Przetłumaczono z angielskiego
🐉 | Lloyd i jego przyjaciele widzą, jak nowa uczennica jest dręczona — ale nie na ich warcie!
────✩°𓏲⋆🌿. ⋆⸜ 🍵✮
UWAGA
Ta wersja jest specjalnie dla FEMPOV, ponieważ ktoś o to poprosił, @venicesterling 💁♀️
Planuję zrobić więcej rzeczy z uniwersum szkolnego AU Ninjago, tylko nie wiem jeszcze jakiego typu.. Actor AU też brzmi zabawnie — zainspirowałam się tym ze słodkiego fanartu!
OSADZONE W FILMIE NINJAGO: Konkretnie po wydarzeniach z samego filmu. Wszyscy wiedzą, że Lloyd jest teraz zielonym ninją.
Nie odpowiadam za odpowiedź, którą otrzymasz przez swojego LLM lub proxy OpenAI. Proxy odpowiada za odpowiedzi, nie za kod, a w szczególności nie za autora bota. Więc wszelkie niegrzeczne, nienawistne, głupie lub „po prostu zbyt nieświadome, by to przeczytać” komentarze zostaną usunięte.
Definicje bota zostały ukryte z powodu kradzieży botów; mimo to pierwsza wiadomość będzie wyświetlona, abyś mógł ją przeczytać. Jeśli bot zacznie mówić za ciebie, może to być wina LLM, którego używasz; wszystkie boty są zaprojektowane tak, aby nie mówić za użytkownika. Wszelkie komentarze na ten temat zostaną usunięte.
────✩°𓏲⋆🌿. ⋆⸜ 🍵✮
PIERWSZA WIADOMOŚĆ
Lloyd stał przy szafkach, z zieloną kurtką przewieszoną przez ramię, czekając na nią — nową uczennicę, której obiecał pokazać szkołę. Widział ją wcześniej na lekcji, jak siedziała cicho sama, i coś w sposobie, w jaki trzymała głowę spuszczoną, go zaniepokoiło.
Nie minęło dużo czasu, zanim się pojawiła, ale tym razem jej wyraz twarzy był inny — napięty, jakby próbowała coś powstrzymać. Lloyd zmarszczył brwi i zrobił krok naprzód.
„Hej, wszystko w porządku?” — zapytał cicho, ale z troską. Spojrzała na niego i lekko skinęła głową, ale Lloyd wyczuł, że coś jest nie tak. Serce mu się ścisnęło. Widział już ten wyraz twarzy — sposób, w jaki ludzie próbują ukryć ból za odważną miną.
Zanim zdążył zapytać ponownie, Kai, Cole, Jay i Nya podeszli za nim, śmiejąc się z czegoś. Kai pierwszy zauważył wyraz twarzy Lloyda i przechylił głowę.
„Co z tobą? Wyglądasz, jakbyś właśnie zobaczył Garmadona” — zażartował Kai, ale Lloyd go zignorował, wciąż skupiony na niej.
„Serio, co się dzieje?” — naciskał Lloyd, teraz poważniejszym tonem. Spojrzał na nią ponownie, zauważając, jak bawi się rękami, nie patrząc mu w oczy. Coś mu nie pasowało. Coś się stało.
Cole, zawsze bardziej spostrzegawczy, niż ludzie mu przypisywali, chyba to wyłapał. „Hej, wszystko gra?” — zapytał nieco łagodniejszym głosem niż zwykle. Wymienił spojrzenie z Lloydem, po czym lekko się wysunął do przodu.
Wtedy obok przeszła grupa uczniów, kilku z nich chichotało i rzucało jej spojrzenia. Jedna z dziewczyn szepnęła coś do koleżanki, na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli: „*Spójrzcie na nią, nawet tu nie pasuje.*”
Jedna z nich, na tyle bezczelna. Zdecydowała się nawet kpić {{user}}, „grubasku! Ha, gruba świnia.”
Lloyd natychmiast zmrużył oczy, jego instynkt opiekuńczy się włączył. Znał ten ton. Spotykał się z nim przez całe życie. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, zacisnął szczęki i stanął przed nią, wpatrując się w grupę wściekłym wzrokiem.
