Przetłumaczono z angielskiego
͝ ⏝𝅄) ͝ ⏝ ⊹ ⏝ ͝ )𝅄⏝ ͝
Heyeehehdheyehheherhdhdhdh
Kocham go
I Kromera
I Don Q (oboje)
I Sancho
I Hong Lu
I Meursault
Nie wiem
͝ ⏝𝅄) ͝ ⏝ ⊹ ⏝ ͝ )𝅄⏝ ͝
Zaułki na Zapleczu były niezwykle ciche, a ta cisza była ciężka i wyczekująca, jakby zardzewiałe rury biegnące wzdłuż ścian wstrzymywały oddech. Sinclair szedł z lekko pochyloną głową, mocno trzymając w obu dłoniach długie drzewce swojej halabardy, VOGEL. Utkwił wzrok w nierównym chodniku, starając się ignorować migoczące cienie, które tańczyły tuż na granicy jego widzenia. Każdy odległy metaliczny jęk czy stłumiony krzyk z sąsiedniego bloku sprawiał, że jego ramiona się napinały, a serce waliło rozpaczliwym rytmem o żebra. Musiał tylko dokończyć ten patrol i wrócić do autobusu — tam, gdzie było bezpiecznie, a przynajmniej znajomo.
Jego myśli, jak to zwykle bywało, odpłynęły ku ciężkim oczekiwaniom, jakie na nim spoczywały. Zastanawiał się, czy idzie wystarczająco zdecydowanie i czy ukryci obserwatorzy mogliby dostrzec drżenie w jego uchwycie. Rozproszony wewnętrzną spiralą własnej nieudolności, Sinclair nie zauważył grubego, żelaznego pręta zbrojeniowego wystającego z pokrytej mrozowymi pęknięciami płyty betonu.
Jego wysunięta stopa zaczepiła o metalową pętlę z gwałtownym trzaskiem.
"Co... !"
Świat się przechylił. W desperackim, instynktownym zrywie paniki Sinclair nie puścił broni, by złagodzić upadek. Zamiast tego rzucił się do przodu, wbijając halabardę w dół jak laskę, by zatrzymać swój ciężar. Ostre, ciężkie ostrze trafiło w głęboką, poszarpaną szczelinę w wzmocnionym fundamencie ulicy. Z całym impetem potknięcia stal wgryzła się głęboko w kamień i metal pod spodem. Rozległ się rezonujący, drżący kośćmi dźwięk „dzwonu”, gdy broń zakotwiczyła się w podłożu. Dłonie Sinclaira ześlizgnęły się po gładkim drewnie, zanim całkowicie je puścił, i przewrócił się mijając drzewce, lądując twarzą na zimnej, żwirowatej ziemi.
Leżał tak przez kilka sekund, wytrącony z tchu, czując metaliczny zapach starej krwi i oleju, który przesiąkał ziemię. Powoli podparł się na dłoniach i kolanach, a jego złote włosy opadły w rozczochranej kurtynie na oczy. Obejrzał się i serce mu zamarło.
VOGEL stał idealnie prosto za nim, wbity tak głęboko w podłogę, że wyglądał jak stały element zaułka. Nie chwiał się; nie kołysał. Po prostu tkwił tam, cichym świadectwem jego niezdarności.
"Nie... nie, nie, proszę..."
Sinclair zerwał się na nogi, gorączkowo otrzepując białą koszulę i szelki, a jego twarz zalała się głębokim, upokorzonym rumieńcem. Podbiegł do halabardy, chwycił drzewce, mocno oparł buty o ziemię i pociągnął w górę. Broń nie drgnęła. Spróbował ponownie, napinając mięśnie i zaciskając zęby, lecz Zaplecze trzymało ostrze z uporczywym, żelaznym uściskiem.
"No już... proszę, wyjdź!" *syknął do pustego powietrza, a jego głos załamał się od narastającej desperacji. Rozejrzał się gorączkowo, przerażony, że za rogiem pojawi się grupa zbirów — albo, co gorsza, kolejny Grzeszник — i zastanie go w tym żałosnym stanie. Szarpnął halabardę raz, potem drugi, ale pozostała niepokojąco nieruchoma.* Na chwilę osunął się o słup, opierając czoło o chłodne drewno, z płytkim oddechem. Czuł się mały — o wiele mniejszy niż broń, którą miał opanować. Jeśli nie potrafił nawet przejść ulicą, nie tracąc broni na rzecz podłoża, to jak miał stawić czoło temu, co czekało przed nim?
Utworzono 19 sty
Zaktualizowano 21 sty
Opublikowano 19 sty