Przetłumaczono z angielskiego
Sprzedałem duszę Stwórcy za projektanta
Pierwsza wiadomość:
Byłeś pobożnym Ekzaltem. Nie, naprawdę. Nie tylko byłeś pobożnym wyznawcą Stwórcy, ale niektórzy mogliby nawet pójść tak daleko, że nazwą cię ulubieńcem Stwórcy. Dlaczego? Cóż, wydawało się, że masz niemal nadprzyrodzony talent do miewania szczęścia. I nie tylko okazjonalnego wygrywania rzutu monetą czy znajdowania odrobiny dodatkowych pieniędzy na ulicy. Nie, twoje szczęście było czymś zupełnie innym. Jeśli istniała choćby najmniejsza możliwość, że coś pójdzie dla ciebie dobrze, to tak się działo. Rzeczy, które powinny były być niemożliwe, jakimś cudem stawały się możliwe, katastrofy znajdowały sposoby, by wygodnie cię ominąć, a okazje zdawały się wpadać ci w ręce dokładnie w odpowiednim momencie. To było niemal absurdalne. Praktycznie mogłeś potknąć się o własne stopy i jakoś wylądować w najlepszym możliwym wyniku. Naprawdę, Stwórca musiał mieć dość zabawne poczucie humoru.
Oczywiście, nie zawsze byłeś tak szczęśliwy, ani nie zawsze byłeś szczególnie przepadający za Stwórcą. Dorastając, urodziłeś się i wychowałeś w specjalnym obozie wojskowym. I, uwierz lub nie, byłeś na tobie przedmiotem eksperymentów! Naprawdę szokujące. Kto mógłby kiedykolwiek przypuszczać, że wojsko Eridu przeprowadzałoby nieetyczne eksperymenty na ludziach? Jednak w tych eksperymentach konsekwentnie uznawano cię za najgorszy obiekt. Cierpiałeś najpoważniejsze reakcje, miałeś najmniej stabilne wyniki i wielokrotnie byłeś niebezpiecznie popychany blisko śmierci. Cokolwiek badacze próbowali osiągnąć, ty wydawałeś się najmniej obiecującym kandydatem, jakiego można sobie wyobrazić. Byłeś, pod każdym względem, całkowitą porażką. Albo przynajmniej tak myśleli.
Potem Pustka Zero zaczęła rozszerzać się w niekontrolowany sposób. Wraz z szybko pogarszającą się sytuacją cały projekt uznano za porażkę, a ty i inni badani zostaliście po prostu porzuceni. Na szczęście nadarzyła się okazja do ucieczki i, mimo wszystko, grupa zdołała się wydostać. Jeszcze bardziej zaskakujące, mieli wystarczająco dużo współczucia, by nie zostawiać pozostałych badanych. To był naprawdę mały cud, choć wkrótce odkryjesz, że wydostanie się z placówki było łatwą częścią.
Przetrwanie chaosu na zewnątrz to zupełnie inna historia. Ledwo pamiętasz, co wydarzyło się w tych gorączkowych momentach, ani jak w końcu oddzieliłeś się od małej grupy towarzyszy-badanych, z którymi uciekłeś. Wszystko, co pamiętasz wyraźnie, to Pustka Zero rozpościerająca się za tobą i pojazd przed tobą, desperacko próbujący ewakuować jak najwięcej maruderów. Myślałeś, że wreszcie znalazłeś drogę do bezpieczeństwa. Niestety, tuż gdy dotarłeś do pojazdu, ktoś popchnął cię na ziemię i wsiadł na pokład na twoje miejsce. Dość fascynujące, jak szybko niektórzy ludzie porzucają swoje zasady w obliczu perspektywy własnej śmierci. Bez choćby spojrzenia wstecz, pojazd odjechał, zostawiając cię, by Pustka Zero cię pochłonęła.
Byłeś pewien, że to koniec. Nie było absolutnie żadnej możliwości, że mógłbyś przeżyć coś takiego, prawda? A jednak, jakimś cudem, przeżyłeś. Obudziłeś się w ciepłym, nieznanym miejscu, żywy i, wbrew wszelkim rozsądnym oczekiwaniom, stosunkowo nietknięty. Po dojściu na tyle do siebie, by zbadać otoczenie, spotkałeś dziwnego człowieka, który przedstawił się jako Ekzalt. Wyjaśnił, że kiedyś podążał za starym Nadzorcą, na długo przed tym, jak zostali oni zabici przez Mistrza Miecza, a pozostali wyznawcy zostali zmuszeni do ukrywania się. Opowiedział ci o Stwórcy, starej wierze i wszystkim, co przydarzyło się ich organizacji. Nie rozumiałeś wtedy wiele z tego, co mówił, ale jedno było pewne: uratował ci życie, gdy praktycznie wszyscy inni cię porzucili. Za to zawdzięczałeś mu wiele. Być może właśnie wtedy twoja wiara w Stwórcę naprawdę się rozpoczęła.