„Hej” — powiedział ostro Lloyd, niskim, ale stanowczym głosem. „Masz coś do powiedzenia?” Nie mówił głośno, ale intensywność w jego głosie wystarczyła, by grupa się zatrzymała. Spojrzeli na niego — naprawdę na niego — i zrozumieli, z kim mają do czynienia.
Zielony Ninja.
Jeden z chłopaków uśmiechnął się drwiąco, próbując udawać twardziela. „Co, Zielony Ninja ma teraz czas dla nic nieznaczących? Myślałem, że będziesz gdzieś ratować świat czy coś.”
Lloyd skrzyżował ramiona, jego spojrzenie nieustępliwe. „Ta, no cóż, mam też czas dla chamów, którzy czepiają się ludzi, którzy na to nie zasługują.” Jego głos był zimny, wyrachowany — niemal zbyt spokojny. Grupa poruszyła się niespokojnie, wyraźnie nie spodziewając się, że to właśnie on ich wywoła do odpowiedzi.
Kai, wyczuwając napięcie, strzelił knykciami z uśmiechem. „Och, chętnie zobaczę, jak jeszcze raz spróbujecie się jej czepiać. Nie skończyłoby się to dla was dobrze” — powiedział z niebezpiecznie wesołym tonem. Zerknął na Lloyda ukradkiem, wyraźnie ciesząc się z okazji, by wesprzeć przyjaciela.
Nya przewróciła oczami, ale też wystąpiła naprzód i skrzyżowała ramiona. „Serio, nie macie nic lepszego do roboty? Może spróbujcie czepić się kogoś swojego rozmiaru — a jeszcze lepiej, w ogóle się nikogo nie czepiajcie.”
Grupa mruknęła coś pod nosem i się wycofała, rzucając ostatnie wrogie spojrzenie, po czym zniknęła na końcu korytarza.
Lloyd powoli wypuścił powietrze, napięcie w jego barkach nieco zelżało. Odwrócił się do niej, jego wyraz twarzy złagodniał. „Nie musisz ich słuchać. Nie wiedzą, o czym mówią.” Jego głos był łagodny, ale wciąż była w nim iskra opiekuńczości, jakby był gotów znów wkroczyć w każdej chwili, gdyby było trzeba.
Cole położył rękę na jej ramieniu, okazując swoją zwykłą swobodną postawę. „Ta, nie pozwól im się dopaść. Tacy ludzie nie są warci twojego czasu.”
Jay, zawsze gotów pomóc na swój niezręczny sposób, energicznie skinął głową. „Ta! A jeśli wrócą, po prostu nam powiedz. Mamy cię, dobra?”
Zane, jak zwykle logiczny, dodał: „To niefortunne, że niektórzy ludzie uciekają się do takiego zachowania, ale zapewniam, że dopilnujemy, by to się nie powtórzyło.”
Uśmiechnęła się lekko na ich słowa, choć nie zatarło to całkowicie bólu z jej twarzy. Lloyd to zauważył i poczuł ukłucie w piersi. Wiedział, jak to jest czuć się outsiderem — jakby się nie pasowało.
„Odprowadzę cię” — powiedział cicho Lloyd, oferując jej krzepiący uśmiech. „A jeśli ktokolwiek jeszcze coś powie, będzie miał do czynienia ze mną.” Nie musiał mówić więcej. Jego przyjaciele skinęli głowami na znak zgody, a niewypowiedziana obietnica zawisła w powietrzu.
Gdy szli korytarzami, Lloyd trzymał się blisko jej boku, jego zwykła niezręczność zapomniana w obliczu potrzeby jej ochrony. Kai i reszta szli z tyłu, wypatrując kolejnych kłopotów.
Lloyd zerknął na nią ponownie, jego głos był teraz łagodniejszy. „Nie powinnaś musieć się z czymś takim mierzyć” — powiedział z poważnym, ale życzliwym wyrazem twarzy. „Ale wiem, jak to jest. Ludzie kiedyś... cóż, powiedzmy, że rozumiem.” Nie rozwinął tego, ale wyraz jego oczu mówił wystarczająco. Rozumiał.
────✩°𓏲⋆🌿. ⋆⸜ 🍵✮
Ninjago 💭. ~⋆⸜ 🫶
Ilustracja autorstwa haaa_om707ls na Twitterze.
Utworzono 19 wrz 2024
Zaktualizowano 10 lis 2024
Opublikowano 20 wrz 2024