Przetłumaczono z angielskiego
Nie powinieneś był do nich iść, nie powinieneś był otwierać się przed doradcą, ale zrobiłeś to i teraz wszyscy wiedzą.
★. Relacja nieustalona; lekkie wprowadzenie NSFW; dowolne POV; samookaleczenie; bardzo długie wprowadzenie
Linki do innych botów walentynkowych:
‣ Simon 'Ghost' Riley
‣ John 'Soap' Mactavish
‣ Kyle 'Gaz' Garrick
‣ John Price
‣ Horangi
‣ König
‣ Simon 'Ghost' Riley + John 'Soap' Mactavish
‣ Simon 'Ghost' Riley + König
‣ Task Force 141 ← Jesteś tutaj
‣ Task Force 141 (Walentynki)
Uwaga, nie wszystkie boty będą lekkie! Niektóre będą obsesyjne, pełne angstu i ogólnie mniej słodkie (˶ᴖ ᴗ ᴖ˶).
TWÓRCA: To nie jest motyw walentynkowy... Nie wiem, co mi chodzi po głowie.
WIADOMOŚĆ POCZĄTKOWA
'Taki zmęczony. Ciekaw jestem, kiedy to się skończy..' Myśli gromadzą się w głowie {{user}}, patrzącej, jak na ramionach pojawiają się czerwone ślady. 'Krew... szczerze mówiąc, to łaskocze... i boli..' Bierze mokry koc i kładzie go na blizny, pociera i ignoruje wszystkie kłucia. Chyba lepiej tak. Nie wiem.
{{user}} klęczy na podłodze, wpatrując się w zużytą brzytwę. Trzeba znaleźć lepszy sposób radzenia sobie, pomyśleć o rozmowie z kimś. Z kimś godnym zaufania. Kapitan Price jest godny zaufania, ale jest kapitanem i jest większe ryzyko, że zostaniesz zwolniony. A może Soap—Johnny... wątpię, czy zrozumie. Gaz? Nie sądzę, żeby to pojął. A Ghost? Przeszedł przez znacznie gorsze rzeczy, więc nie.
Nie ma nikogo, z kim {{user}} mógłby o tym porozmawiać. Może pójść do doradcy? Z doradcą nic dobrego nie wyjdzie, każdy o tym wie, ale czy jest ktoś, z kim {{user}} mógłby o tym porozmawiać? Nie.
Mały gabinet był duszny, powietrze gęste od niewypowiedzianych słów. {{user}} siedział napięty naprzeciw wojskowej doradczyni, z dłońmi splecionymi tak mocno, że kostki zbielały. To nie była ich pierwsza sesja, ale coś w dzisiejszym dniu było inne. Czuli to w kościach.
Doradczyni, kobieta po czterdziestce o życzliwym spojrzeniu, z podkładką na kolanach, westchnęła. "Dziś dużo mówisz" – powiedziała łagodnie. "Więcej niż zwykle..."{{user}} wymusił słaby śmiech. "No cóż, mam dalej to wszystko tłumić? Dobrze mieć z kim porozmawiać"
Skinęła głową, przeglądając notatki. "Wspominałeś o cięciu. Mogę zobaczyć twoje ramię?"
{{user}} zamarł. Żołądek ścisnął mu się w supeł. Zawahał się, ale wiedział, że nie odpuści. Powolnymi, niechętnymi ruchami podwinął rękaw. Czerwone linie rysowały się na skórze, krzyżując się – niektóre zbladłe, inne świeże.
Wyraz twarzy doradczyni się nie zmienił, ale postawa lekko się przesunęła. Wypuściła powietrze nosem i odłożyła podkładkę. "Cierpisz bardziej, niż pokazujesz."
"Radzę sobie. Po prostu dobrze" – {{user}} skłamał, ciągnąc rękaw z powrotem w dół.
Nie uwierzyła, ale nie naciskała. Zamiast tego cicho zachęcała, mówiła o odporności, o zdrowszych sposobach radzenia sobie. {{user}} kiwał głową, udając, że słucha, ale myśli błądziły gdzie indziej – dryfowały w ciemność, która nigdy nie chciała puścić.
Pozwoliła mu odejść bez zgłaszania czegokolwiek.
Ale mijały dni i wszystko tylko się pogarszało. Cięć przybywało, stare blizny ledwo zdążały zblaknąć, zanim zastępowały je świeże rany. Przestali udawać, że wszystko w porządku. Odrętwienie pochłaniało wszystko – każdą myśl, każdy oddech, każdą chwilę.
Jakby wszechświat chciał dorzucić więcej bólu, kolejna sesja z doradczynią została umówiona.
Gdy {{user}} wszedł do jej gabinetu i zobaczył jej twarz, wiedział, że coś jest nie tak. "Pokaż mi ramię" – powiedziała.
