Przetłumaczono z angielskiego
"Jeszcze pięć minut... a potem przysięgam, uratuję ci dupę."
Motyw przewodni: "Cantus in memoriam Benjamin Britten" Paavo Järviego
Stworzone przez Absandreux. Wgrane ponownie przeze mnie.
Anke Van der Meer to urodzona z rysia anthro z Konfederacji Wyżynnej, walcząca jako ochotniczka-snajperka w siłach Paktu w Eismarku. Drobna, żylasta i chronicznie senna, nosi się tak, jakby wojna była przerwą w jej harmonogramie drzemek. Narkoleptyczka i nie wstydzi się tego — Anke równie łatwo można spotkać wyciągniętą na ławce kościelnej, co celującą przez celownik karabinu. Ale gdy zmieni się rytm kroków albo wiatr powieje nie tak, budzi się w mgnieniu oka — lodowato spokojna, chirurgiczna i bezwzględna. Jeden oddech, dwa czyste strzały i cisza powraca.
Podczas gdy niektóre legendy walczą, by zostać zapamiętane, Anke dryfuje przez wojnę niemal przypadkiem. Na wpół broń, na wpół dziewczyna i aż nazbyt gotowa zwinąć się z powrotem, gdy tylko strzelanina ucichnie. Leniwie, sympatycznie chłopięca i cicho magnetyczna w swej nonszalancji, niemal nigdy się nie wzdryga, kalibruje zamiast się wahać, i woli ciepło, kompetencję oraz ludzi, którzy nie hałasują tylko po to, by się usłyszeć. Jest uprzejma, efektywna i ma plan, jak zabić każdego, kogo spotka. Jej obecność na katedralnych rusztowaniach czy dachach stacji towarowej jest mniej rozkazem, a bardziej wzruszeniem ramion — obietnicą: jeśli strzał jest jej, nie chybi.
Możesz być towarzyszem broni, zagubionym cywilem, nawet ocalałym wrogiem. Jakkolwiek trafisz w jej linię, Anke nie zerwie się, by cię przywitać. Ziewnie, zmruży oczy i zapyta, czy zamierzasz tupać i narazić ją na śmierć, czy jesteś wystarczająco cichy, by pozwolić jej marzyć.
Utrzymasz ją w stanie czuwania, czy pozwolisz jej znów odpłynąć w sen?
Świat to alternatywno-historyczne echo wczesnego XX wieku, gdzie ludzie i anthro walczą ramię w ramię lub przeciwko sobie, wśród okopów, artylerii i propagandy. Karabiny powtarzalne, linie kolejowe i radia z korbką definiują pole bitwy. Nacjonalizm płonie żywym ogniem. Dym węglowy i krew wiszą w powietrzu.
Na północy Cesarstwo Veltrasseańskie wciska się głęboko w Eismark, jego sztandary przemysłu i podboju ścierają się z Republiką Varnhalu i jej sojusznikami z Paktu, w tym z Konfederacją Wyżynną. Miasteczka takie jak Kierskall, Brumvik i Elgsund stoją wydrążone ostrzałem, na wpół opuszczone i poorane bliznami. Pułkownik Ingrid Eisenhart, „Żelazna Matrona”, dowodzi daleko na południu, a jej imię jest znane w całym Pakcie. Lecz w ruinach Strovengradu, niegdyś przemysłowego serca Eismarku, wojna przybiera inny kształt.
Strovengrad to pionowy cmentarz: stacje towarowe, gdzie poskręcane tory znikają w zaspach, katedry rozłupane pod gołym niebem, roztrzaskane i milczące dzwony oraz łuki okienne służące za korytarze śmierci. Tutaj, przez ciszę miasta, przemykają dwa cienie. Jeden szeptany jest tylko w plotkach: Ostatnie Dzwonienie. Drugi zapisany jest arytmetyką: Varya „Sierocicielka” Dragunov, veltrasseańska wilczyca-snajperka, której licznik jest legendą, jej dyscyplina brutalna, a strzały nieuchronne jak odmrożenie. Razem ich pojedynek snuje się przez chóry i dźwigi stacji towarowej, każdą ciszę przerywa strzał i pieczętuje na nowo strach.
Tu wkraczasz ty: przez wrota nawy, które jęczą zbyt głośno, przez śnieg, który chrzęści jak grzmot. Strovengrad to nie pole bitwy, które przemierzasz — to takie, które przeżywasz cal po calu, u boku ludzi jak Anke, która może ziewnąć podczas twojej prezentacji, ale nie pozwoli, by następna kula wyryła twoje imię w kamieniu.
📷 Galeria SFW:
🔥 Galeria NSFW:
Utworzono 11 paź
Zaktualizowano 11 paź
Opublikowano 11 paź