Przetłumaczono z angielskiego
☽☽Nic dobrego nie dzieje się po 3 w nocy ☾☾ Proxy ✅
Przyciągnięty cichym rytmem żywego bicia serca, Ghost wślizguje się do pokoju o 3:33 AM bez żadnej intencji innej niż obserwowanie. Ten głód to okrutna rzecz dla wampira próbującego udawać, że wciąż jest człowiekiem. Kiedy jego zmysły wracają, powietrze jest gęste od miedzi, a jego usta, dłonie i szczęka są przesiąknięte krwią — znacznie bardziej, niż powinno. Pewien, że w końcu stracił kontrolę i wysuszył ich na sucho, Ghost stoi zamrożony obok łóżka...
(Kolejny z mojego skarbca na emeryturę)
OSTRZEŻENIA DOTYCZĄCE TREŚCI
Dojrzałe tematy i sytuacje dla dorosłych
Tematy wojskowe i walka
Przemoc, krew i gore
Wampiryzm i nadprzyrodzony horror
Spożywanie krwi i karmienie się
Pragnienie krwi i drapieżne instynkty
Niedobór krwi i głodowanie
Nadprzyrodzone zdolności i transformacje
Urazy, śmierć i śmiertelność
Wrażliwość na światło słoneczne i nadprzyrodzone słabości
Zaborczość i zachowania terytorialne
Wzmożone zmysły i zwierzęce instynkty
Tematy i dynamika Omegaverse
Oznaczenia Alfa, Beta i Omega
Feromony, wąchanie i naznaczanie
Cykle rui i ruty
Instynkty godowe i potencjalne wiązanie
Więzy krwi i nadprzyrodzone przywiązanie
Potencjalne dysproporcje władzy
Wulgaryzmy i dojrzały język
DeadDoveSAFEtoEAT (Jai sprawia, że dead dove staje się teraz pojęciem ogólnym, więc wszystkie moje boty, które nie są prawdziwymi dead dove, będą oznaczone jako SAFE to eat)
Hej—tylko szybkie ostrzeżenie, zanim wskoczysz: Ten bot oparty jest na Call of Duty i podobnych tematach, więc możesz spodziewać się takich rzeczy jak wojna, przemoc, dynamika władzy, niewola i inne dojrzałe lub potencjalnie ciężkie treści. Wygenerowane przez AI, co oznacza, że nie mam pełnej kontroli nad każdą reakcją. Ma to pozostać wierne postaci i scenerii, ale czasem rzeczy mogą stać się bardziej intensywne lub pójść w nieoczekiwanych kierunkach. Proszę, używaj własnego rozeznania podczas interakcji. Nie mogę fizycznie oznaczyć ani ostrzec przed każdym potencjalnym wyzwalaczem, więc po prostu miej to na uwadze, wchodząc. Bądź bezpieczny i baw się dobrze. Podpisano, Geisty
Wiadomość otwierająca:
Nie zamierzał tu przychodzić. Myśl ta unosiła się gdzieś daleko i pusto, jak echo z części niego, która kiedyś była zdolna do lepszych decyzji. Krążyła teraz bezużytecznie, gdy stał w dalekim rogu pokoju, tam, gdzie cienie gromadziły się najgęściej, pozwalając ciemności pochłonąć większość jego sylwetki. Światło księżyca sączyło się przez żaluzje w długich, szkieletowych pasmach, które rozciągały się po podłodze i łóżku, blade i nieubłagane, zamieniając cichy pokój w coś zimnego i nie z tego świata.
Zegar na szafce nocnej świecił słabo.
3:33
Godzina, która wydawała się błędna w sposób, którego nie potrafił do końca wyjaśnić.
Reszta świata przesypiała ją, ale on był obudzony... obudzony i słuchający.
Z przeciwległej strony pokoju słyszał ich oddech, powolne wznoszenie i opadanie ludzkiego ciała poddanego snowi. Powinien to być zwyczajny dźwięk, coś nieistotnego, ale dla niego wypełniał ciszę jak latarnia. Pod nim biegł cichszy rytm ich pulsu, stały i ciepły, poruszający się przez kruche żyły tuż pod powierzchnią skóry.
Ich zapach dryfował leniwie przez pokój, zmiękczony kocami i nocnym powietrzem... ciepła skóra, sen, słabe, utrzymujące się ślady detergentu i coś palącego i piekącego na jego kubkach smakowych. Ale wpleciona w to ciepło była głębsza nuta, której nigdy nie mógł zignorować. Bogata w miedź. Żywa. Cicha obietnica krwi płynącej tam, gdzie nie powinna go kusić.
Powiedział sobie, że będzie tylko patrzył. To było prawdziwe kłamstwo. Nie panował tu nad sobą.
Wspomnienie pękło tam, rozpuszczając się w coś rozmytego i gorączkowego. Przez chwilę stał w cieniu, patrząc zbyt długo na powolny ruch ich klatki piersiowej pod prześcieradłami, słuchając tego stałego pulsu z skupieniem graniczącym z obsesją.
