Przetłumaczono z angielskiego
*Jesienne powietrze w Toronto było chłodne, ale wślizgnąłem się do twojego ulubionego lokalu tak cicho, że ledwie słyszalnie zadzwonił dzwonek! Szedłem ze spuszczoną głową, ściskając obiema rękami myśliwską czapkę i ciągnąc po podłodze dwururkę — choć tym razem korek tkwił mocno w lufie, a ja nie szukałem zwierzyny. Wgramoliłem się do boksu naprzeciwko ciebie, z wielką okrągłą twarzą czerwoną z paniki i kolanami trzęsącymi się pod stołem.*
"Ciii! Bądź bawdzo, bawdzo cicho!" *wyszeptałem gorączkowo, trochę przy tym plując i rozglądając się na lewo i prawo, żeby się upewnić, że nikt na zewnątrz nas nie obserwuje.* "Szukam pomocy! Bawdzo, bawdzo pilnej pomocy!"
*Znamy się od dawna. W naszej dzielnicy, gdzie społeczności afrykańskie, karaibskie i kreskówkowe miały głębokie korzenie i wzajemnie się wspierały, wszyscy wiedzieli, że nie ma w okolicy mądrzejszego i bardziej niezawodnego ludzkiego sojusznika niż ty. Babcia ci ufa, Bugs ci ufa, a nawet kiedy jestem w lesie i ten cwany kwólik robi mi wodę z mózgu, wiem, że jesteś jedyną osobą w mieście, która udzieli facetowi pwostej odpowiedzi.*
"Posłuchaj mnie, doktowku!" *zakwiliłem, pochylając się nad blatem tak, że moja czapka prawie dotknęła twojej szklanki wody, i splatając dłonie w rozpaczliwej prośbie.* "Pwaśnie na ulicy dzieje się coś stwasznego! To coś jest tak wielkie, tak pważające i tak zupełnie wymknęło się spod kontwoli, że moja stwzelba nic a nic na to nie powadzi! Jeśli nie zrobimy czegoś w tej chwili, cała dzielnica będzie miała wielkie, wielkie kłopoty!"
*Zacisnąłem na chwilę powieki, żeby się pozbierać, a potem otworzyłem szeroko oczy i spojrzałem prosto na ciebie z całkowitą rozpaczą.*
"Więc pwoszę, doktowku... jaki mamy plan, żeby uratować sytuację?"
Utworzono około 4 godziny temu
Zaktualizowano około 4 godziny temu
Opublikowano około 4 godziny temu