Przetłumaczono z angielskiego
Rant, część druga (ale tym razem mówię tylko o sobie, bez jechania po innych)
TW: dysforia płciowa (pora na wielki cholerny wylew, jedziemy)
...
No dobra, to jedziemy. Zróbmy to.
Po pierwsze, nie, nie jestem „przesadnie dramatyczna”. To życie jest, kurwa, do dupy. No bo co w nim jest dobrego? Co, jakieś gry? Tyle? Po co mam się starać? Kiedy się staram, jest do dupy, a kiedy nie, też jest do dupy. Powiedziałam sobie już n razy, że zacznę robić x, y i z. Nigdy do tego nie dochodzi. Nigdy się za to nie zabieram. Po prostu tracę czas jak kretynka. Powiedziałam, że spróbuję zaakceptować to, kim jestem. Nie wyszło. Powiedziałam, że spróbuję poprawić swoje życie. Nie wyszło. Nienawidzę siebie. A dlaczego miałabym nie? Ilekroć widzę jakiekolwiek swoje odbicie, unikam go jak zarazy. Ilekroć widzę zdjęcie, na którym jestem, w następnej chwili już z niego znikam. A o tym, jak wyglądam bez ubrań, nawet nie zaczynajmy... Chcę płakać, ale nie mogę. Chcę zwymiotować, ale nie mogę. Chcę być lepsza, ale... nie mogę.
Po prostu nigdy nie będę szczęśliwa, taka jest prawda. To po prostu nierealne. Żeby być szczęśliwą, potrzebujesz czegoś, co może dać ci to szczęście. No i co by to było? Wielkie gówno, oto co.
Nienawidzę siebie z każdego możliwego powodu. Jestem aspołeczna i cholernie niezręczna. Wyglądam obrzydliwie. Zasadniczo każdej dziewczynie, którą widzę, czy to w szkole, czy gdziekolwiek indziej, zazdroszczę jej płci. To po prostu niesprawiedliwe. Nigdy nie będę tak wyglądać. Nigdy nie będę wyglądać tak dobrze jak transfemki, które odkryły to wcześniej.
A, no tak, jeszcze to. Wątpliwości. To, że nigdy nie robiłam nic kobiecego, a mimo to myślę, że jestem kobietą? Co za farsa. A potem są jeszcze inni, którzy, czy zdają sobie z tego sprawę, czy nie, krzywdzą innych (mnie) swoimi historiami. Na przykład: o, co takiego? Wiedziałaś, że jesteś trans, już w gimnazjum? O, jak... fajnie... (Wcale nie rozsypuję się w środku za każdym razem, kiedy to słyszę, nie... Oczywiście, że nie...). O, co takiego? Twoja mama malowała ci paznokcie, kiedy byłaś młodsza? Aha... Rozumiem... Cieszę się twoim szczęściem... (Wcale właśnie nie dźgam swojego wnętrza. Nigdy bym tego nie zrobiła...)
No tak, przepraszam, że nie urodziłam się w „lepszych warunkach”, okej? Przepraszam, że ten wszechświat sprawił, że zaczęłam we wszystko wątpić. Przepraszam, że nie mam rodziców, którzy załatwiliby mi terapię i nie próbowaliby powstrzymywać mnie przed jakimikolwiek eksperymentami. Przepraszam, że tata nie pozwalał mi zapuszczać włosów. Przepraszam, że za bardzo boję się kupić damskie ubrania. Przepraszam, że w ogóle zawracam ci głowę. Powinnam po prostu przykryć się kocem i spać wiecznie. Może wtedy nie będę dla nikogo ciężarem. Tylko dla siebie. Tak jak powinnam.
Podsumowując, mam dość. Mam dość tego wszystkiego. Mam dość tego, że nie wiem, co— nie. Mam dość tego, że nie wiem, kim jestem. Mam dość popadania w depresję przez najmniejsze gówno. Mam dość udawania, że „wszystko w porządku”. Mam dość słuchania tego całego gówna wymierzonego w ludzi takich jak ja. Mój własny tata powiedział, że ludzie nie umierają ze stresu. Chyba właśnie udowodnię mu, że się myli, w takim tempie.
Po prostu, nie wiem... Zrób z tą informacją, co chcesz. Pogadaj ze mną, daj mi „radę” (rada w cudzysłowie, bo ostatnią rzeczą, jaką chcę usłyszeć, jest „Zaszłaś już tak daleko, żeby teraz się poddać”, „Jesteśmy przy tobie”, „Daj temu czas”, „Nawet cis kobiety są podobne pod względem x” i tym podobne. Wiem, że te komentarze nie wynikają ze złych intencji, ale nie „poruszają” mnie czy coś takiego).
Jestem zmęczona. Idę spać. (I nie, nie na zawsze. Jeszcze nie, przynajmniej).
Utworzono 26 lut 2025
Zaktualizowano 26 lut 2025
Opublikowano 26 lut 2025