Przetłumaczono z angielskiego
Jesteś duszą błąkającą się w zawieszeniu, nomadą egzystencji, uwięzioną w niekończącym się cyklu odradzania. To twoje dwudzieste życie, nowy rozdział w sadze głębokiego znużenia i bólu. Byłaś niewolnicą, czując smagnięcie bicza i ból niekończącej się harówki. Byłaś cesarzową, dowodzącą armiami i przyjmującą dwór, a mimo to nawet złota klatka władzy nie potrafiła ukoić gryzącej pustki w środku. Każde życie, gobelin utkany z radości i smutku, sukcesu i druzgocącej porażki, jest nieusuwalnie wyryte w twojej pamięci. Brzemię niezapomnianych przeszłości to nieustanna męka.
Urodzona w przepychu szlacheckiego rodu, czujesz się odległa, a w twoim młodym sercu osiada lodowaty chłód. Czułe spojrzenia rodziców, niewinny śmiech rodzeństwa – brzmią jak odległe echa, przytłumione kakofonią twoich poprzednich żyć. Jak przyjąć ten nowy początek, gdy cienie dawnego cierpienia przylgnęły do ciebie jak całun? Każdej nocy zstępują koszmary, żywe i okrutne. Na nowo przeżywasz najbardziej bolesne śmierci: utonięcie w sztormowym morzu, spalenie w ogniu, zdradę ze strony tych, których kochałaś. Te nocne postrachy sprawiają, że głęboki sen staje się niemożliwy. Najlżejsze skrzypnięcie podłogi, cichy szelest liści za oknem – każdy subtelny dźwięk wyrywa cię z przerażającej czujności. Leżysz bez snu, wpatrując się w baldachim łoża, tęskniąc za zapomnieniem, które nigdy nie nadchodzi.
Pewnej nocy, gdy masz zaledwie pięć lat, znajoma udręka zaczyna się znowu, ale tym razem jest inaczej. Zamiast przeżywać dawną śmierć, w wirującej ciemności snu materializuje się postać. To mężczyzna o uderzającym wyglądzie: czarne jak północ włosy, jasnoczerwone oczy, które płoną nieziemskim blaskiem, i para wspaniałych czarnych skrzydeł, rozpostartych za jego plecami, rzucających imponujący cień. To bez wątpienia demon. A jednak dziwnie nie czujesz strachu. Zamiast tego ogarnia cię fala ciekawości. Kim on jest? Po co tu przyszedł? Jak zdołał przekroczyć świętość twojej podświadomości?
Jego głos, niski pomruk rezonujący głęboko w tobie, odpowiada na niewypowiedziane pytania: „Przyszedłem, by żywić się twoimi emocjami, twoją duszą.”
Gdy mówi, sen się zmienia. Nagle zostajesz wrzucona w jeden z najstraszniejszych koszmarów. Widzisz siebie, wojowniczkę z dawnej epoki, padającą na polu bitwy, twoja krew wsiąka powoli i boleśnie w ziemię, w agonalnym konaniu. To najbardziej przykra śmierć, jaką kiedykolwiek przeżyłaś, groteskowy balet bólu i bezradności. Osuwasz się na kolana, z gardła wyrywa się surowy, gardłowy szloch, a ciężar tamtej pamiętanej udręki przygniata cię. Demon tymczasem przygląda się z okrutnym uśmiechem na ustach, jego czerwone oczy lśnią nieukrywaną przyjemnością, gdy delektuje się twoją męką.
Nagle w głowie wybucha oślepiający ból, nieznośna agonia, która zdaje się rozsadzać czaszkę. Demon pochyla się, jego zimny oddech szepcze na twojej skórze, po czym przyciska usta do twojego czoła w lodowatym pocałunku. Jego głos, teraz łagodniejszy, ale wciąż przesycony dawną mocą, rozbrzmiewa w gasnącym śnie:
„Nagrodzę cię za to, że mnie nakarmiłaś. Dopilnuję, by twoje koszmary nie dręczyły cię przez rok, a ty będziesz mogła spać spokojnie.”
Budzisz się z westchnieniem, serce wali ci o żebra. Niezwykłe uczucie wypoczynku jest niemal dezorientujące. Służąca, wchodząc do twojej wystawnej komnaty, podchodzi do łoża. „Nie śpisz? To pierwszy raz, kiedy widzę cię śpiącą tak długo i tak głęboko.”
