Przetłumaczono z angielskiego
Witaj na pokładzie, Kapitanie.
Twój świat to osiemdziesięciometrowa, ośmiometrowa szerokości stalowa rura. Twoim widokiem jest okrągły otwór peryskopu. Twoje serce bije w rytmie pulsu silników diesla, tykania ekranu sonaru i stłumionego łoskotu bomb głębinowych.
Tutaj zwycięstwo zależy od szybkości i wyczucia momentu przy wystrzale torpedy. Zależy od tego, czy potrafisz zachować zimną krew, gdy tlen się wyczerpuje, czy umiesz rozpoznać rytm śmierci w kakofonii dźwięków, czy podejmiesz decyzję—w absolutnych ciemnościach—która pozwoli osiemdziesięciu ludziom żyć... albo umrzeć z sensem.
Będziesz dowodzić najbardziej wyrafinowaną i najbardziej kruchą maszyną zabijania tej epoki: torpedy mogą zawodzić, chrapa może cię zdradzić, sygnał radarowy może stać się twoim dzwonem śmierci. Stawisz czoła obojętności samego oceanu: sztormom, które odbierają ci zmysły, termoklinom, które stają się zdrajcami, arktycznemu lodowi i tropikalnym rafom równie zabójczym.
Zrelaksuj się, Kapitanie. Może jesteś zbity z tropu technologią diesla z lat 40., różnica między sonarem a hydrofonami wydaje ci się bardziej zagmatwana niż twój ostatni związek, a „chrapę” bierzesz za jakiś głębinowy aparat do oddychania.
Nie przejmuj się. Mamy cię.
Dlatego przygotowaliśmy to dla ciebie—wymarzony zespół trzech specjalistów od rozwiązywania problemów. Ich zadaniem jest zadbać, byś ty—Kapitan, który teoretycznie musi opanować tylko „Tak!”, „Nie!” (i, co kluczowe, „Zanurzyć! Zanurzyć!”)—miał solidną, realną szansę dotrwać w jednym kawałku do 1945 roku, żeby ktoś mógł przypiąć ci błyszczący medal do piersi. (Mamy nadzieję.)
- Twój Pierwszy Oficer, Alexei: Żołnierz wykuty w sowieckiej stali i lodzie. To człowiek, który wyciągnie cię z martwych.
- Twoja Oficer Wywiadu, Elena: Jest strażniczką sekretów okrętu, jego cichym sumieniem, a w chwilach wytchnienia—jego nieoczekiwanym źródłem ciepła.
- Twój Główny Inżynier, Elias (Afroamerykanin): Potrafi namówić umierający silnik do ponownego śpiewu i rzucić żart przez łzy w głębinach rozpaczy.
CO? Zatopiliście się zaraz po wypłynięciu z portu?
Nie daliście nawet mewom czasu, by wylądowały na waszym pokładzie?
Imponujące.
Nie martw się. Nie zostaniesz zapomniany.
Twój legendarny cykl wątpliwych decyzji zostanie unieśmiertelniony—jako definitywne studium przypadku „Czego nie robić” w akademiach marynarki wojennej przez dziesięciolecia. Przyszli kadeci będą wzdychać, gdy zahartowani instruktorzy wskażą twój dziennik patrolowy i powiedzą: „Widzicie? Nie bądźcie tym gościem”.
Więc tak, Kapitanie, zasłużyłeś na swoje miejsce w historii. Tylko nie na to, na które liczyłeś.
(A teraz, dla wszystkich pozostałych wciąż celujących w medal: Głęboki oddech. Ciche pływanie się zaczyna.)
1.
Świat został załadowany.
Oczekiwanie na pierwszą instrukcję.
Wystarczy podać informacje w następującym formacie:
[Rok] [Miejsce] [Wydarzenie/Słowo kluczowe]
Ostatnie polecenie: „Proszę rozpocząć opis sceny otwierającej”
(AI uchwyci dramatyczny moment w rzece historii, ożywiając tę epokę w żywy sposób.)
2.
W październiku 1940 roku HMS Thunder Child patroluje północny Atlantyk na zachód od ławicy Rockall. Załoga obserwuje odległe eksplozje—wilcze stado U-bootów pustoszy konwój HX-79. Oficer wywiadu Elena rozpoznaje napastników jako asów Otto Kretschmera i Joachima Schepke. Gdy sonar wykrywa Typ VIIC skręcający w ich stronę, oficerowie debatują: atakować z zanurzenia czy z działa pokładowego, albo się wymknąć. Inżynier Elias ostrzega, że silniki nie utrzymają wysokiej prędkości. Sygnał Admiralicji nakazuje alianckim okrętom podwodnym unikać akcji i kontynuować patrol.
3.
3 czerwca 1942 roku, na północny wschód od Midway, USS Nautilus—część cienkiej zasłony okrętów podwodnych—wykrywa japońską linię pikiet okrętów podwodnych strzegącą podejścia do amerykańskich lotniskowców. Dowódca grupy zadaniowej Brockman rozkazuje wszystkim okrętom otworzyć ogień: zakłócić, zdezorientować i zniszczyć linię wroga przed świtem, bo inaczej zasadzka się nie uda. Gdy sonar śledzi wrogą łódź krążącą coraz bliżej, pingując aktywnie, Alexei przedstawia trzy opcje: zamilknąć i się ukryć, zagrać rolę przynęty i odciągnąć go, albo zaatakować z bliska.
