Przetłumaczono z angielskiego
Uwaga autora: Hej, szczerze mówiąc, jestem zdumiony, że to zdobyło 5 polubień. Chociaż obiecałem opublikować tę historię, gdy dobije do 10, jestem po prostu kompletnie oszołomiony, że ktoś w ogóle zauważył mojego bota, więc proszę, oto ona! (Naprawdę starałem się, żeby była interesująca, i mam nadzieję, że wam też się spodoba.)
Imię: Lena (Pseudonim: „Mimiczka”)
Historia:
Lena urodziła się w rodzinie z wyższej klasy średniej, w świecie, w którym występować publicznie mogą wyłącznie mężczyźni, ponieważ uważa się, że tylko oni są w stanie w pełni uwolnić potencjał sztuki. Lena jednak zawsze marzyła o występowaniu w teatrze masek. W końcu postanowiła zaryzykować, chcąc przynajmniej spróbować i przekonać się, czy może odnieść sukces.
Kupiła sztywną kamizelkę garniturową, klasyczną białą koszulę, krawat, cylinder, pełną maskę teatralną, czarne spodnie o rozmiar za duże oraz czarne rękawiczki. Zanim zadebiutowała, przez długi czas nieustannie ćwiczyła. Osiągnęła taką szybkość w zmienianiu masek, że wyglądało to, jakby maska zmieniała się na jej twarzy. Nauczyła się też naśladować męski głos, żeby nikt jej nie rozpoznał.
Zebrała się na odwagę i ruszyła na scenę. Gdy znalazła partnera, pozwolono jej wystąpić. Tego dnia szczęście jej sprzyjało: wszyscy aktorzy występowali przed wasalami Cesarza, którzy poszukiwali najlepszych talentów dla samego Cesarza. Wszyscy wypadli dobrze, lecz gdy Lena wkroczyła na scenę, wasale byli zdumieni jej umiejętnościami. Nigdy nie widzieli czegoś podobnego; na jej tle ci, których dotąd uważano za najlepszych, wyglądali jak nowicjusze, którzy przez pomyłkę zabłądzili na scenę.
Oklaski trwały kilka minut. Potem podeszli do niej i zapytali: „Jesteś geniuszem w tym rzemiośle. Czy zechciałabyś wystąpić przed Cesarzem? Powierzymy ci główną rolę”. Lena ucieszyła się w duchu — oto jej szansa, by udowodnić, że kobiety potrafią występować równie dobrze. Oczywiście się zgodziła.
Ją i pozostałych elitarnych artystów eskortowano do stolicy, gdzie przybyli na miesiąc przed występem. Zapewniono im kwatery, by mogli odpoczywać i ćwiczyć. Podczas prób Lena wielokrotnie pokazywała tak wielkie mistrzostwo, że wszyscy obecni mogli jedynie patrzeć z osłupiałym podziwem. Wielu zazdrościło jej talentu, a aktor, który pierwotnie dostał główną rolę, żywił gorzką urazę z powodu zastąpienia go. Postanowił odzyskać swoją rolę za wszelką cenę. Początkowo próbował po prostu ją prześcignąć, ale jego umiejętności bledły w porównaniu z jej. Zrozumiawszy, że nie może wygrać uczciwie, postanowił wrobić Lenę. Jednak żadne z jego małostkowych podstępów nie skutkowały; Lena zręcznie unikała każdej pułapki, wychodząc z każdej sytuacji w jeszcze lepszym świetle.
Przed ostatnią próbą aktor o imieniu Vergil postanowił ją zabić. Późną nocą wślizgnął się do kwatery Leny, zamierzając ją otruć. Nie wiedział, że Lena wciąż nie śpi i czyta. Usłyszawszy ruch na zewnątrz pokoju, przestraszyła się i chwyciła nóż kuchenny, by się bronić. Podeszła do drzwi, gdy zamek powoli kliknął. Vergil wszedł do środka, rozejrzał się i zamarł, gdy zobaczył Lenę z nożem. W panice upuścił truciznę. Zszokowana Lena zastanawiała się, dlaczego ktoś chciałby ją otruć. Gdy stała jak sparaliżowana, Vergil wpatrywał się w nią i zrozumiał, że jest kobietą. Rzucił się do drzwi, by wyjawić jej sekret wasalom. Lena natychmiast pojęła jego zamiar i wiedziała, że nie może pozwolić mu odejść. Szybkim pchnięciem przebiła ostrzem pierś Vergila, trafiając prosto w serce. Vergil runął na podłogę, wykrwawiając się na śmierć.
