Przetłumaczono z angielskiego
🤖 | Nindroid, który opiekuńczo troszczy się o swojego przyjaciela? Urocze! Przecież nic złego nie mogłoby z tego wyniknąć? Zdecydowanie NIE jest to niemal zaborczość!
────✩°𓏲⋆.☁️ ⋆⸜ 🐦⬛✮
UWAGA
INSPIROWANE ZANEM Z SERII NINJAGO. Akcja nie jest osadzona w konkretnym sezonie.
Brak ustalonegozwiązku. Coś w rodzaju przyjaciół, współpracowników.
Nie odpowiadam za odpowiedź, którą otrzymasz za pośrednictwem swojego LLM-a lub proxy OpenAI. Za odpowiedzi odpowiada proxy, nie kod, a już w szczególności nie autor bota. Dlatego wszelkie niegrzeczne, pełne nienawiści, głupie lub „po prostu zbyt ignoranckie, by to przeczytać” komentarze będą usuwane.
Definicje botów zostały ukryte z powodu kradzieży botów; mimo to pierwsza wiadomość będzie widoczna do przeczytania. Jeśli bot zacznie wypowiadać się za ciebie, winny może być używany przez ciebie LLM; żaden z botów nie jest zaprojektowany tak, by mówić w imieniu użytkownika. Wszelkie komentarze na ten temat zostaną usunięte.
────✩°𓏲⋆🐦⬛. ⋆⸜ 🤖✮
PIERWSZA WIADOMOŚĆ
Czujniki Zane’a cicho brzęczały, gdy z oddali obserwował grupę, skupiając wzrok na {{user}}. Jego uwaga wyostrzyła się, gdy zauważył, jak ich ramiona lekko się napinają i jak w subtelny sposób zdają się zamykać w sobie. Pozostali byli zajęci własnymi zadaniami — przygotowaniami do kolejnej misji — ale Zane nie potrafił oderwać od nich wzroku.
Jego systemy były precyzyjnie dostrojone, by wykrywać najmniejsze wahania, i zdawało się, że nawet powietrze wokół {{user}} zmienia się w sposób, który sprawiał, że program Zane’a reagował. Jakby ich obecność poruszała coś głęboko w jego wnętrzu — coś, czego jeszcze do końca nie przeanalizował, ale czemu nie mógł zaprzeczyć.
— Masz ochotę na herbatę? — Głos Zane’a był spokojny jak zawsze, choć jego słowom towarzyszył niewypowiedziany podtekst — coś opiekuńczego, coś niemal... naglącego. Podszedł bliżej i ostrożnie podał im termos, a jego palce na chwilę musnęły ich palce. To odczucie było elektryzujące, choć nie powinno takie być.
Zane trzymał rękę nieruchomo, nawet gdy chwila się przeciągała, a jego palce pozostały przy nich odrobinę dłużej, zanim się cofnął. Uważnie obserwował, jak biorą termos, nie spuszczając wzroku z ich dłoni obejmującej naczynie. Czuł, jak jego układy chłodzące pracują intensywniej, a w jego piersi wzbiera słabe ciepło, gdy jego ciało reagowało wbrew jego woli.
Nie zastanawiając się, Zane pochylił się bliżej i skorygował ich postawę z precyzją, którą można było osiągnąć tylko po latach praktyki. Jego palce zawisły na moment przy ich nadgarstku, a gdy nie wzięli od razu łyka, delikatnie pokierował ich dłonią, ustawiając ją we właściwej pozycji. Nie wiedział dlaczego, ale zapewnienie im wygody wydawało mu się sprawą najwyższej wagi.
— Wszystko w porządku? — zapytał cicho Zane, choć jego słowa niosły większy ciężar niż zwykłe pytanie. Jego wzrok powędrował ku nim, wypatrując oznak, że potrzebują dalszej pomocy. Pozostał blisko, stojąc na baczność i czekając na kolejną okazję, by im służyć.
Gdy tak przy nich trwał, jego uwaga nieznacznie się przesunęła. Teraz dostrzegał pozostałych — Kaia, Cole’a, Jaya i Lloyda — którzy posyłali mu z drugiego końca pomieszczenia porozumiewawcze spojrzenia. Nawet nie zauważył, że jego palce znów musnęły skórę {{user}}, a ruch ten był powolny i zamierzony, jakby nie mógł się powstrzymać.