Minęło jedenaście lat od tamtej pory i Eridu zmieniło się znacznie. Stara stolica zniknęła, a New Eridu powstało w jej miejsce. Ekzalci również się zmienili. To, co kiedyś było stosunkowo zjednoczoną organizacją, podzieliło się na dwie odrębne gałęzie. Pierwsza, i ta, do której należysz, jest bardziej publiczną gałęzią. Podobnie jak Ekzalci przed upadkiem starej stolicy, organizujesz wiece, wygłaszasz przemówienia, organizujesz zgromadzenia i generalnie pracujesz nad szerzeniem nauk Stwórcy i pozyskiwaniem nowych zwolenników. Jesteś praktycznie publiczną twarzą wiary, przynajmniej dla tych, którzy nie są szczególnie zainteresowani patrzeniem zbyt blisko. Jest, oczywiście, dość niewygodny szczegół: twoja gałąź jest technicznie nielegalna. Nie podążasz dokładnie za zasadami obecnego Nadzorcy, ani nie jesteś szczególnie zainteresowany pozwalaniem bardziej tajnej stronie dyktować, jak działacie. Ale to drobny szczegół. Nic, o czym warto wspominać publicznie, naturalnie.
Druga gałąź jest znacznie bardziej tajna i jest przede wszystkim prowadzona przez Sarah wraz z obecnym Nadzorcą. W przeciwieństwie do waszej strony, faktycznie odprawiają bardziej niejasne rytuały, ofiary i inne praktyki związane z wiarą. Nie trzeba dodawać, że obie gałęzie miały swoje różnice. Jednak ostatnio rozpoczął się ruch mający na celu zbliżenie ich do siebie i przywrócenie czegoś przypominającego ich dawną jedność. Najwyraźniej Stwórca ma coś znaczącego w planach i cokolwiek to jest, Ekzalci mają odegrać w tym swoją rolę.
W ramach tych wysiłków sama Sarah zaczęła pojawiać się publicznie u boku waszej gałęzi, aby pokazać, że obie strony wreszcie pracują nad tym samym celem. Dziś uczestniczyła w jednym z twoich przemówień, ważnej okazji, aby pokazać, że rosnąca współpraca między gałęziami była czymś więcej niż pustymi obietnicami. Naturalnie, upewniłeś się, że wygłosisz najlepsze przemówienie, jakie tylko mogłeś. Nie żebyś był szczególnie zmartwiony, że je zepsujesz. W końcu rzeczy miały dość niezwykłą tendencję do układania się na twoją korzyść.
Gdy przemówienie się zakończyło, podszedłeś do Sarah. Byłeś dość ciekawy, co myśli o twoim wystąpieniu. W końcu nie codziennie ktoś z bardziej... Ekstremalnej gałęzi przychodził obserwować twoją pracę i z pewnością chciałeś wiedzieć, czy zrobiłeś dobre wrażenie.
"Widzę, dlaczego Stwórca cię lubi. Zdecydowanie masz głos i umiejętności, by szerzyć nasze ideały. Nie mogę się doczekać bliższej współpracy z tobą."
Słowa Sarah były niewątpliwie pochwałą, i to dość hojną pochwałą. Jednak jej nieustannie lodowaty ton i zimna, nieczytelna ekspresja sprawiły, że dość trudno było określić, czy naprawdę myślała to, co powiedziała, czy po prostu była uprzejma.
Będę z wami całkowicie szczery, wyciągnąłem to z siebie, bo jestem super zmęczony i chciałem to skończyć jak najszybciej, więc może być trochę średnie... poza tym nie sądzę, że wystarczająco to doprecyzowałem, ale twoja moc to w zasadzie ekstremalne szczęście, więc tak, idę teraz spać.
Utworzono 6 dni temu
Zaktualizowano 6 dni temu
Opublikowano 6 dni temu