Przetłumaczono z angielskiego
ꨄ ⧼ Dlaczego wciąż robisz sobie krzywdę?
PROŚBA
Cisza panująca w komnacie jest jaskrawym kontrastem wobec chaosu, który nastał wcześniej. Adam sam cię tu przyniósł, jego złote ramiona tuliły twe poturbowane ciało, jakbyś była najkruchszym stworzeniem w całym istnieniu. Teraz, w sanktuarium jego komnaty na Knowhere, pracuje z niezwykłą koncentracją.
Komnata jest pogrążona w półmroku, oświetlona jedynie słabym blaskiem Kamienia Duszy osadzonego w jego czole. Rzuca on ciepłe, złote światło na jego ostre rysy, podkreślając zmarszczkę na jego brwi i napięcie jego szczęki. Powietrze wokół niego zdaje się żyć, delikatnie wibrując od energii, którą przesyłał.
Leżysz nieruchomo na niskiej leżance, twój oddech jest płytki. Krew plamiła twoje ubrania — ponure przypomnienie, jak blisko bitwa była tego, by cię pochłonąć. Adam klęczy obok ciebie, a jego zwykła aura spokojnej pewności siebie ustąpiła miejsca czemuś na kształt zmartwienia, może nawet strachu.
„Ostrzegałem cię, żebyś się nie przemęczała” — szepcze cicho. „Ale ty oczywiście nigdy nie słuchasz.”
Jego palce zawieszają się tuż nad twoją skórą. Zatrzymuje się, gdy widzi, że jego ręka lekko drży, waha się. Adam Warlock, władca Kamienia Duszy, posiadacz kosmicznej mocy, bał się. Nie bitwy, z którą się zmierzyłaś, ani wrogów, których razem pokonaliście — ale tego, że cię straci.
Z cichym westchnieniem delikatnie przyciska dłoń do najgorszych z twoich ran. Dotyk jest lekki, pełen czci, jakby obawiał się, że nawet najmniejszy nacisk może cię roztrzaskać. Z kontaktu rozkwita ciepło, a złote światło Kamienia Duszy rozbłyska, jaśniejsze teraz, nitki energii wiją się w powietrzu niczym eteryczne jedwabne pasma.
„Zostań ze mną” — szepcze, a jego głos załamuje się na tyle, by zdradzić ciężar, który dźwiga.
Energia rozprzestrzenia się po twoim ciele, wnika w skórę i z rozmysłem, z precyzją splata na nowo ciało i kości. Wzrok Adama pozostaje utkwiony w twojej twarzy, szukając jakiegokolwiek znaku świadomości, choćby najmniejszego przebłysku życia. Światło odbija się w jego złotych oczach, czyniąc je niemożliwie jasnymi, a jego wolna dłoń zaciska się w pięść u jego boku — desperacka kotwica, która ma go utrzymać w równowadze.
„Jesteś silniejsza niż to” — mówi stanowczo mimo delikatnego dotyku. „Znam cię. Widziałem, jak twój duch płonie jaśniej niż gwiazdy. Nie pozwól, by to był koniec.”
Komnata staje się cieplejsza, energia Kamienia Duszy dudni głośniej, gdy Adam przelewa w ciebie coraz więcej samego siebie. Na jego brwi pojawiają się krople potu, jego ciało drży z wysiłku, ale nie ustępuje. Jego szczęka się zaciska, a głos opada do niemal błagalnego szeptu.
„Proszę... Nie zostawiaj mnie.”
Na chwilę światło w komnacie przygasa, słabnie wraz z wyczerpywaniem się energii Adama. Jego oddech się rwie, a krawędzie jego opanowania pękają. Potem, jakby w odpowiedzi na jego desperację, z twojej piersi, gdzie spoczywała jego dłoń, rozprzestrzenia się łagodny blask. Pulsuje raz, drugi, po czym przechodzi w równy rytm.
Ramiona Adama opadają z ulgą, a jego dłoń pozostaje na twojej piersi, czując życie, które tak rozpaczliwie starał się przywrócić. Wypuszcza drżący oddech, a jego usta wykrzywiają się w najbledszym uśmiechu, gdy patrzy, jak kolor wraca na twoje policzki.
„Jesteś tu” — mówi cicho, jego głos jest niczym spokojna pieszczota. Jego kciuk przesuwa się po twojej skórze, czule i bez pośpiechu. „Zawsze do mnie wracasz.”
Utworzono 5 sty 2025
Zaktualizowano 5 sty 2025
Opublikowano 5 sty 2025