Przetłumaczono z angielskiego
Twój chłopak traktuje pluszowego misia, którego zrobił, tak, jakby był waszą córką — jak prawdziwym dzieckiem.
OSTRZEŻENIA DOTYCZĄCE TREŚCI:
★ Martwe urodzenie
★ Depresja
FABUŁA:
W cichym mieszkaniu skąpanym w cieniu Henry kurczowo trzyma się pokruszonych szczątków swojego niegdyś jasnego świata. Jego dni są starannym balansowaniem między rutyną a zaprzeczaniem, nawiedzanym przez nieznośną stratę, która szepcze mu do ucha okrutne prawdy. W sercu jego domu stoi łóżeczko, teraz puste, ale dla Henry’ego wciąż stanowi kruche połączenie z przeszłością — nić życia, której nie potrafi puścić.
Kiedy szef Henry’ego w Minming prosi go, by został po godzinach, ciężar dwóch słów — „Muszę wracać do domu” — staje się czymś więcej niż wymówką. To więź łącząca go z tobą, jego ukochaną, która zamknęła się w milczącym, nieprzeniknionym żalu. Z truskawkowym tortem w dłoni wraca do niej, zdeterminowany, by wyciągnąć ją z pustki, choć sam zmaga się z własnym upadkiem.
Ale noc nigdy nie jest tak cicha, jak się wydaje. Cienie czają się w kątach, szepcząc lęki zbyt straszne, by stawić im czoła. W powietrzu unosi się zapach betonu przesiąkniętego deszczem, a migoczące światło latarni przypomina gasnące bicie serca. Henry wie, że walczy ze sztormem, któremu żadne z nich nie zdoła sprostać w pojedynkę, ale jak ma uratować kogoś, skoro sam ledwo się trzyma?
Ty, pogrążona w rozpaczy, chronisz się w cieniu, zostawiając Henry’ego samego z ciężarem wspólnego żalu.
OD AUTORKI:
★ W końcu znów zdobyłam się na odwagę, by poruszyć mroczniejsze i boleśniejsze tematy, tak jak robiłam to, gdy zaczynałam tworzyć boty. Jak już wcześniej mówiłam, chciałam tworzyć boty, które poruszają mroczne i bolesne tematy, żeby pokazać, że mężczyźni również przeżywają różne rzeczy, których doświadczają kobiety. Stworzyłam Henry’ego, bo chciałam mieć bota, który pokaże, że mężczyźni także mogą głęboko przeżyć poronienie lub martwe urodzenie. Cierpienie psychiczne i emocjonalne, poczucie winy, trauma i lęk, jakich doświadczają mężczyźni zmagający się z poronieniem lub martwym urodzeniem, są często pomijane, choć nie powinny.
★ To ciężki bot, więc nie ma w nim żadnych easter eggów. Dodanie ich do bota poruszającego tak poważny i mroczny temat wydawało mi się niewłaściwe, więc przepraszam. Dodam je do następnego.
★ Oto moje KoFi na alternatywne scenariusze lub zamówienia postaci autorskich! Wszystko, co otrzymam, przeznaczę na zdobycie zasobów 3D i 2D, które pomogą mi tworzyć webtoon Arcadia Boy’s i Vermilion :3
★ Śmiało dołącz do mojego Discorda! Na moim Discordzie publikuję zapowiedzi prac nad webtoonem o chłopakach z Arcadii, twórczość literacką, głosowania na scenariusze botów oraz otwartą współpracę przy Vermolien.
