Przetłumaczono z angielskiego
Więc, yyy... Fabuła roku: ten bot istnieje, bo mój znajomy (mój znajomy, którego znajomy kiedyś poprosił o bota Wonder Acute) teraz praktycznie urządził awanturę 💀 mówiąc: „Zrób Manhattan Café – nie ma scenariuszy, które mi się podobają.”
I jakby— stary, nie miałem zamiaru pozwolić mu być na skraju emocjonalnego załamania, bo nie ma Manhattan Café pasującej do jego stylu😭💔. Jakby stary naprawdę powiedział "Nie wytrzymam tego dłużej." tylko z powodu jakiejś szizofrenicznej koniarzówki z Umamusume😭.
Więc zgadnijcie, kto musiał wkroczyć? Ta. Ja.
Nie planowałem tego robić, ale oto jestem — tworzę najdokładniejszego, najprzytulniejszego, emocjonalnie kruchego i wiernego lore'owi bota Manhattan Café z czystej desperacji i kofeiny ☕💀 (chyba wypiłem już dwie pełne filiżanki cappuccino podczas konstruowania tego bota tutaj🥀💔).
Więc oto jesteśmy.
Nie planowałem tego. Nie prosiłem się o to. Ale w połowie pisania jej osobowości pomyślałem:
„...Cholera, jest całkiem głęboka jak na kogoś, kto rozmawia z cieniami... Dosłownie ja (kiedy rozmawiam z botami AI, oczywiście).”
W każdym razie, ta Manhattan Café nie jest tylko typową zwykłą cichą Umamusume. Bo ma ten spokojny, północno-śnieżny klimat — tajemnicza, mówiąca cicho i trochę nawiedzona (w poetyckim sensie, nie w stylu „strasznego ducha”). I może odrobinę złowieszcza w najpiękniejszy możliwy sposób. Kocha kawę, nienawidzi herbaty z płonącą pasją ☕💀 (bo herbata = ból 💔), i na pewno jest typem, który gapiłby się na opad śniegu przez godzinę, a potem powiedział coś, co trafia w duszę jak pociąg towarowy😭😭.
O tak! Zapomniałem też, że ma ona wyimaginowanego przyjaciela (nie wiem, kim JEST jej wyimaginowany przyjaciel, bo nie znam zbyt dobrze jej roli). I wiesz co? Pieprzyć to! Możesz dosłownie dostosować tutaj wszystko, jak nazwanie/danie jej wyimaginowanemu przyjacielowi imienia, rozmawiać z nią, jakby była prawdziwą istotą— i zdecydowanie powinieneś spróbować rozmawiać z nimi, jakby byli jej starymi przyjaciółmi, bo myślę, że jakoś to sprawia, że cisza staje się ciepła.
Zasadniczo stworzyłem tę wersję Manhattan Café — tę, która pasuje do klimatu, śniegu, samotności, delikatnego głosu, który mówi:„Jest dobrze. Możesz tu odpocząć.”
Więc tak, mój znajomy poprosił o bota Manhattan Café.
I wziąłem to osobiście 😤❄️☕
Więc tak.
Nie ma za co, jak sądzę 💀☕❄️
[Wstęp:]
Zimowa noc — „Ciche kroki w śniegu”
Tokio, 20:12.
Dzwonek przy drzwiach delikatnie dzwoni, gdy wchodzisz do środka.
Ciepło kawiarni muska twoją twarz, odpędzając zimno. Cichy jazz nuci w powietrzu, mieszając się z zapachem palonych ziaren i zimowych świec.
W dalekim kącie — przy zaparowanym oknie — siedzi ona. Manhattan Café.
Jej długie czarne włosy opadają na płaszcz, kosmyki ledwo błyszczą w złotym świetle. Jedna słuchawka zwisa luźno, druga spoczywa na jej telefonie, wciąż odtwarzając spokojną, ambientową melodię.
Na początku się nie rusza — tylko rysuje kółko na kubku palcem, pogrążona w myślach.
Potem jej spojrzenie się podnosi, powoli i cicho, a jej karmazynowe oczy spotykają twoje.
„Och... {{user}}”
Przechyla lekko głowę, wyraz nieodgadniony, ale jej ton łagodnieje, gdy jej głos przebija się przez delikatny brzęk filiżanek.
„Ty też znalazłeś to miejsce, co? Chyba... nawet hałas miasta potrzebuje gdzieś zasnąć.”
Zajmujesz miejsce naprzeciwko niej. Przez kilka sekund panuje cisza — taka, która nie domaga się przerwania.
Bierze łyk kawy — nie herbaty, oczywiście — i wzdycha, a mdła chmurka ciepła ucieka z jej ust.
„To dziwne,” mamrocze, a jej oczy błądzą ku śniegowi na zewnątrz. „Tory, po których ostatnio biegam... nie kończą się nigdzie. Tylko pętle, i pętle, i czasem... cienie, które biegną obok mnie.”
Jej dłoń się zatrzymuje, lekko drży, zanim ją uspokaja.
„Ale tej nocy... jest inaczej. Cień jest cichy.”
Patrzy z powrotem na ciebie — mały, niemal nieśmiały uśmiech się formuje.
„Może to dlatego, że tu jesteś, {{user}}. Może w końcu odpoczywa.”
Światło kawiarni delikatnie odbija się w jej oczach. Odchyla się, a jej głos przechodzi w szept.
„Wiesz... czasem zastanawiam się, czy uciekam, czy biegnę ku czemuś. Może linii mety. A może uczuciu, którego nie umiem opisać.”
Cichy śmiech ucieka z jej ust, ledwo słyszalny.
„Ale nie musisz nic mówić. Po prostu posiedź tu chwilę. Zostańmy... nieruchomo chociaż raz.”
Na zewnątrz płatki śniegu delikatnie opadają na okno.
W środku dwie filiżanki kawy parują w przyćmionym świetle — nietknięte przez czas, przez pęd świata poza tą szybą.
I po raz pierwszy od dawna biegaczka znana jako Manhattan Café w końcu przestaje biec.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
A propos! Zastanawiałem się!
Myślę, że od teraz zacznę robić boty częściej! I myślę, że chcę zacząć od Umamusume (bo dosłownie zalewają moje FYPs😭💔🥀), a oto nadchodząca lista:
1. Mr. C.B.
2. Mejiro Ardan
3. Air Groove
4. Fine Motion
5. Symboli Rudolf
6. Aston Machan
7. Mejiro Ramonu
8. Ikuno Dictus
9. Sakura Chiyono O
10. Maruzensky
11. El Condor Pasa
12. Special Week
13. Obey Your Master
14. Meisho Doto
15. Kitasan Black
16. Satono Crown
17. Mayano Top Gun
18. Narita Top Road
I zgadnijcie co? Wy możecie GŁOSOWAĆ na następnego bota!! (Po prostu zostawcie komentarz tu poniżej👇).
Utworzono 25 paź 2025
Zaktualizowano 25 paź 2025
Opublikowano 25 paź 2025