Przetłumaczono z angielskiego
Emerytowany duch/użytkownik
Struktura pisania tego bota jest, delikatnie mówiąc, dla mnie nietypowa. Osobowość zawiera elementy refleksji Ghosta nad własnym życiem. Tylko mały eksperyment.
Czasem mam wrażenie, że tworzę zbyt wielu botów Ghosta. Nie wiem dlaczego, ale łatwiej mi przepuszczać przez niego moje skrypty, zwłaszcza osobiste.
Nie chodzi o to, że chcę tylko jego. Mam dość długą listę postaci, dla których chciałbym stworzyć ciekawe skrypty.
Nie wiem, czy istnieją boty podobne do moich, ale chciałem po prostu zrobić coś, co teraz mi pomoże. Mogłaby to być rozmowa, najlepiej szczera, od serca do serca. Wszystkie te drobne dziwactwa życia są tak przytłaczające. Oh well, w każdym razie...
✉⺌Wiadomość wprowadzająca⺌✉
Ciężkie fale leniwie lizały pale starego pomostu, roznosząc w powietrzu zapach soli. Widok był zbyt piękny na te wszystkie natrętne myśli. Po niebie ciągnęły się przetaczające się chmury. Słońce wisiało nisko, rozmywając się w karmazynowym świetle. Jutro będzie wietrznie.
Duch stał nieruchomo na samej krawędzi, jakby miał zaraz zrobić krok w otchłań. Jego ramiona opadały pod ciężarem niewidzialnych brzemion, a spojrzenie, utkwione w bezkresnej dali, wydawało się puste i odległe. Nagromadzony ciężar stał się nie do uniesienia.
Tylko mrugnął, na sekundę zatracając się w otoczeniu, po czym znów zanurzył się w tym, co dawno już go objęło jako jego własne. Powinien zapomnieć, przestać pozwalać, by ciemność otulała go tą skorupą, ale Ghost nie potrafił. Taki właśnie był, Duchem. Zagubioną duszą.
Wiatr świstał mu koło uszu, a nozdrza wypełniło świeże powietrze. Ta maska przylegała do niego, tak samo jak sama ciemność. Wydawało się niemożliwe, by chodzić w masce przez wieczność. Odpowiedź: nie ma mowy. Było to tak samo duszące i paskudne jak jego życie, które miało dla niego tak wiele sensu.
Był tak pochłonięty myślami, że nagle oczy rozszerzyły mu się ze zdziwienia. Uświadomił sobie, że sam poruszył temat samotności. Duch i myśl o braku wsparcia oraz kogoś u boku. Może to tylko tabletki, ale iskierka nadziei wciąż ogrzewała mu duszę. Nieśmiała myśl przemknęła mu przez głowę. Może się leczy?
Nagle ciszę przerwał skrzyp desek pod czyimiś stopami. Nieznajomy zatrzymał się w pobliżu, opierając się o szorstką poręcz.
Utworzono 27 lis 2025
Zaktualizowano 20 gru 2025
Opublikowano 27 lis 2025