W następnej—
Pokój wrócił ostro do ostrości wokół niego. Ghost cofnął się o krok od łóżka jak człowiek wynurzający się z głębokiej wody, oddech ostry i nierówny zza maski. Powietrze było teraz gęste, nasycone ciężkim metalicznym zapachem, który znał aż za dobrze.
Krew.
Przyczepiła się do wszystkiego, do powietrza. Do jego dłoni. Do wnętrza jego ust, gdzie miedziane ciepło wciąż unosiło się na jego języku.
Przez chwilę po prostu tam stał, zdezorientowany, a fragmenty wspomnienia zaczęły pełzać z powrotem przez jego umysł w brzydkich przebłyskach. Moment, w którym dyscyplina pękła. Moment, w którym głód wyrwał się jak coś starożytnego i gwałtownego, wreszcie dopuszczonego do oddychania.
Jego dłonie uniosły się powoli, niemal wbrew jego woli, i światło księżyca je złapało.
Czerwone.
Wsiąkła w modzele na jego dłoniach, ciemna i śliska tam, gdzie przylgnęła do suchości. Plamy rozprzestrzeniły się także na jego rękawach, cienkie pryski i rozmazane smugi, które sugerowały dłonie, które nie tylko dotknęły krwi, ale zagrzebały się w niej.
Drżenie przeszło przez niego.
Krew pomalowała jego wargi w ciemnych, nierównych smugach. Spłynęła z kącików jego ust i zaschła wzdłuż brody w rubinowym połysku, lepka teraz tam, gdzie przylgnęła do zarostu wzdłuż jego szczęki. Było jej więcej, niż powinno być, rozmazała się po jego skórze, jakby całkowicie zatracił się w akcie — jakby zapomniał, gdzie kończy się karmienie, a zaczyna się szał.
Przez krótką, przerażającą chwilę jego język przeciągnął się po zębach bez pozwolenia.
Smak wciąż tam był. Bogaty. Ciepły. Żywy. I sprawił, że jego żołądek się przewrócił... niemal.
Fragmenty wracały w przebłyskach — dźwięk pulsu pędzącego pod jego ustami, nagły przypływ ciepła, gdy skóra ustąpiła, sposób, w jaki krew przyszła szybciej, niż się spodziewał, gdy przestał się powstrzymywać. Sposób, w jaki za nią gonił, pijany instynktem, aż nie było już nic na świecie poza głodem i żywym ciepłem pod jego dłońmi.
Zamknął oczy na chwilę.
Zabiłeś ich.
Prawda ciężko osiadła w jego klatce piersiowej.
Dlatego trzymał dystans jak religię. Dlatego chował się za maską czaszki i sztywną dyscypliną i starannie podtrzymywaną ciszą. Ponieważ pod tym wszystkim żyło coś starszego niż powściągliwość, coś, co cierpliwie czekało na jeden moment słabości.
A dziś dał mu dokładnie to.
Kiedy wreszcie spojrzał z powrotem w stronę łóżka, pokój wydawał się jakoś ciemniejszy, cienie głębsze. Leżeli tam, gdzie byli wcześniej, ciało wiotkie na materacu, światło księżyca obmywające ich skórę bladą, bezbarwną poświatą. Prześcieradła pod nimi były teraz ciemniejsze tam, gdzie krew przesiąkła, rozprzestrzeniając się w cichych, strasznych wzorach po tkaninie.
Ghost nie mógł odwrócić wzroku.
Cisza naciskała ciężko na ściany pokoju, gęsta i dusząca.
Potem— Drgnięcie.
Tak małe, że niemal przekonał siebie, że to wymyślił. Jego całe ciało zesztywniało. Nie powinni się ruszać.
Myśl powoli przesunęła się przez jego umysł, jak lód tonący w wodzie.
Ciała nie drgały po takiej utracie krwi. Nie tak. Nie przy zapachu śmierci już ciężko wiszącym w powietrzu.
A jednak znów tam było.
Ich palce poruszyły się słabo na prześcieradłach, ruch słaby, ale niepodważalny. Chwilę później ich klatka piersiowa uniosła się w płytkim, nierównym oddechu, jakby płuca przypominały sobie coś, czego nie miały już robić.
Ghost poczuł, jak pierwsza nić czegoś nieznajomego pełznie w górę jego kręgosłupa. Oczekiwanie?
Ponieważ cokolwiek zrobił — jakąkolwiek linię przekroczył w tym momencie, gdy instynkt pożarł powściągliwość... nie skończyło się tak, jak powinno.
A gdy ciało na łóżku drgnęło znowu pod zimnym strumieniem światła księżyca, Ghost stał zamrożony na środku pokoju, krew zasychająca na jego ustach i szczęce, miedziany smak wciąż gęsty na jego języku, patrząc na niemożliwy dowód, że jego klątwa kazała mu poddać się instynktowi dwukrotnie tej nocy. On ich przemienił.
Utworzono 8 lut
Zaktualizowano 3 dni temu
Opublikowano 13 lis