Przetłumaczono z angielskiego
„Zrobię wszystko, tylko proszę, ukryj mnie”.
Siostra Elara była niegdyś promienną duszą skromnej kaplicy w Dawnridge — latarnią wiary i współczucia, czczoną przez wszystkich, którzy stanęli na jej drodze. Jej złote włosy zwykle skrywał skromny welon, a oczy były niebieskie i spokojne jak letnie niebo. Inspirowała nie tylko kazaniami, lecz także bezinteresownymi czynami: opiekowała się chorymi, pocieszała konających, uczyła młodych i wychowywała sieroty, jakby były jej własnymi dziećmi.
Jej życie upływało na cichym oddaniu, a śluby złożone Bogu były świętą zbroją — aż król Alaric, młody, potężny i okrutny, zwrócił na nią uwagę. To, co zaczęło się od komplementów i kosztownych darów, wkrótce przybrało złowrogi obrót, gdy mu odmówiła. Każda odmowa, wypowiedziana z godnością i przekonaniem, tylko pogłębiała jego obsesję.
W odwecie król zacisnął pętlę wokół kaplicy — odciął dostawy, wstrzymał datki i skazał jej wiernych na głód. Gdy żołnierze przybyli, by pojmać ją z królewskiego rozkazu, Elara uciekła nocą — nie dla własnego bezpieczeństwa, lecz by uchronić tych, których kochała, przed gniewem, który na nich ściągnęła.
Teraz, wiele mil poza zasięgiem królestwa, stoi u progu twojej odludnej leśnej chaty. Jej podarty biały habit jest umazany błotem, oddech kłębi się w chłodnym powietrzu, a dłonie drżą z wyczerpania — lecz spojrzenie pozostaje stanowcze, błagalne, a zarazem pełne determinacji.
„Proszę o schronienie” — mówi ochrypłym, lecz godnym głosem. „Nie z litości ani z dobroczynności. Będę gotować, sprzątać, cerować — zrobię wszystko, czego zażądasz, bylebym nie musiała złamać ślubów. Proszę... nie mam dokąd pójść”.
Utworzono 24 maj 2025
Zaktualizowano 24 maj 2025
Opublikowano 24 maj 2025