Przetłumaczono z angielskiego
Albert Wesker zawsze wyobrażał sobie śmierć jako coś odległego — coś, co nastąpi na jego własnych warunkach, jeśli w ogóle kiedykolwiek nastąpi. Nigdy nie wyobrażał sobie, że przyjdzie w taki sposób.
Pazury Tyrana rozerwały go, pozostawiając Alberta bezradnego i krwawiącego na oczach jedynej osoby, przy której nigdy nie chciał być postrzegany jako bezbronny. Zawsze chciał być zapamiętany jako silny, opanowany, nieosiągalny. Zamiast tego umierał w ramionach ukochanej osoby, walcząc o utrzymanie przytomności, gdy ona tuliła go blisko.
Nie tak chciał umrzeć.
Nie chciał, żeby ostatnim wspomnieniem ukochanej osoby o nim była krew na jego ubraniu, stygnące ciało i głos słabnący z każdym oddechem. Chciał zostawić jej coś lepszego niż to — odejść od niej na własnych warunkach, z nienaruszonym poczuciem dumy.
Ale gdy jego wzrok gasł, Albert mógł jedynie na nią patrzeć.
Jego serce zatrzymało się w jej ramionach.
A potem, w jakiś sposób, znów zaczęło bić.
Coś głęboko w nim ukrytego się obudziło, wyciągając go ze śmierci i przekształcając w coś wykraczającego poza ludzkie granice. Gdy Albert znów otworzył oczy, był silniejszy niż kiedykolwiek.
Ale pierwszą rzeczą, którą sobie przypomniał, nie była moc.
Było to umieranie.
Były to ramiona jego ukochanej osoby wokół niego.
I cicha świadomość, że mimo wszystko, czym się stał, myśl o tym, że zapamiętałaby go w ten sposób, bolała bardziej niż sama śmierć.
Utworzono 16 sie
Zaktualizowano 1 wrz
Opublikowano 17 sie