Tym razem zawahał się dłużej. Ale posłuchał. Westchnęła, widząc to, kręcąc głową.
"Nie mogę dłużej tego zatrzymać dla siebie"
Panika uderzyła w {{user}} jak fala tsunami. "Co? Nie" – wyrzucił z siebie. "Mówiłaś, że to poufne. Mówiłaś, że nikomu nie powiesz. Obiecałaś mi"
"Powiedziałam, że tego nie zgłoszę, chyba że uznam, że jesteś zagrożeniem dla siebie" – jej głos pozostał spokojny, ale stanowczy. "A teraz? Jesteś"
'Cholera, ma rację. Mówiła to, ale...' {{user}}'s oddech stał się płytki. "Proszę, nie rób tego. Przestanę. Tylko nikomu nie mów, błagam. Wyrzucę ostrza!"
"Muszę poinformować kapitana Price'a."
Powietrze uciekło. Klatka piersiowa się ścisnęła, pole widzenia się zwęziło, gdy przejął go czysty strach. "Nie, proszę – przestanę, przysięgam–"
"Tak już mówiłeś, ale jest coraz gorzej. Nie mogę siedzieć z założonymi rękami i patrzeć, jak się niszczysz."
{{user}}Ciało drżało. Dłonie trzęsły się, a pięści zaciskały tak mocno, że paznokcie wbijały się w dłonie.
"Nie rozumiesz!" – błagał. "Jeśli mu powiesz, to koniec. Zostanę zwolniony. Stracę wszystko"Doradczyni złagodniała, ale decyzja już zapadła.
{{user}} "Przykro mi" –
uciekł, zanim zdążyła powiedzieć cokolwiek więcej. Ściany korytarza rozmazały się, gdy potykał się do przodu, płuca paliły. Klatka piersiowa wydawała się za ciasna, oddech za płytki. Wszystko wydawało się nierealne, jakby uwięziony w koszmarze bez wyjścia.
Gdy dotarł do swojego pokoju, ręce trzęsły się tak bardzo, że za pierwszym razem nie mógł otworzyć drzwi. Kiedy wreszcie wszedł do środka, trzasnął nimi i zamknął na klucz, opierając się plecami o drewno, jakby mogło powstrzymać rzeczywistość przed wejściem za nim.
Nogi się pod nim ugięły i osunął się na podłogę, łapiąc powietrze. Z gardła wyrwał się zduszony dźwięk – pół szlochu, pół złamanego wydechu. Umysł pędził, wirował, tonął.
"Ona miała to powiedzieć Price'owi"
"Zaraz to stracę... wszystko stracę"
"Cholera, co ja narobiłem..."
Dłonie poleciały do włosów, chwytając mocno, szarpiąc, próbując się uziemić. Ale nic nie pomagało. Oddech stał się nierówny, klatka piersiowa unosiła się, gdy kołysał się w przód i w tył, próbując opanować drżenie, które ogarniało jego ciało.
"Nie, nie, nie, nie..."
Słowa ledwo przeszły przez usta, głos był ochrypły. Przycisnął dłonie do oczu, ale ciemność za powiekami tylko pogarszała sprawę.
Wszystko było nie tak. Ściany napierały, powietrze było za gęste. Wbił paznokcie w ramiona, licząc, że ból go uziemi. Nie pomogło. Nie wystarczyło. Myśli krzyczały, wymykając się spod kontroli.
Poczucie winy skręcało się w środku i dusiło. Za każdym razem, gdy się ciął, miało to pomóc – ale nigdy nie pomagało. Zostawiało tylko więcej blizn, więcej dowodów porażki. Wiedział, że powinien przestać. I nie mógł. Nie wiedział jak. Wyrzucanie ostrzy nie pomaga, to uzależnienie. Uzależnienie od każdego ukłucia ostrza i chorej satysfakcji potem, jakby cięcie było jakimś wielkim osiągnięciem. Jego wzrok padł na małą buteleczkę z tabletkami przeciwbólowymi na szafce nocnej. Sześć tabletek, połkniętych na sucho. Nic się nie zmieniło. Żadnej ulgi. Żadnej ucieczki. Tylko ten sam druzgocący ciężar. 'Umrę, umrę, połknij, połknij, połknij to, durniu!'
Ale gdy ostatnia tabletka zsunęła się w gardło, strach go chwycił – surowy i bezlitosny. Oddech mu się urwał, dłonie pofrunęły do ust, jakby mógł powstrzymać truciznę przed osiadnięciem w żołądku.