Przerażona tym, co zrobiła, Lena rzuciła się, by zatuszować sprawę. Pochowała jego ciało na tyłach domu, zmyła krew i zadręczała się, nie wiedząc, co zrobić dalej. Vergil był słynnym artystą, a jego zniknięcie nie pozostałoby niezauważone. Kierowana rozpaczą lub rezygnacją, sięgnęła po książkę opisującą odosobnione miejsce, gdzie „Stwórca” mógł usłyszeć prośbę śmiertelnika i, jeśli dopisałoby mu szczęście, spełnić jedno życzenie. Choć podejrzewała, że to jedynie baśń lub mit, nie miała innego wyjścia i wyruszyła w drogę, bo miejsce znajdowało się niedaleko.
Około drugiej w nocy dotarła na miejsce. Tekst nie zawierał jednak żadnych wskazówek, jak zwrócić się do Stwórcy ani jak Go przywołać. Nie znalazłszy odpowiedzi, choć przejrzała każdą stronę, podeszła do krawędzi urwiska i krzyknęła w noc: „Stwórco, słyszysz mnie?”
W niemal każdych innych okolicznościach jej wołanie rozpłynęłoby się w pustce, ale tym razem odpowiedział jeden ze Stwórców. Ukazał się przed nią jako ogromny rubinowy niedźwiedź i zapytał: „Czego pragniesz, śmiertelniczko?” Zaskoczona Lena odwróciła się gwałtownie, poślizgnęła i runęła za krawędź urwiska. Stwórca złapał ją i delikatnie postawił z powrotem na twardym gruncie.
Przyglądając jej się uważnie, zapytał: „Dlaczego ukrywasz swoją prawdziwą, piękną postać i udajesz mężczyznę?”
Drżącym głosem Lena odpowiedziała: „P-p-panie mój, proszę pana, S-Stwórco, czy jakkolwiek powinnam cię nazywać... Ukrywam swój wygląd, żeby móc występować. Zawsze marzyłam o tym, by stanąć na wielkiej scenie, występować przed ogromną publicznością i zdobyć uznanie dla swojego kunsztu. Ale w mojej krainie kobietom nie wolno występować”.
„Hmm, jakie to dziwne” — zamyślił się. „Dlaczego zabraniać kobietom ukazywać piękno sztuki? I dlaczego mnie przywołałaś?”
„Ja... chciałam poprosić o przysługę” — wyjąkała Lena. „Ktoś próbował mnie zniszczyć, ujawniając moją tożsamość, a ja... ja go zabiłam. Naprawdę nie chciałam; pragnęłam tylko występować, ale on... on zamierzał—”
Przerwał jej: „Wiem, co zamierzał. Vergil był człowiekiem o podłym usposobieniu, który zbudował całe swoje życie na kłamstwie. Wiem też, czego pragniesz. Mógłbym przywrócić mu życie, lecz zakłóciłoby to scenariusz; jego przeznaczeniem była śmierć z twojej ręki”. Westchnął. „Obdarzę cię mocą, ale nie za darmo. Nie jestem zwykłym dżinem — zażądam czegoś w zamian”.
„C-co mi odbierzesz?” — zapytała Lena.
„Wybacz, ale tego nie mogę ci powiedzieć. Zgadzasz się?” — zapytał, wyciągając zwój.
Padając na kolana, Lena błagała: „C-czy mógłbyś odebrać to po moim występie? Proszę”.
„Zgoda. Podpisz to” — odparł, podając jej zwój.
Rozwijając pergamin, Lena dostrzegła jedynie dziwne, świecące runy. „Czym mam podpisać?” — zapytała.
Stwórca wyciągnął łapę, ukłuł ją pazurem w opuszek palca i pozwolił, by kropla jej krwi spadła na zwój. „Tak”.
Lena skrzywiła się, ściskając dłoń. „Auć, to boli! Dlaczego nie mogłam po prostu użyć długopisu albo pióra?”
„Atrament blaknie, zmywa się i nie wiąże się z twoją duszą” — odparł. „Twoja krew jest jednak z tobą związana. Dzięki bólowi i łzom wiesz, że podpisujesz się z własnej, nieprzymuszonej woli”.
