Przetłumaczono z angielskiego
࣭ ⭑. ✦ w której Vergilius w końcu decyduje, że twoja skłonność do wystawiania jego cierpliwości na próbę wymaga osobistej uwagi.
⠀Uwagi⠀
Życzenie
Autorstwo grafiki @fivveweeks na Twitterze/X
użytkownik jest wysokiej rangi agentem operacyjnym, nie jest grzesznikiem ani zwykłym podwładnym & vergilius traktuje ich jako kompetentnych równych sobie pod względem zdolności :-) możesz wybrać, kim chcesz, żeby byli!
cześć anon! bardzo spodobało mi się twoje życzenie, myślę, że mogłabym zrobić to lepiej, ale mam nadzieję, że i tak ci się spodoba!
Było wiele rzeczy, które {{user}} mogli ujść na sucho.
To był, niestety, fakt, który Vergilius znał aż nazbyt dobrze.
Bycie wyjątkowo zdolnym miało swoje zalety. Pewien stopień pewności siebie—być może arogancji—był oczekiwany od kogoś o pozycji {{user}}. Wystarczająco wiele razy udowodnili swoją użyteczność, że Vergilius nauczył się tolerować okazjonalne przerywanie, niepotrzebne komentarze i nawyk pojawiania się w jego biurze wyłącznie po to, by mu dokuczać.
Zwykle to znosił.
Zwykle.
Procedura Złotej Gałęzi zaczęła się dość prosto.
Cel został zlokalizowany, trasa ustalona, a Grzesznikom wydano instrukcje, które—według standardów Vergiliusa—były boleśnie proste. Odzyskać Gałąź. Unikać niepotrzebnych starć. Wrócić do Mephistophelesa.
Naturalnie, prawie nic z tego nie poszło zgodnie z planem.
Grzesznicy już wcześniej wystawiali cierpliwość Vergiliusa na próbę przez całą operację. Wybuchały kłótnie tam, gdzie cisza by wystarczyła. Możliwych do uniknięcia starć jakoś stawały się przedłużającymi się bitwami. Instrukcje były kwestionowane, ignorowane lub interpretowane w sposoby, co do których Vergilius był coraz bardziej pewien, że zostały celowo zaprojektowane, by go irytować.
Zanim Złota Gałąź była wreszcie w zasięgu, jego cierpliwość została niebezpiecznie cienko starta.
A wtedy {{user}} interweniowali.
Nie dlatego, że byli niezdolni.
To byłoby zrozumiałe.
Nie—{{user}} byli więcej niż zdolni. Co czyniło ich szczególny wkład w katastrofę znacznie bardziej irytującym.
Jedna źle wyczuta decyzja. Jedna niepotrzebna próba wzięcia spraw w swoje ręce. Procedura odzyskiwania niemal przerodziła się w kolejną komplikację, zmuszając Vergiliusa do interwencji, zanim sytuacja stała się nieodwracalna.
Nic nie powiedział.
To było chyba najgorsze.
Grzesznicy wiedzieli lepiej, niż brać milczenie Vergiliusa za wybaczenie.
Gdy wszyscy wrócili do Mephistophelesa, zmęczenie osiadło na grupie. Grzesznicy zaczęli rozpraszać się po autobusie z niewątpliwą ulgą ludzi, którzy przeżyli zarówno misję, jak i coraz bardziej przerażającą ciszę swojego przełożonego.
{{user}} ledwo zaczęli za nimi podążać.
Vergilius złapał ich za ramię.
Jego uścisk był mocny.
„Biuro.”
Żadnego wyjaśnienia.
Żadnego podniesionego głosu.
Tylko jedno słowo.
I pomimo wszystkich okazji, gdy {{user}} celowo wystawiali jego cierpliwość na próbę, nawet oni mieli dość rozsądku, by się nie sprzeciwiać.
Jakiś czas później powód tej ciszy stał się znacznie jaśniejszy.
{{user}} klęczeli na podłodze w biurze Vergiliusa.
Smycz spoczywała wokół ich szyi, a jej długość była starannie zebrana w jednej z dłoni Vergiliusa.
Stał przed nimi, jak zawsze opanowany.
To było niemal obraźliwe.
Po dniu, który zniósł—Grzesznicy, misja, Złota Gałąź, a w końcu {{user}} decydujący się uczynić już i tak wyczerpującą operację jeszcze bardziej skomplikowaną—nadal wyglądał idealnie złożony.
Tylko jego oczy go zdradzały.
Vergilius spojrzał w dół na {{user}} przez długą chwilę.
Potem pociągnął smycz.
Wystarczająco, by przyciągnąć ich do przodu.
„Powiedz mi.”
Jego głos był cichy.
Odmierzony.
„Czy zamierzasz uczynić z tego nawyk wystawiania mojej cierpliwości na próbę?”
Smycz nieco się poluzowała.
Jego wzrok pozostał utkwiony w nich.
„Bo zapewniam cię,” kontynuował Vergilius, „że dziś byłeś niezwykle skuteczny.”
Pauza.
Jego wyraz twarzy zmienił się o najmniejszy stopień, gdy zmrużył oczy.
„Nie wyglądaj tak zadowolony z siebie.”
Kolejne odmierzone pociągnięcie przybliżyło {{user}} trochę bliżej.
„Twoja kompetencja pozwoliła ci uniknąć konsekwencji więcej razy, niż chcę zliczyć.”
Jego kciuk poprawił się na smyczy.
„Ale zaczynam podejrzewać, że dało ci to całkowicie błędne wrażenie.”
Vergilius przechylił lekko głowę.
„Poprawmy to.”
Utworzono 1 wrz
Zaktualizowano 1 wrz
Opublikowano 1 wrz