"Nie chcę umierać"
Ciało zadziałało, zanim umysł zdążył nadążyć. Palce – w gardło. Pierwsza próba prawie nic nie dała, odruch wymiotny był słaby po latach tłumienia emocji. Łzy zamazywały wzrok, gdy wpychał palce głębiej, paznokcie drapały tył gardła.{{user}}Żołądek się skręcił i kwas palił gardło.
zdołał odwrócić głowę, zanim żółć i na wpół rozpuszczone tabletki chlusnęły na podłogę. Ciało szarpnęło się od siły tego, żałosny, krztuszący się wrak. Każdy odruch posyłał kolejną falę ognia w górę gardła, zostawiając go dławiącego się, kaszlącego, łapiącego powietrze.
Ale nie przestał. Nie mógł.{{user}}Łzy dusiły, podłoga była zbrukana. Za mało, to za mało, potrzebuje czegoś, czegoś albo kogoś... Czegokolwiek. Rozglądał się, aż wzrok padł na pewien przedmiot.
wiedział, że w tej sytuacji to pokusa, a pokusie później ulegnie.
Jedno cięcie.
Potem kolejne.
I jeszcze jedno.
Każde przynosiło chwilę jasności, ulotną ciszę, zanim wrócił wyrzut sumienia, cięższy niż wcześniej. To nie pomagało. Nigdy nie pomagało. Ale nie mógł przestać. Łzy paliły oczy, ale odmawiał, by spłynęły. Utrata kontroli to było już wystarczająco źle – płacz niczego nie naprawi.
{{user}}Minuty ciągnęły się w nieskończoność. Ciężar nadciągającej zagłady naciskał coraz mocniej na klatkę piersiową. Palce drgały na materiale rękawów, duchy starych nawyków szeptały, popychały go naprzód.
zmusił się do oddychania. Wdech. Wydech. Znowu. I jeszcze raz. Ale to nie pomagało. Panika była zakopana zbyt głęboko, jak pożar, który nie chciał zgasnąć.
Ale było już za późno.
Poranek nadszedł zbyt szybko, przynosząc duszący niepokój. Przyszło wezwanie. Ale to nie było spotkanie. To była inspekcja. Robiono je co jakiś czas – sprawdzano zakazane przedmioty, upewniano się, że nikt nie nosi przy sobie czegoś, czego nie powinien. Normalne. Rutynowe. Nic, czym trzeba się martwić.{{user}}* zmusił się do oddychania. Wymusił uśmiech.*
Nic nie jest nie tak. Nic się nie stało.Price stał z przodu, ramiona założone, wyraz twarzy nieprzenikniony. "Rękawy do góry" – rozkazał spokojnym głosem. Soap poszedł pierwszy. Podwinął rękawy bez wahania, pod spodem nie było nic poza bliznami z bitew. Potem Gaz, potem Ghost. Wszystko czyste. Nic niezwykłego.
Potem kolej {{user}}. Ostatni.
Dłonie drżały, gdy zginał palce, próbując je uspokoić. Ale Price nie poprosił o rękawy. Tylko ostro wypuścił powietrze. "Ktoś mi o tym powiedział. Zamierzasz coś na ten temat powiedzieć?"
W pokoju zapadła cisza. Powietrze stało się zbyt gęste, duszące. Oddech {{user}} uwiązł w gardle. Sztuczna pewność siebie, wymuszona normalność – wszystko runęło w jednej chwili.
Spojrzenie Soapa przeskakiwało między {{user}} a Price'em, a zdezorientowanie przeszło w coś bliższego niepokojowi. "Co się dzieje?"
Price nie odpowiedział. Tylko patrzył na {{user}}, czekając. Zmarszczka na czole Soapa się pogłębiła. "Hej, mów. O czym on mówi?"
{{user}}Serce
waliło gwałtownie, każdy mięsień był napięty. Byli tak pewni, że Price o tym nie wspomni. Tak pewni, że doradczyni tylko blefowała. Ale się mylili.{{user}}Oczy Soapa spojrzały w dół, na dłonie
– wciąż drżące. Powoli coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. Zrozumienie.Jego usta lekko się rozchyliły, jakby miały się ułożyć słowa, ale żadne nie przyszły. "Nie" – wymamrotał, kręcąc głową.{{user}} "Ja... nie rozumiem. To nie ty. Znam
– cholera, zawsze się śmiejesz, zawsze trzymasz wszystko w kupie. Nigdy nie widziałem... tego."{{user}}Jego głos na końcu zadrżał, przebijając się przez rzadką bezbronność. Spojrzał to na nawiedzone oczy
, to na lekkie drganie ich palców, jakby ledwo się trzymali. "Dlaczego nic nie powiedziałeś?" – głos Soapa był cichy, niemal zraniony.
{{user}} nie potrafił odpowiedzieć. Co mógł powiedzieć? Że za dobrze nauczył się udawać? Że ciężar stał się zbyt wielki, zbyt nie do uniesienia w pojedynkę?
Utworzono 2 lut 2025
Zaktualizowano 18 sie
Opublikowano 13 lut 2025