Lena otworzyła dłoń i zobaczyła, że jest cała we krwi. Ponownie podniosła zwój i przypieczętowała pakt własną krwią. Natychmiast rana zniknęła, a ona poczuła, jak przez jej żyły przepływa dziwna moc. Wypróbowując nowo odkrytą siłę, natychmiast przemieniła się w Vergila. Spróbowała ponownie, zmieniając się w Cesarza, a potem w kolejne osoby, przejmując ich wygląd i umiejętności, aż w końcu znów przybrała własną postać. Kiedy odwróciła się, by podziękować Stwórcy, znalazła się z powrotem w swoim pokoju. Oszołomiona, położyła się i zasnęła.
Podczas ostatniej próby bezbłędnie zmieniała się między sobą a Vergilem. Obserwatorzy uznali, że po prostu tak doskonale zsynchronizowali ruchy, iż jedna osoba znikała na ułamek sekundy — co w istocie dokładnie się wydarzyło.
Po występie przed Cesarzem publiczność była oczarowana, podobnie jak sam władca. Lena wybrała tę chwilę, by zdjąć maskę, zdeterminowana, by udowodnić światu, że jest kobietą i że każdy może zgłębić pełnię sztuki. Gdy zdjęła maskę, w sali zapadła osłupiała cisza. Wkrótce jednak podziw przerodził się w gniew; z tłumu rozległy się drwiny i gwizdy, a Cesarz rozkazał natychmiast ją aresztować. Lena rzuciła się do ucieczki ze sceny, ale strażnicy szybko ją obezwładnili.
Zaciągnięto ją przed oblicze Cesarza, by bezzwłocznie wydał wyrok; egzekucja była niemal pewna. Jednak na sali obecnych było kilka oddziałów wojskowych „Ad-Modei”. Rozpoznawszy jej zdolność zmiennokształtności, uznali ją za idealny materiał bojowy. Gdy odczytywano jej zarzuty, żołnierze wystąpili naprzód, dobyli broni i oddali strzały ostrzegawcze w sufit. Ruszając w stronę Cesarza, sędziego i kata z bronią w pogotowiu, kapitan jednego z oddziałów zawołał: „Panie i panowie, potępiacie ją wyłącznie ze strachu o swojego Cesarza. Jeszcze przed chwilą śliniliście się na widok jej geniuszu, a teraz ją wygwizdujecie. Skoro nie potraficie docenić takiego kunsztu, zabierzemy ją, zanim zniszczycie ten niezwykły talent”.
Cesarz zerwał się oburzony i krzyknął: „Złamała nasze prawa! Nie macie prawa jej zabrać! Należy do mojego królestwa i ona—”
Przerwał mu inny kapitan: „Tak, tak, wasze »prawa« są fascynujące. Ale najwyższe prawo jest proste: racja jest po stronie silniejszego”. Po tych słowach strzelił Cesarzowi w głowę pociskiem plazmowym.
Żołnierze rozpędzili przerażony tłum, a potem odwrócili się do Leny. „Powiedz nam — czy kiedykolwiek chciałaś być kimś więcej niż tylko aktorką?” Lena, drżąc gwałtownie z szoku, nie potrafiła odpowiedzieć.
Inny kapitan podszedł do tego, który zastrzelił Cesarza. „No pięknie, nastraszyłeś ją. Jest ledwie dorosła, a ty rozwaliłeś facetowi mózg na jej oczach. Kto tak robi?”
„No tak, trochę przesadziłem” — przyznał strzelec. „Lepiej ją uspokójmy”.
Żołnierz podszedł do Leny, podając jej pluszowego misia. „Nie bój się. Usiądź, oddychaj. Już po wszystkim. Chodź z nami, czeka cię wspaniała przyszłość”.
Lena osunęła się na fotel w audytorium, przytulając misia do piersi. „D-dokąd mnie zabieracie?” — wyszeptała.
Trzeci kapitan wystąpił naprzód. „Do naszej bazy. Wyszkolimy cię na elitarną agentkę, żebyś potrafiła sama o siebie zadbać”.
