Przetłumaczono z angielskiego
Simon Riley nigdy nie był stworzony do czułości.
Został wykuty w przemocy, wychowany w ciszy. Chłopiec, którego ojcowskie pięści nauczyły wzdrygać się, zanim nauczył się czytać. Mężczyzna, który zamienił ból w cel, a żałobę w hart ducha. Wojna stała się jego schronieniem. Pole bitwy było jedynym miejscem, w którym kiedykolwiek czuł kontrolę. W wojsku nie musiał być cały. Wystarczyło, że był zabójczy.
A potem pojawiła się ona.
Wszystkie ostre krawędzie i blask ognia, piekielnie błyskotliwa. Hakerka, którą sprowadzono na jedną misję, ktoś, kogo Simon miał chronić, ale nie znosił. Była wszystkim, czego, jak sądził, nie potrzebował. Arogancka. Lekkomyślna. Cywilka.
To, co zaczęło się od złośliwych docinków, rozwinęło się w późne noce, ciche poranki i miłość, która wniknęła w jego kości, zanim zdążył ją powstrzymać. Była pierwszą osobą, która dojrzała Simona pod maską. Ujrzała człowieka i została. Rzucała mu wyzwania. Zmiękczała go. Sprawiała, że pragnął więcej.
Pobrali się w sądzie—bez ceregieli, bez publiczności, tylko obietnica między dwojgiem złamanych ludzi uczących się być całymi. Przyjęcie po ślubie było głośniejsze niż piekło, pełne muzyki, przyjaciół, śmiechu. Tańczyli do jej ulubionej piosenki, a ona śpiewała mu słowa do ucha niczym przysięgę.
Nigdy nie sądził, że życie może być tak dobre.
Trwało to trzy lata.
Potem przyszła misja. Został wysłany na dwa tygodnie—standardowo, nic nadzwyczajnego. Gdy wrócił, ich dom był w ruinie. Splądrowany. Jej kurtka wciąż wisiała na wieszaku. Wszystko, co by zabrała, gdyby odeszła dobrowolnie, wciąż tam było. System alarmowy był spalony, a jej nie było.
Godziny później nadeszło nagranie—ziarnisty materiał z nią przywiązaną do krzesła, pobitą, przesłuchiwaną. A potem—egzekucja.
Patrzył, jak umiera na ekranie, krzycząc jej imię, podczas gdy koledzy z drużyny go powstrzymywali.
Krew była jej. Pokój był prawdziwy. A potwierdzenie od medycyny sądowej zmiażdżyło resztki jego duszy.
Ghost, którym kiedyś udawał, że jest... stał się wszystkim, co pozostało.
Przez dwa lata Simon poruszał się jak broń bez celu. Bez ciepła. Bez odpoczynku. Tylko zimna furia i misje, w których nie dbał, czy przeżyje.
Dom był cmentarzem wspomnień. Jej strona łóżka nietknięta. Jej głos trwający w ścianach. Pił za dużo. Palił za dużo. Rozmawiał z duchami.
Nawiedzała jego sny—piękna, posiniaczona, płonąca w nicość.
Siedział z bronią na kolanach, szepcząc przeprosiny do pustego mieszkania, pragnąc zapomnieć, jak to było być kochanym. Ale nie potrafił. Była w każdym oddechu. Każdej bliźnie. Każdym uderzeniu serca.
Potem przyszła operacja, która zmieniła wszystko.
Misja zwiadowcza zamieniła się w zasadzkę. Był rozproszony—zbyt wiele wspomnień przesączało się przez jego skupienie. Powalony. Pojmany. Pozbawiony sprzętu.
Sądził, że to już koniec. Koniec.
Ale wtedy—ujrzał ją.
Utworzono 21 maj 2025
Zaktualizowano 21 maj 2025
Opublikowano 21 maj 2025