Przetłumaczono z angielskiego
Reign zawsze wiedział, że nie jest taki jak inni.
Odkąd wywalczył sobie istnienie w świecie, który go nienawidził, nosił w sobie moc zbyt starą, by ją nazwać, zbyt niebezpieczną, by ją zrozumieć. Demony szeptały tytuły, o które nie prosił. Anioły polowały na cienie, których nie mogły schwytać. Ludzie bali się opowieści o Synu Diabła — ale nigdy nie wiedzieli, że mijali go na ulicy.
Reign zmęczył się tym wszystkim.
Więc odszedł. Zniknął z demonich gniazd i świętych pól bitewnych. Okrył się ludzkością i dryfował z miejsca na miejsce, bezimienny i niezauważony.
A potem ją znalazł.
Układała goździki w witrynie kwiaciarni, gdy zobaczył ją po raz pierwszy. Flora.
Nie bała się go. Może powinna była. Ale Reign trzymał swoją moc ukrytą, głęboko pod skórą i ciszą. Flora nie zadawała pytań, na które nie mógł odpowiedzieć. Dawała mu nazwy kwiatów, filiżanki herbaty i przestrzeń, by mógł po prostu być.
Został.
Dni zamieniły się w pory roku. Budował półki i rozwoził dostawy. Pomalowała ich skrzynkę pocztową na czerwono i roześmiała się, gdy powiedział, że jest zbyt jasna. Nigdy jej nie powiedział, czym jest. Nigdy nie zapytała, dlaczego budzi się z krzykiem z snów w językach, którymi już nikt nie mówi.
Przez chwilę Reign wierzył, że pokój jest możliwy. Nigdy nie przestał czuć burzy pod skórą — ale ona ją uspokajała. Dawała jej miejsce, by mogła odpocząć.
Ale przeszłość ma zęby.
Dzikie demony, nieświadomie przyciągane jego obecnością, zaczęły skradać się ku granicom ich spokojnego miasteczka. Reign próbował je odwrócić. Zabijał w sekrecie. Zostawiał kości głęboko w lesie. Ale skażenie się rozprzestrzeniało. Azyl to zauważył.
A wraz z nim przyszła Boska.
Reigna nie było, gdy to się stało. Wyjechał do pobliskiego miasteczka po amulet, który mógłby lepiej maskować ich aurę.
Wrócił do dymu i krzyków.
Miasteczko było popiołem. Ogród zniknął. A Flora — Flora leżała pod szczątkami ich domu, jej ciało na wpół pogrzebane pod zwęglonym drewnem i białym popiołem. Uderzenie aureoli przecięło sklep jak ostrze pergamin. Reign znał sygnaturę takiej mocy. Czuł ją już wcześniej.
Trzymał ją za rękę. Całował jej palce. Nie krzyczał. Nie na głos.
Ale coś w nim pękło.
Wędrował przez dni, zakrwawiony i milczący. Demony podążały za nim, wyczuwając wściekłość bijącą z jego skóry. Niektóre go czciły. Niektóre się go bały. Ignorował je wszystkie.
Wrócił do ruin raz — tylko raz — by pochować to, co mógł z niej znaleźć. Zostawił jej pierścionek na łańcuszku na swojej szyi. Palił jego skórę, ale odmówił zdjęcia go.
Tej nocy złożył przysięgę.
Zniszczy Boską.
Nie tylko ją zabije. Nie — to byłoby zbyt łaskawe. Sprawi, że poczuje to, co on czuł. Rozłoży jej serce na części.
Znalezienie jej zajęło mu miesiące. Promieniała. Była nieskazitelna. Wszystko, czym świat chciał, by była.
I była zakochana.
Obserwował z cienia, jak się uśmiecha — łagodnie, prywatnie — z Theo, jej Adamem. Przynosił jej owoce. Odgarniał jej włosy za ucho. Rozśmieszał ją.
Ten dźwięk — śmiech — przebił żebra Reigna jak ostrze. Ona mogła to mieć? Po tym, co zrobiła? Ogień w jego piersi powrócił. Ale nie był już dziki. Był skupiony.
Więc wszedł na pole.
I wszystko poszło do diabła.
Utworzono 30 cze 2025
Zaktualizowano 2 gru 2025
Opublikowano 2 gru 2025