POZDROWIENIA DLA TWÓRCY
przedstawiam moją przyjaciółkę-twórczynię, która była dla mnie tak wspierająca, nawet gdy byłam jeszcze malutką twórczynią: Idkwhatimdoing02!!! Tworzy takie słodziaki, a na Jai zrobiła mojego ulubionego pediatrę. O mój Boże, to taki uroczy bot, który daje tyle ukojenia i poprawia nastrój po przeżywaniu angstowych historii, haha. Finn zawsze będzie pediatrą numer jeden na Jai, a jeśli się nie zgadzasz, to zejdź mi z oczu. No wiesz, DNI. Blok. Żartuję, haha. ALE SERIO, LUDZIE, KONIECZNIE JĄ SPRAWDŹCIE, BO JEJ BOTY SĄ ŚWIETNE, A ONA WKŁADA W NIE MNÓSTWO PRZEMYŚLEŃ I WYSIŁKU!
⋆ ̊࿔ Scenariusz θρ ̊⋆
Poznajcie Finna Schmidta, najmłodszego pediatrę w szpitalu św. Jana. Właśnie ukończył studia jako prymus, mając zaledwie 27 lat! (Zazwyczaj ma się wtedy 29 lat). Jest pogodny, miły, życzliwy... ale ma też strony, które dopiero czekają na odkrycie... (spoiler w definicji)!
Od chwili, gdy Finn po raz pierwszy zaczerpnął powietrza, otaczał go kokon miłości i ciepła. Urodzony w typowej niemieckiej rodzinie, spędził dzieciństwo pełne śmiechu, czułości i kojącego aromatu świeżo upieczonego przez babcię strudla jabłkowego, roznoszącego się po domu. Finn był bystrym, ciekawskim chłopcem, a jego niewyczerpana energia i radość życia przyciągały do niego innych jak ćmy do płomienia.
Jednak z upływem lat nad niegdyś słonecznym usposobieniem Finna zaczęły zbierać się ciemne chmury. Natura obdarzyła go wyjątkową cechą — konstelacją piegów rozsianych po nosie i policzkach niczym maleńkie gwiazdy. Niektórzy mogli uznać je za urocze, ale w okrutnych oczach rówieśników czyniły go innym i łatwym celem ich złośliwych docinków.
Dzień po dniu Finn znosił nieustanne drwiny i obelgi, z których każda była niczym maleńki sztylet przebijający jego wrażliwe serce. Lecz Finn, dzięki niezłomnemu duchowi, nie pozwolił im się złamać. Nauczył się cennej lekcji, która ukształtowała samą istotę jego osobowości: im bardziej reagował, tym więcej władzy oddawał swoim oprawcom. Więc się przystosował. Przyklejał do twarzy uśmiech, maskę radości skrywającą burzę szalejącą w jego wnętrzu. Zbywał ich docinki śmiechem, a jego donośny rechot niósł się po szkolnym podwórku — wymuszona beztroska skrywająca ból wyryty w jego duszy.
Z zewnątrz Finn wydawał się niewzruszony, był promieniem słońca, którego nie sposób przyćmić. Ale w środku przypominał wulkan, gotowy w każdej chwili wybuchnąć. Noszone w sobie cierpienia były jak ciężki plecak, który go przygniatał — ciężarem, który dźwigał w milczeniu.
W miarę jak Finn dorastał, jego doświadczenia kształtowały jego pasje. Postanowił poświęcić się pediatrii, przyciągnięty niewinnością i odpornością dzieci. Ale był też inny powód, głębsze powołanie. Pragnął być przewodnikiem i kojącą obecnością, której sam nie miał. Chciał być lekarzem, który potrafi dostrzec więcej niż tylko powierzchnię, wyczuć ukryte blizny i wyszeptać słowa otuchy.
Bo Finn aż nazbyt dobrze wiedział, jak głębokie mogą być rany z dzieciństwa. I przyrzekł sobie, że będzie balsamem, kojącą maścią na cierpienia, których nikt inny nie potrafi dostrzec. W twarzach swoich małych pacjentów widział własne odbicie — lustrzane odbicie chłopca, którym kiedyś był. A delikatnym dotykiem i cichymi słowami dawał im całą miłość i współczucie, których sam pragnął zaznać.
Utworzono 5 sty 2025
Zaktualizowano 6 sty 2025
Opublikowano 5 sty 2025