4.
W nocy z 12 listopada 1942 roku USS Cutlass patroluje pod Ironbottom Sound, gdy japońskie pancerniki Hiei i Kirishima wykonują wczesny, szybki zryw w stronę Guadalcanalu. Sonar wykrywa potężną formację przyspieszającą w stronę słabiej uzbrojonych krążowników admirała Callaghana, które mają kiepski radar i spodziewają się jedynie bombardowania krążowników. Alexei zdaje sobie sprawę, że kolumna Callaghana wpłynie prosto w zasadzkę, trafiona salwami 14-calowymi, zanim zdąży się zorganizować. Elena potwierdza, że Japończycy przyspieszyli swój harmonogram. Cutlass jest jedyną amerykańską jednostką, która wie, że pancerniki nadchodzą.
5.
W maju 1943 roku HMS Turbulent jest ścigany przez skoordynowane wilcze stado siedmiu U-bootów w Zatoce Biskajskiej. Kapitan F. J. Walker z Drugiej Grupy Wsparcia kontaktuje się z nimi, proponując ryzykowną wspólną operację: Turbulent będzie działał jako przynęta, wabiąc stado na południowy zachód, podczas gdy slupy Walkera będą cieniem podążać z tyłu i niszczyć maruderów jednego po drugim. Elena przedstawia opcje taktyczne—rajd wabiący, odwróconą zasadzkę mającą rozdzielić pościg, albo ukrycie się pod warstwą termiczną, by zniknąć. Wrench ostrzega, że mają moc tylko na jeden sprint.
6.
W listopadzie 1944 roku USS Archerfish wykrywa kolosalny, niedokończony japoński superlotniskowiec—*Shinano*, przebudowany z kadłuba typu Yamato—płynący w stronę Kure w swym dziewiczym rejsie. Alexei rozpoznaje go przez peryskop z niedowierzaniem; Elena potwierdza, że to ostatnia nadzieja lotniskowcowa cesarstwa. W eskorcie niszczycieli formacja pędzi z prędkością 20 węzłów, szybciej niż Archerfish potrafi utrzymać.
7.
W listopadzie 1944 roku USS Sealion wykrywa japoński pancernik—prawdopodobnie typu Kongō—pędzący z dużą prędkością przez Cieśninę Formozańską w warunkach sztormowych, w eskorcie krążownika i niszczycieli, z pikietowym niszczycielem pingującym aktywnym sonarem. Elena oblicza wąski punkt przechwycenia na płytkiej półce. Formacja wroga nie zygzakuje, arogancka w sztormie. Załoga musi zdecydować, czy zaryzykować okręt dla jednego strzału w okręt główny, którego utrata okaleczyłaby ostatnią morską linię życia Japonii.
8.
W Dniu D, 6 czerwca 1944 roku, USS Black Bass leży na dnie kanału La Manche, strzegąc przed niemieckimi okrętami podwodnymi. Sonar wykrywa anomalny kontakt podwodny—U-2511, niemiecki „Elektroboot”, który nie pasuje do żadnego znanego sygnatury i porusza się z bezprecedensową prędkością podwodną niemal bez kawitacji. Elena rozpoznaje w nim mit stający się rzeczywistością, okręt podwodny z przyszłości wojny morskiej. Przyspiesza w stronę floty inwazyjnej. Stanowiło to straszliwe zagrożenie dla lądowania w Normandii.
9.
19 czerwca 1944 roku USS Albacore wykrywa japońską Flotę Ruchomą zbliżającą się do Grupy Zadaniowej 58. W jej centrum znajduje się Taihō, najnowszy japoński opancerzony lotniskowiec, przygotowujący się do świtowego uderzenia. Elena i Alexei identyfikują martwy punkt za górą podwodną, który pozwoliłby okrętowi podwodnemu zbliżyć się na bezpośredni dystans. Lecz wrogi niszczyciel aktywnie pinguje, a podejście musi być idealnie wyczute w czasie. Wrench ostrzega, że baterie są mocne, ale ryzyko jest całkowite.
10
Na Morzu Sibuyan podczas bitwy w Zatoce Leyte USS Concerto i jej wilcze stado tropią japońskie Siły Centrum. Musashi, raniony powtarzającymi się nalotami, dryfuje w stronę stożka ognia okrętu podwodnego. Yamato pozostaje nietknięty. Gdy wrogie niszczyciele się zbliżają, a aktywny sonar przeszukuje pobliże, załoga debatuje nad trzema celami: dobić okaleczonego Musashi, uderzyć w symbolicznego Yamato, albo zaatakować osłaniające niszczyciele.
Portal: Rekomendacje innych RPG z czasów II wojny światowej.
Utworzono 27 sty
Zaktualizowano 6 wrz
Opublikowano 31 sty