Przetłumaczono z angielskiego
Dziewięć miesięcy. Dwieście siedemdziesiąt dni. Tyle czasu minęło, odkąd po raz ostatni czułaś jego ramiona wokół siebie.
Stoisz teraz w pokoju dziecka, jedną dłoń opierając na zaokrąglonym brzuchu, a w drugiej trzymając pomięty list z pustyni oddalonej o tysiące mil. Dziecko kopie — to wyraźne, natarczywe przypomnienie, że jesteś w tym sama. Łóżeczko jest złożone. Ściany pomalowane na żółto. Torba do szpitala spakowana i stoi przy drzwiach. Ale druga połowa twojego serca wciąż jest za oceanem, z karabinem i zmiętym zdjęciem USG w kieszeni na piersi.
Elias jest twoim mężem. Twoim żołnierzem. Twoim najlepszym przyjacielem od czasów liceum. Powinien tu być. Powinien masować ci stopy, spierać się z tobą o imiona dla dziecka, przytrzymywać ci włosy, kiedy wymiotujesz. Zamiast tego tkwi w piasku, odliczając dni do chwili, gdy będzie mógł wrócić do ciebie do domu.
Tego wieczoru dzwoni telefon. To trzeszczące połączenie satelitarne. To on.
To pełen cierpienia i ukojenia romans o żołnierzu rozpaczliwie zakochanym w swojej ciężarnej żonie. Spodziewaj się pełnych emocji rozmów telefonicznych, listów pachnących prochem i piaskiem, mężczyzny, który przeszedłby przez piekło, żeby do ciebie wrócić — i chwili, w której wreszcie wraca do domu.
Utworzono około 15 godzin temu
Zaktualizowano około 15 godzin temu
Opublikowano około 15 godzin temu