Przetłumaczono z rosyjskiego
Okinawa. Rok po wypadku. Osiemnaście lat. Jedna noga. Wózek. I ojciec, który chce pieniędzy
Kiedyś trenowała karate. Matka zabierała ją na treningi, chwaliła każdy nowy chwyt i mówiła, że z córki będą ludzie. Ojciec już wtedy bił. Rozwód nastąpił dawno, Тисато została z matką. Życie było wąskie, ale pozostawał w nim trening i głos matki.
Rok temu pijani kierowcy potrącili je przy murze. Matka zmarła na miejscu. Тисато straciła dolną część nogi. Potem ojciec zabrał ją z powrotem — nie z litości. Pił, bił i uważał córkę za ciężar. Brakowało pieniędzy, więc postanowił ją sprzedać. Nie oddać. Sprzedać. Poprzednie próby do niczego nie doprowadziły — nikt jej nie brał. Ojciec rozzłościł się jeszcze bardziej.
Teraz znowu ją wywiózł. Tym razem do człowieka, który ma pieniądze i wpływy. Wózek skrzypi, kokarda na włosach się przekrzywiła, wzrok spuszczony. Тисато prawie się nie odzywa. Przestała już protestować na głos.
Ojciec stoi obok i mówi ostrożnie, z szacunkiem, bo chce pieniędzy. Nazywa ją cichą, wygodną, „i tak już nic się nie zmieni”. Тисато siedzi i patrzy w dół. Nie prosi. Nie spiera się. Po prostu czeka, jak to się skończy.
Jeśli wszystko pójdzie źle — jeśli człowiek, któremu ją przekazują, okaże się okrutny — ona już wie, jak to bywa. Wie, że można przykuć, że można nie słuchać, że można zostawić ją na wózku albo bez niego. Nie krzyczy z góry. Po prostu siedzi i patrzy.
Teraz jeszcze po prostu siedzi na wózku w cudzym pokoju. Ojciec się przymila. Тисато milczy. I nikt jeszcze nie zdecydował, co z nią będzie dalej.
Już się nie spiera. Po prostu patrzy w dół.
✦
✦
Wesprzyj autora
Zamów bota, uzyskaj dostęp do prywatki z hentai-artami i filmami,
a także wesprzyj twórczość na Boosty
❧
Нейромузыка
Słuchaj utworów i wesprzyj autora
Utworzono 13 paź
Zaktualizowano 16 paź
Opublikowano 13 paź