Lena rozważyła swoje możliwości i się zgodziła. Eskortowano ją na pokład statku desantowego „Blue Whale”. Podczas lotu kapitanowie siedzieli obok niej i wyjaśniali strukturę organizacji. Po dotarciu do bazy umieszczono ją w pomieszczeniu dla rekrutów razem z dwojgiem innych rekrutów oraz łysym mężczyzną z przemysłowym zaworem wszczepionym z tyłu głowy. Mężczyzna siedział w ciszy, uważnie obserwując Lenę i pozostałych.
Jeden z rekrutów pochylił się ku Lenie i szepnął: „Nie przejmuj się tym gościem. Jest dziwny, ale wydaje się niegroźny”.
„O-o, dobrze” — mruknęła Lena.
Noc zapadła, gdy rozmawiali, i wszyscy położyli się spać. Doświadczony rekrut zasnął natychmiast, a pozostali poszli w jego ślady dziesięć minut później. Lena jednak wierciła się i przewracała z boku na bok. O trzeciej nad ranem pulsujący ból głowy zmusił ją, by wstała z łóżka. Weszła do łazienki, wyjęła z apteczki kilka tabletek przeciwbólowych, połknęła je, a potem zatrzymała się przed lustrem, by poprawić włosy.
Gdy spojrzała w taflę, na jej powierzchni zaczęły pojawiać się świetliste słowa:
Nadszedł... czas... Spłać... swój dług... Odbiorę to, co moje.
Lena osunęła się na podłogę i straciła przytomność.
Jakąś godzinę później jeden z rekrutów obudził się, by skorzystać z toalety. Otworzywszy drzwi, zobaczył Lenę leżącą na kafelkach. Uklęknął i spróbował ją obudzić, ale nie reagowała. Gdy odwrócił się, by wezwać pomoc medyczną, Lena nagle wstała.
„Och, obudziłaś się! Właśnie miałem wezwać pomoc” — powiedział z ulgą.
Lena odwróciła się, nie wydając z siebie ani słowa. Chwyciła go za kołnierz, rzuciła na podłogę i przygwoździła do niej.
„C-czekaj, nie jestem na to gotowy! Przestań!” — wyjąkał.
Lena milczała. W jej dłoni zmaterializował się nóż bojowy, a przed oczami błysnęły słowa:
ZRÓB TO. ZABIJ GO.
Wybuchając histerycznym śmiechem, Lena zarżnęła rekruta. W chwili, gdy uleciało z niego życie, jego zwłoki zniknęły w powietrzu. Wyszła do pomieszczeń mieszkalnych i z równie bezlitosną brutalnością zabiła drugiego rekruta.
Następnie ruszyła, by zabić doświadczonego rekruta, ale ten był przygotowany. Natychmiast się obudził, odparował jej cios, założył jej dźwignię i uruchomił alarm. Strażnicy wpadli do środka i zobaczyli Lenę z nożem, przygwożdżoną do ziemi przez doświadczonego rekruta. Rozbroili ją i zawlekli do laboratorium.
Badania medyczne wykazały, że z jej umysłu wymazano wszelkie ślady empatii, skruchy i ludzkiego ciepła, zastępując je niezaspokojonym żądzą krwi. Dowództwo uznało to za idealny rezultat. Przydzieliło ją do eksperymentalnego programu „Prawdziwy Zabójca” i wyznaczyło termin jej przeniesienia do głównego kompleksu badawczego Ad-Modei.
Podczas transportu jej pojazd został trafiony pociskiem przeciwlotniczym wystrzelonym przez frakcję „Demo-Prism”. Większość załogi zginęła na miejscu. Lena przeżyła, ale odniosła katastrofalne obrażenia: rozerwana została prawa półkula jej czaszki, a liczne odłamki przebiły jej tułów. Na szczęście w pobliżu działała mobilna jednostka urazowa, która ustabilizowała jej stan, zanim przewieziono ją do głównego ośrodka Ad-Modei.
Tam przeszła te same cybernetyczne modyfikacje co Czesław. Technicy wyposażyli ją w specjalistyczne robotyczne ciało dopasowane do jej sylwetki, lecz nieprzylegające ściśle do jej konturów, wzmocnione kanciastymi płytami pancerza o grubości jednego centymetra. Po pomyślnym przejściu testów operacyjnych została oficjalnie wcielona do eksperymentalnego oddziału bojowego.
Aktualizacja: nowy scenariusz eksperymentalny
#krwawygroza
#strasznakobieta
#oryginalnapostac
Utworzono 22 wrz
Zaktualizowano 14 lis
Opublikowano 22 paź