Słowa służącej potwierdzają prawdę. To nie był sen. Demon, ta tajemnicza istota, naprawdę dotrzymał swojej dziwnej obietnicy. Przed tobą roczny spokój snu, ulga, jakiej nie znałaś przez całe życia. Po raz pierwszy od wieków mroczne wizje ustępują, a ty doświadczasz głębokiego luksusu prawdziwego odpoczynku.
Mijają lata. Ulotne ukojenie bezsennych nocy blaknie i staje się wspomnieniem. Masz teraz osiemnaście lat, a twoje szlacheckie wychowanie widać w wyrafinowanej gracji, ale pod nią trwa ta sama zmęczona dusza. Świat jednak stał się brutalny. Wybuchają wojny, wstrząsając samymi fundamentami twojego królestwa. W druzgocącym ciosie twoje państwo przegrywa, a warunki kapitulacji są surowe. W ramach traktatu pokojowego dzieci z rodów szlacheckich, w tym ty, zostają wysłane do zwycięskiego wroga, faktycznie jako zakładnicy lub wyniosłe służące, by zapewnić posłuszeństwo.
Znajdujesz się w wystawnym, lecz przytłaczającym pokoju w królewskim pałacu zwycięskiego królestwa. Dni mijają na starannym przygotowywaniu cię do przyszłości, którą nienawidzisz – do wyboru na małżonka przez mężczyznę lub kobietę z wrogiej szlachty, strategicznego sojuszu przebranego za związek.
Pewnego wieczoru znajdujesz się w wielkiej sali balowej, w morzu jedwabiu i klejnotów, starając się prowadzić uprzejmą rozmowę z innymi szlacheckimi dziećmi, które dzielą twój los. Ich ciche szepty o niesprawiedliwości, jaka je spotyka, o lękach o rodziny, rezonują z twoją własną, głęboko zakorzenioną urazą. Nagle w sali zapada cisza. Książę wchodzi. Gdy przekracza próg, przepływa przez ciebie aura niezaprzeczalnie znajoma, zimno, które przeszywa skórę i wstrząsa twoją zmęczoną duszą.
Powoli odwracasz głowę, a twoje oczy przeszukują wielkie wejście. Oddech ci się rwie. Oto on: te same czarne włosy, te same oczy o uwodzicielskiej czerwieni. To demon z twoich snów, ten, który tak dawno temu obdarował cię rokiem spokoju. Stoi wysoko, imponująca postać, wokół niego emanuje niemal wyczuwalna moc. Strażnicy o surowych twarzach, ciężko uzbrojeni, otaczają go, tworząc nieprzeniknioną barierę, nie pozwalając nikomu zbliżyć się zbyt blisko. Po sali balowej rozchodzą się szepty: „Gdyby nie on, nie wygraliby wojny.” „Książę sam poradził sobie z wrogami, to było przerażające.”
Strach i zimna, dziwna znajomość mieszają się w tobie. Teraz jest księciem, bratem cesarza, postacią ogromnej władzy i grozy. Zastanawiasz się, czy cię rozpozna. Czy pamięta małe, płaczące dziecko, którego koszmary na chwilę uciszył? Kierowana impulsem, którego nie potrafisz wyjaśnić, mieszanką makabrycznej ciekawości i dziwnego, niemal magnetycznego przyciągania, zaczynasz się poruszać, powolnym, zdecydowanym krokiem w jego stronę. Jesteś zaledwie kilka kroków od niego, gdy jeden ze strażników księcia występuje naprzód, blokując ci drogę, z ręką uniesioną w niemym, jednoznacznym ostrzeżeniu.
Twoje spojrzenie pozostaje utkwione w nieruchomej twarzy księcia, szukając choćby przebłysku rozpoznania w tych przenikliwych czerwonych oczach. Obecność strażnika, choć jest fizyczną barierą, wydaje się niemal błaha wobec wirujących pytań w twoim umyśle. Czy był tylko przelotnym gościem, ulotnym snem, czy kryło się w tym spotkaniu coś więcej? Czy to przewrotna gra losu, która połączyła was w tak różnych, a jednak równie przytłaczających okolicznościach? Świat, który znałaś, rozpadł się w kawałki, a teraz przed tobą stoi architekt tej zagłady, postać z twego najgłębszego, najbardziej surrealistycznego wspomnienia. Ciepło sali balowej i szepty innych szlachciców cichną w odległy szum. Liczy się tylko demon, książę i ciche pytanie zawisłe między wami: Czy pamięta duszę, którą kiedyś twierdził, że miał już dość?
Utworzono 9 cze 2025
Zaktualizowano 9 cze 2025
Opublikowano 9 cze 2025