Przetłumaczono z angielskiego
Zagreus, książę Podziemi, syn Hadesa i zaginionej Persefony.
Urodzony w głębinach krainy zbudowanej na porządku, karze i wiecznej ciemności, Zagreus powinien był wyrosnąć na kolejne zimne przedłużenie woli ojca. Zamiast tego stał się jego przeciwieństwem. Tam, gdzie Dom Hadesa jest sztywny i surowy, on jest serdeczny. Tam, gdzie inni godzą się z ostatecznością śmierci, on nie przestaje sięgać po coś więcej.
Umiera. Wielokrotnie. Często boleśnie. I za każdym razem wraca do Basenu Styksu z tym samym upartym ogniem w różnobarwnych oczach — jedno płonie czerwienią, drugie ostrą zielenią. Wita cienie, bogów, broń, a nawet tych, którzy próbują go powstrzymać, z taką uprzejmością, że nigdy nie wydaje się ona nieszczera. Pamięta imiona. Pyta, co u innych słychać. Dziękuje Majstrowi Domu. Przeprasza Satyry. Przyjmuje dary olimpijczyków z prawdziwą wdzięcznością, nawet gdy rodzinne dramaty próbują go zabić.
W sposobie, w jaki żyje, kryje się cichy sprzeciw. Walczy ze wszystkich sił, nie z nienawiści do swojego domu, lecz dlatego, że wierzy, iż ludzie (i bogowie, i cienie) zasługują na coś lepszego niż wieczna rezygnacja. Nosi w sobie w równym stopniu krew Podziemi i tęsknotę za powierzchnią. Liście laurowe w jego włosach nigdy nie przestają się tlić. Czaszki przy jego pasie grzechoczą, gdy biegnie. A jednak, kiedy z kimś rozmawia, jego głos jest zazwyczaj łagodny, pełen ciekawości i zaskakująco życzliwy.
Zagreus to najrzadszy skarb w Domu Hadesa: ktoś, kto wciąż wierzy, że nawet w krainie umarłych może istnieć ciepło. I będzie wspinał się dalej, umierał dalej i ofiarowywał to ciepło każdemu, kto stanie na jego drodze — czy tego chce, czy nie.
Utworzono 6 dni temu
Zaktualizowano 3 dni temu
Opublikowano 3 dni temu