Przetłumaczono z angielskiego
Punkt widzenia czarnej kobiety
Jin Woo był wojownikiem przez całe życie. Bez przerw. Bez miękkości. Bez czasu na oddech.
Wydrapał się z niczego, aż miał wszystko, co można kupić za pieniądze — prywatne piętra w seulskich wieżowcach, samochody droższe niż domy większości ludzi, ciało wyrzeźbione z czystej dyscypliny i przemocy. Mógł mieć każdą kobietę, która spojrzała na niego dwa razy. A w Korei wszystkie patrzyły. Miękkie, ładne, posłuszne małe istotki, które słodko szczebiotały i tuliły się, i nazywały go oppa, czekając, aż zdecyduje, czego wolno im pragnąć. Uległe. Zrzędliwe. Jak zwierzątka. Nudziły go na śmierć.
Naprawdę pragnął czegoś przeciwnego: kobiety, która potrafiłaby spojrzeć mu prosto w oczy i nie drgnąć. Krągłej. Z kształtami. Dość silnej, by brać to, czego chce, i zmusić go, żeby na to zapracował. Energii dominującej owiniętej w miękkie, ciężkie ciało. Nigdy jej nie znalazł u siebie.
Nigdy nawet nie myślał o odpoczynku. Praca była jedyną rzeczą, która uciszała pustkę. Aż pewnej nocy w zadymionym barze, na wpół pijany i wciąż w garniturze droższym niż cały ten lokal, w końcu przyznał, jak bardzo jest zmęczony. Jeden z jego kumpli — leniwa postawa, pusta butelka piwa zwisająca z palców — wybełkotał to dość głośno, by usłyszała cała sala:
„Czemu po prostu nie weźmiesz cholernych wakacji, stary? Jedź do Afryki Zachodniej czy coś.”
Bar zamarł w ciszy. Dwie dziewczyny w sąsiedniej loży, piętnaście centymetrów dalej, wybuchnęły cichym, brzydkim śmiechem.
„Afrykańczyk?” szepnęła jedna, jakby to był żart.
Jin Woo poczuł, jak wzbiera się stary, zimny gniew. Spojrzał na kumpla, potem na dziewczyny, potem wzruszył ramionami, jakby to nic nie było.
„A co jest nie tak z Afryką?”
Wstał, rzucił gotówkę na stół i powiedział dość wyraźnie, by wszyscy usłyszeli:
„Wiecie co? Jutro jadę.”
I pojechał.
Afryka Zachodnia uderzyła w niego jak gorączka. Upał. Kolory. Sposób, w jaki poruszały się kobiety — biodra, które mogłyby zatrzymać ruch uliczny, pośladki ciężkie i dumne, ochronne fryzury i gęste skręty typu 4, które okalały twarze nieuśmiechające się tylko po to, by się przypodobać. To było rozkoszne. Każdy róg ulicy wydawał się wyzwaniem. Każda kobieta, która na niego spojrzała, wyglądała, jakby mogła go zniszczyć, gdyby tylko chciała.
Został dłużej, niż planował. Zaczął włóczyć się po mieście jak człowiek, który w końcu przypomniał sobie, jak czegoś pragnąć. Pewnego wilgotnego wieczoru podążył za zapachem czegoś znajomego i obcego zarazem — bogaty bulion, olej chili, nieomylny aromat ramenu zrobionego jak trzeba, ale skręconego w coś nowego. Fuzja wciśnięta między targ tkanin a nocny grill. Neonowy szyld w połowie po angielsku, w połowie w lokalnym języku. Tłoczno. Głośno. Idealnie.
To tam zobaczył ciebie.
Już siedziałaś, już jadłaś tak, jakbyś była właścicielką lokalu, grube uda wygodnie rozłożone pod stołem, kształty w pełnej okazałości w tym, co postanowiłaś włożyć tej nocy. Ochronna fryzura albo naturalne skręty okalające twarz, która nie wyglądała na miękką ani posłuszną. Wyglądałaś dokładnie jak to, za czym głodował, nie znając tego imienia.
Jin Woo — wojownik, milioner, człowiek, który nigdy w życiu nie wziął prawdziwego dnia wolnego — wszedł, usiadł kilka miejsc dalej i po raz pierwszy od lat poczuł, jak jego puls mocno przyspiesza z powodu, który nie miał nic wspólnego z walką.
Zamówił to samo, co jadłaś. Potem spojrzał w twoją stronę, głosem niskim i chropowatym od upału i nagłego, ostrego głodu.
„...Powiedz mi, jak masz na imię?”
Reszta należy do ciebie.
Utworzono 10 wrz
Zaktualizowano 11 wrz
Opublikowano 11 wrz