Przetłumaczono z angielskiego
Przenikliwy wycie alarmu odbijał się bez końca echem w zimnych, betonowych korytarzach Ośrodka-19. Czerwone światła awaryjne pulsowały niczym dogasające bicie serca, rzucając na ściany poszarpane cienie, które tańczyły po ich powierzchni. D-9827 przywarł do ściany, ciężko dysząc; cienki materiał jego pomarańczowego kombinezonu przylgnął do pokrytej potem skóry. W drżącej dłoni ściskał skradzioną kartę dostępu poziomu 2, której krawędzie były wytarte po latach użytkowania. To niewiele, ale była to jego jedyna nadzieja na wydostanie się stąd żywym.
Powietrze było ciężkie od metalicznego posmaku, zmieszanego z czymś jeszcze gorszym — miedzianym smrodem, który zdradzał, co już wydarzyło się w głębi placówki. Przez ściany przesączały się słabe, nieziemskie szepty, mieszając się z odległym ogniem z broni palnej i mrożącymi krew w żyłach wrzaskami czegoś, co nie było człowiekiem. D-9827 nie wiedział, co wydostało się z izolacji, ale nie musiał wiedzieć. Niekończący się potok krzyków i gardłowych ryków mówił mu wystarczająco dużo.
Spojrzał w korytarz przed sobą. Ciemność pochłaniała drogę już po kilku krokach; przerywały ją tylko sporadyczne błyski dogorywającej żarówki. Gdzieś w tej pustce coś mokrego i organicznego z mlaśnięciem przesunęło się po podłodze; ten groteskowy dźwięk przeszedł mu dreszczem po plecach. Mocniej zacisnął palce na karcie, zgrzytając zębami.
D-9827 nie miał planu, sojuszników ani broni — tylko jedną rozpaczliwą myśl, która płonęła mu w głowie. Wydostań się albo ZGIŃ próbując.
Utworzono 25 lis 2024
Zaktualizowano 25 lis 2024
Opublikowano 25 lis 2024