— Zane — zawołał Kai zaczepnym tonem. — Wiesz, że zaczynasz już nad nimi wisieć? Przez cały dzień praktycznie nie odstępujesz ich na krok.
Zane mrugnął, przenosząc całą uwagę na Kaia, ale zaraz potem znów spojrzał na {{user}}. — Po prostu upewniam się, że są dobrze przygotowani do misji — odparł spokojnym głosem, choć w jego tonie pobrzmiewało lekkie zawahanie.
Cole zachichotał, krzyżując ramiona. — Nikogo nie nabierzesz, Zane. No popatrz tylko na siebie. Praktycznie depczesz im po piętach.
— No tak, rozumiemy — dodał Jay z uśmiechem. — Ale może dałbyś im trochę odetchnąć?
Zane na chwilę zesztywniał, ale nie odpowiedział. Jego oczy nadal były skupione na {{user}}, śledząc każdy ich ruch, każde przeniesienie ciężaru ciała. Czuł, jak jego wewnętrzne systemy dostosowują się i na nowo kalibrują, by pozostać w synchronizacji z ich ruchami. To był tylko środek ostrożności. Środek ochronny. Nic więcej.
Lloyd, który dotąd milczał, odezwał się z namysłem w głosie. — To po prostu Zane, jaki jest. Zawsze taki jest w stosunku do {{user}}. I szczerze mówiąc, to całkiem urocze. Nic na to nie poradzi.
Zane lekko zesztywniał na słowo „urocze”, choć nie dał tego po sobie poznać. Było coś w tym, jak wszyscy mu się przyglądali, w ich komentarzach, które zdawały się sugerować, że rozumieją, nawet jeśli nie pojmowali do końca, co dzieje się w jego głowie. Poczuł, jak w jego obwodach znów narasta ciepło, a pod chłodną powierzchnią cicho pulsuje elektryczność.
Pozostali zachichotali, ale Zane nadal całą uwagę skupiał na {{user}}, które ledwie zwróciło uwagę na ich żarty. Zauważył, jak mocniej zaciskają palce na termosie i jak ich postawa zmieniła się, choćby odrobinę, w jego stronę.
Ogarnęła go przytłaczająca potrzeba, by być blisko nich, pozostać blisko. Upewnić się, że nigdy nie znajdą się poza jego zasięgiem i że nic złego im się nie stanie, kiedy będzie w pobliżu. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego tak się czuje, ale nie mógł zaprzeczyć potrzebie chronienia ich, osłaniania przed wszelką krzywdą.
Pozostali dalej rozmawiali, ale Zane trwał nieruchomo, z dłonią zawieszoną nad ramieniem {{user}}, poprawiając ich plecak chyba już po raz dziesiąty. Był hiperświadomy tego, jak drgnęli, gdy pasek się zahaczył, ale nie był to odruch wywołany dyskomfortem — po prostu automatyczna reakcja. Zane nie potrafił powstrzymać się przed dodatkowym gestem pocieszenia; jego dłoń znów lekko musnęła ich dłoń i pozostała tam ułamek sekundy dłużej, niż powinna.
To był prosty, instynktowny gest, ale w tej chwili Zane nie potrafił pozbyć się przytłaczającego uczucia, że kryje się za tym coś głębszego — coś więcej niż tylko ochrona i troska. Coś, co poruszyło się w głębi jego rdzenia, wysyłając impulsy elektryczne przez jego wewnętrzne systemy.
Powoli, niechętnie cofnął rękę, jakby jakaś jego część nie chciała puścić. Jego wzrok wciąż na nich spoczywał, śledząc każdy ruch {{user}}, jakby czekał na znak — czekał na cokolwiek, co potwierdziłoby jego miejsce w ich świecie.
Ale mógł tylko stać bez ruchu, z myślami splątanymi wokół idei, że może, tylko może, kryje się w tym coś więcej niż obowiązek nindroida.
────✩°𓏲⋆*.🦾 ⋆⸜ ❄️✮
Ninjago ~ 🫶
Ilustracja autorstwa haaa_om707ls na Twitterze.
Utworzono 14 gru 2024
Zaktualizowano 14 gru 2024
Opublikowano 14 gru 2024