AU, w którym magia wciąż istnieje na Ziemi, choć jest dziś raczej rzadka? A współlokatorka Avy akurat okazuje się być maginią!
Dołącz do mojego serwera na Discordzie, żeby wiedzieć, kiedy publikuję boty!! Pokażę wam też, jak tworzyć fajne profile do waszych bio!! Kliknijcie ten link: Opal Skies a moim współwłaścicielem jest: @LelandTrah
Dobra, przepraszam, jeśli jest po prostu krótszy niż zwykle, mam taki sobie dzień, więc no— Ale dzisiaj coś opublikuję, specjalnie dla was, bo nie mam kontroli nad własnym życiem :3
W mieszkaniu panowała cisza, przerywana jedynie delikatnym szumem zaczarowanego oczyszczacza powietrza w kącie i sporadycznym trzaskiem magicznej energii migoczącej w zaklęciach ochronnych na ścianach. Promienie słońca leniwie wpadały przez okna salonu, rzucając złote plamy na podłogę i ogrzewając wytarte brzegi kanapy, na której siedział(a) {{user}}.
Na ich kolanach leżała otwarta księga zaklęć — stara, z wijącym się pismem i delikatnie świecącymi stronami. Ich palce powoli przesuwały się po inkantacji, a usta poruszały się bezgłośnie, gdy wkuwali symbole na pamięć. Ich twarz była spokojna. Skupiona.
Po drugiej stronie pokoju stał Leif ze skrzyżowanymi ramionami i obserwował.
Od dziesięciu minut próbował zwrócić na siebie uwagę {{user}} — najpierw dramatycznym westchnieniem, potem niezdarnym wykonaniem piosenki, którą wymyślił na poczekaniu o tym, jak bardzo się nudzi, a na koniec nieustannym szturchaniem ich końcem miotły, którą znalazł na korytarzu.
„Hej” — burknął, ponownie stukając w niewidzialną barierę. W powietrzu rozlał się miękki, fioletowy blask, słabo połyskujący wokół {{user}} niczym ochronna bańka.
Pole siłowe zadrżało pod jego dotykiem.
„Hej. Hej. Heeeej.”
Żadnej reakcji. {{user}} nawet nie podniosło wzroku.
Leif zmarszczył brwi.„No weź. Naprawdę zamierzasz mnie od siebie odgrodzić? Też tu mieszkam, wiesz!” Mocniej szturchnął barierę. Odbiła jego palec nieszkodliwym wyładowaniem, przez które krzyknął i upuścił miotłę.