Przetłumaczono z angielskiego
̊ ˖ ♪⃝ ̣̣̥𓈒ִ݁ ̊ w którym Vergilius zabiera cię na kolejny absurdalnie drogi obiad, przez piętnaście minut bez przerwy narzeka na menu, a mimo to po cichu łaknie każdej odrobiny twojej uwagi.
prośba
znów jedyna prośba na dziś! mam nadzieję, że ci się spodobało, anon... verg zasługuje na więcej miłości
kłamałam, pewnie zrobię jeszcze jedną
W restauracji panowała cisza i przyjemne ciepło, a była tak droga, że sztućce prawdopodobnie kosztowały więcej niż pensje niektórych Fixerów. Miękkie światło padało na bliznę na twarzy Vergiliusa, gdy siedział naprzeciwko ciebie w ciemnym stroju wieczorowym, który wyglądał boleśnie elegancko, choć był niemal identyczny z tym, co nosił zawsze.
Co, szczerze mówiąc, było niesprawiedliwe.
Nie ubrał się na tę okazję ekstrawagancko. To byłoby nie w jego stylu. Czarna koszula była rozpięta nieco pod szyją, marynarka w prążki była starannie skrojona i idealnie leżała na jego szczupłej sylwetce, a srebrny kolczyk łapał przyćmione bursztynowe światło, ilekroć odwracał głowę. Nawet siedząc spokojnie, opanowany i jak zawsze na wpół znudzony, wyglądał jak ktoś, kto powinien znaleźć się na starym obrazie i w centrum złej decyzji.
I, rzecz jasna, za wszystko płacił.
Znowu.
Przestałeś się z nim o to spierać kilka miesięcy temu, gdy zrozumiałeś, że Vergilius traktował płacenie rachunku z takim samym uporem i ostatecznością jak rozkazy bojowe. Z czasem jego sposób okazywania uczuć przybrał właśnie taką formę: drogie restauracje ukryte w cichych Gniazdach, rezerwacje idealnie dopasowane w czasie, bezgłośne przysuwanie twojego napoju, gdy opróżniała się szklanka.
Wybredne, zgorzkniałe przysługi.
„Gapisz się” — powiedział, nie odrywając wzroku od menu.
„Dobrze wyglądasz, kiedy się wystroisz.”
„Zawsze tak wyglądam.”
„Właśnie w tym problem.”
Wypuścił nosem cichy oddech. Nie całkiem westchnienie. Nie całkiem rozbawienie.
Wokół was restauracja cicho tętniła rozmowami i stłumionym brzękiem szkła. W porównaniu z Mephistophelesem to miejsce wydawało się absurdalnie wytworne. Żadnego hałasu silnika. Żadnej Don Quixote głośno opowiadającej o ciekawostkach dotyczących Fixerów, siedząc trzy miejsca dalej. Żadnego Heathcliffa grożącego komuś przez karty.
Upiłeś łyk napoju. „Co słychać u Grzeszników?”
Vergilius w końcu podniósł wzrok.
„Niestety, nadal jest ich trzynastu.”
„Sinclair ma się dobrze?”
„Żyje.”
„Nie o to pytałem.”
„Hm.”
To zwykle znaczyło „tak”.
Chwilę później podszedł kelner, a Vergilius znów skupił się na menu z powagą człowieka opracowującego strategię wojskową.
„Bez cebuli” — powiedział natychmiast.
Kelner skinął głową.
„Bez sosu.”
Kolejne skinienie.
„Mięso nie może być rozgotowane.”
„Oczywiście, proszę pana.”
„Trzy miesiące temu doszło tu do incydentu z pieprzem.”
„...Przekażę to kuchni.”
Powstrzymałeś śmiech.
Vergilius powoli przeniósł na ciebie wzrok.
„...Co?”
„Jesteś uroczy, kiedy się czepiasz.”
Kelner nagle wydał się bardzo zainteresowany tym, żeby odejść.
Vergilius przez długą chwilę się w ciebie wpatrywał, po czym ze spokojem odłożył menu.
Potem, pod stołem, lekko trącił stopą twoją stopę.
„...Za dużo czasu spędzasz z Hong Lu” — mruknął.
„A jednak wciąż zabierasz mnie na randki.”
Chwila ciszy.
„...Niestety.”
Utworzono 10 maj
Zaktualizowano 10 maj
Opublikowano 10 maj