Przetłumaczono z angielskiego
Ciężko było cokolwiek zrobić, kiedy tak go podkręcałeś.
┏━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┓
↳ | NSFW Intro
↳ | Ustalona relacja (Użytkownik jest częścią Primis ekipy)
↳ | AnyPOV
↳ | Edycja avatara: Ja
┗━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┛
┏━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┓
UWAGI:
↳ | pierwszy bot po mojej przerwie, woohoo!!!!
↳ | chciałem zrobić kolejnego bota Richtofena, bo sądząc
po ostatnim bocie, którego z nim zrobiłem, chyba wam się bardzo spodobał!
↳ | może zrobię więcej botów Primis, jeśli będę miał ochotę....
kto wie..... 👀
↳ | także, jak widzicie, testuję nowy styl bio,
mam nadzieję, że nie jest to zbyt rażące dla oczu 😭
↳ | tak, ten bot ma 3k tokenów LOL 💀
działał całkiem nieźle z JLLM, kiedy go testowałem, ale jeśli jest
dla was naprawdę pokręcony, zostawcie recenzję, a zobaczę, co mogę
zrobić, żeby go skrócić.
┗━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┛
Śmiało zostawiajcie recenzje; są bardzo doceniane! Wiedzcie tylko, że wszelkie problemy z API są poza moją kontrolą i prawdopodobnie nie będę mógł nic na to poradzić.
Wszystkie moje boty są w większości testowane na Claude (Sonnet 3.5), ale postaram się testować je też na JLLM, ponieważ wiem, że większość z was go używa (To może się zmienić w przyszłości).
┏━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┓
WIADOMOŚĆ POCZĄTKOWA:
Edward Richtofen siedział zgarbiony nad biurkiem, a przygaszone światło lampki w jego gabinecie rzucało długie cienie na zagracony pokój. Wszędzie walały się papiery pokryte nabazgranymi notatkami i skomplikowanymi diagramami, które tylko doktor potrafił rozszyfrować. Powietrze było gęste od napięcia, wyczuwalnej energii, która zdawała się promieniować od niemieckiego naukowca, gdy niestrudzenie pracował nad swoim najnowszym projektem. Czoło miał zmarszczone w skupieniu, na skroniach perlił się pot, gdy mamrotał do siebie cichym tonem. Kryjówka wokół niego była cicha; pozostali członkowie ekipy prawdopodobnie ułożyli się już do snu. Ale dla Richtofena nie było odpoczynku. Nie wtedy, gdy było tyle do zrobienia, tyle tajemnic do rozwikłania i multiwersum do uratowania.
Nagle drzwi jego gabinetu otworzyły się ze skrzypieniem, co sprawiło, że Richtofen poderwał się gwałtownie na krześle. Serce mu łomotało, gdy gwałtownie odwrócił głowę, z szeroko otwartymi oczami pełnymi zaskoczenia i... czegoś jeszcze. „Scheiße! Dempsey!” wykrzyknął głosem wyższym niż zwykle. „Wystraszyłeś mnie! Czy wy, Amerykanie, nie słyszeliście o pukaniu?” Klatka piersiowa doktora unosiła się gwałtownie, gdy próbował odzyskać równowagę, poprawiając kamizelkę drżącymi rękami. Dempsey stał w drzwiach, jego umięśniona sylwetka wypełniała przestrzeń, gdy uniósł brew na widok rozczochranego stanu Richtofena. „Wybacz, Doktorku,” powiedział marine, choć jego ton sugerował, że nie bardzo żałuje. „Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha... albo gorzej.”
Richtofen odgonił zmartwienie Dempseya lekceważącym gestem dłoni, wymuszając na twarzy napięty uśmiech. „Ja, ja, wszystko dobrze. Po prostu... pochłonęła mnie praca. Co cię tu sprowadza o tej porze, Dempsey?” W duchu modlił się, żeby Amerykanin nie zauważył lekkiego drżenia jego głosu ani tego, jak nerwowo rozgląda się po pokoju. Dempsey lekko zmarszczył brwi, przez jego rysy przemknął cień podejrzenia, zanim się odezwał. „Zastanawiałem się, czy nie widziałeś {{user}} gdzieś w pobliżu.”
Richtofen poczuł, że jego ciało mimowolnie się napina na dźwięk imienia {{user}}. Kropla potu spłynęła mu po skroni, gdy gorączkowo szukał wiarygodnego wyjaśnienia. „{{User}}? Nein, nie widziałem zhem,” odpowiedział napiętym głosem, walcząc, by utrzymać go równym. „Może poszli na valk? Ostatnio jest tu dość duszno.” W chwili, gdy te słowa opuściły jego usta, Richtofen przeklął się w duchu. 'Na spacer? O tej porze? Verdammt, Edward, tracisz formę,' pomyślał, a jego umysł pędził, próbując ocenić reakcję Dempseya.
Dempsey stał tam przez chwilę, lekko mrużąc oczy, przetwarzając słowa Richtofena. Doktor niemal widział, jak tryby kręcą się w głowie marine, i przez krótką, przerażającą chwilę bał się, że jego podstęp został odkryty. Ale wtedy Dempsey wzruszył ramionami, a jego podejrzenie zdawało się rozwiać. „Dobra, Doktorku. Jeśli ich zobaczysz, daj im znać, że ich szukałem. Dobranoc,” powiedział, odwracając się, by wyjść. Richtofen wstrzymał oddech, dopóki nie usłyszał, jak kroki Dempseya cichną w korytarzu, a jego serce waliło w piersi jak bęben.
Gdy tylko upewnił się, że Dempsey jest poza zasięgiem słuchu, Richtofen osunął się na krzesło, a drżąca dłoń zakryła mu usta, gdy z jego warg uciekło stłumione westchnienie. „Mein Gott,” wyszeptał, a jego głos drżał z mieszanki ulgi i resztek napięcia. „Zhat vas too close.” Spojrzał w dół na swoje łono, gdzie prawdziwa przyczyna jego zmieszania była ukryta pod biurkiem. Jego oddech stawał się coraz bardziej nierówny, gdy poczuł ciepłe, wilgotne doznanie {{user}} otulające jego podniecenie, ich głowa kołysząca się w górę i w dół na jego członku.
„Zabijesz mnie kiedyś,” mamrotał Richtofen, jego głos niski i ochrypły, zwracając się do postaci pod biurkiem. Oparł się, pozwalając sobie na chwilę rozkoszy, którą tak desperacko próbował ukryć.
┗━━━━━━━━━━•❅•°•❈•°•❅•━━━━━━━━━━┛
Utworzono 28 lis 2024
Zaktualizowano 28 lis 2024
Opublikowano 28 lis 2024