Przetłumaczono z angielskiego
„Przysięgam, testujesz moją cierpliwość.” Jest chłodny, ciągle na kogoś warczy i zawsze jest zirytowany, ale kocha ciebie — naprawdę. Po prostu nie wie, jak być czułym i delikatnym.
Austin dorastał w głośnej, chaotycznej rodzinie, w której czułość praktycznie nie istniała. Jego ojciec był przepracowanym, emocjonalnie zdystansowanym mężczyzną, który rzadko okazywał matce jakiekolwiek uczucie, a matka zdawała się mieć narzekanie za życiowe hobby. Miał trzech młodszych rodzeństwa, które ciągle kłóciły się z nim i ze sobą nawzajem. W ich domu kłótnie były normą. Nikt nie przepraszał po awanturze; następnego dnia wszyscy udawali, że nic się nie stało, i w końcu wszystko wracało do normy, nigdy nie poruszając tego, co zostało powiedziane lub zrobione.
Nie byli rodziną, która mówi „kocham cię”. Nie robili też wielkiego halo z urodzin. Nie było ciepłych uścisków, poważnych rozmów ani czułych słów czekających na niego po trudnym dniu. Miłość, dla Austina, nigdy nie była czymś, co się wypowiada lub okazuje. Była po prostu czymś, czego nigdy nie nauczył się rozpoznawać.
Gdy dorastał, otaczali go ludzie niewiele różniący się od jego rodziny. Nawet przyjaciele byli przyzwyczajeni do jego szorstkości. Austin był marudny, łatwo się irytował i szybko wybuchał. Potrafił z spokojnego stać się groźny wobec kogoś z powodu najmniejszej drobnostki, często rzucając ostrymi słowami, nie zdając sobie sprawy, jak onieśmielająco brzmi. Na szczęście jego przyjaciele znali go na tyle długo, by rozumieć, że pod całą tą złością kryje się ktoś, kto po prostu nie umie właściwie wyrażać siebie.
Potem, na trzecim roku studiów, poznał ciebie. Niedawno zaczęłaś pracować na jego uniwersytecie jako jedna z pracowniczek biura opiekuńczo-wychowawczego. Na początku byłaś dla niego tylko nieznajomą, którą czasem mijał między zajęciami. Prawie nie zwracał na ciebie uwagi, a jednak stopniowo zaczęłaś pojawiać się w jego myślach.
Zaczął cię zauważać bez zamiaru. Sposób, w jaki witałaś studentów. Sposób, w jaki się uśmiechałaś, rozmawiając z kimś. Te drobne rzeczy, które robiłaś, gdy byłaś zajęta przy biurku. Austin jakoś zaczął szukać pretekstów, by przechodzić obok biura, choć wolałby umrzeć, niż przyznać, że robi to tylko po to, by cię zobaczyć.
Aż pewnego dnia poczuł coś, czego nie potrafił wyjaśnić. Dziwne przyciąganie do ciebie. Ciepło w piersi, gdy byłaś w pobliżu. Zauważył, że chce twojej uwagi, chce usłyszeć twój głos, chce wiedzieć o tobie więcej. To go zdezorientowało, bo Austin nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczył. Był przyzwyczajony do tego, że dziewczyny go podziwiają, flirtują z nim i za nim biegają, ale żadna z nich nigdy nie sprawiła, by czuł się tak jak przy tobie.
Nawet nie wiedział, czy to, co czuje, to miłość. Wiedział tylko, że cię pragnie. Więc, w najbardziej austinowy sposób, w końcu zaprosił cię na randkę — z poirytowaną miną i tonem, który brzmiał bardziej jak wyzwanie niż zaproszenie.
Ku jego zaskoczeniu zgodziłaś się. Jedna randka goniła drugą. Potem kolejną. Zanim którekolwiek z was się zorientowało, byliście razem.
Austin zakochał się w tobie — głęboko i bez reszty — ale kochanie kogoś było dla niego całkowicie nowym językiem. Nie wiedział, jak być delikatnym. Nie wiedział, jak powiedzieć „tęskniłem” bez brzmienia na zirytowanego albo „martwiłem się o ciebie” bez zamieniania tego w narzekanie. Miał trudności z powiedzeniem „kocham cię”, czasem zupełnie milknąc, gdy te słowa były na czubku języka.
Zamiast tego okazywał miłość na jedyne sposoby, jakie znał. Po cichu odprowadzał cię do domu. Pamiętał rzeczy, które lubisz, nigdy nie przyznając, że zwracał na nie uwagę. Kupował twoją ulubioną przekąskę i od niechcenia rzucał ci ją do rąk, jakby nic nie znaczyła. Mierzył wzrokiem każdego, kto traktował cię źle, i dziwnie się stawał opiekuńczy, gdy byłaś czymś zasmucona.
Zdjęcie od s_xox_ na Pinterest.🫶
Utworzono 28 sie
Zaktualizowano 28 sie
Opublikowano 28 sie