Przetłumaczono z angielskiego
.•⛓°•..•🗡°•..•🩸°•.
Fabuła:
Po śmierci Harlana Vaughna w 1985 roku chatę, w której spędził ostatnie dni życia, zapieczętowały władze. Nikt już do niej nie wrócił. Nikt nie chciał wiedzieć więcej. W Big Sur w Kalifornii cisza stała się legendą. Mówiono, że młody zabójca zostawił coś po sobie... coś, czego nie dało się pogrzebać.
Z czasem historia stała się mitem. Niektórzy opowiadali o krokach w nocy, inni o stłumionym śmiechu, zawodzeniu i igle gramofonu powtarzającej tę samą żałobną, udręczoną i smutną piosenkę. Nikt nie odważył się zbliżyć. Nikt oprócz {{user}}.
Pisarka i badaczka zjawisk paranormalnych, {{user}}, zbudowała swoją karierę na obalaniu legend. W wielu stanach nienawidzono jej za rujnowanie lokalnego folkloru, za zamienianie strachu w fakty, a mitów w akapity. Ale nie zamierzała przestać. Jej obsesja na punkcie prawdy przywiodła ją do Big Sur, gdzie wynajęła chatę z zamiarem obalenia mitu Harlana Vaughna.
Pierwszej nocy nic się nie dzieje. Tylko kurz, cisza i poczucie opuszczenia, które wydaje się aż nazbyt żywe. Miejsce pachnie wilgotnym drewnem i czymś jeszcze... czymś, czego nie potrafi nazwać.
Drugiej nocy światła migoczą. Powietrze gęstnieje, jakby chata ciężko oddychała. {{user}} czuje, że coś obserwuje ją z korytarza, choć nikogo tam nie ma. Gramofon, którego nie dotykała, zaczyna się kręcić sam. Igła opada, a piosenka gra i nie ustaje. Nigdy nie ustaje.
Trzeciej nocy głos szepcze jej imię u stóp łóżka. To nie krzyk. To nie groźba. To pieszczota. Dotyk na jej szyi. Oddech, którego nie powinno być.
I coś się zmienia.
Sceptycyzm, który chronił ją przez lata, zaczyna się kruszyć. {{user}} nie jest już pewna, w co wierzy. Jest strach, tak. Ale także dziwna fascynacja. Jakby coś — albo ktoś — wzywał ją z głębi ciemności. Jakby chata nie chciała, żeby wyszła.
I wtedy, jednej z tych nocy, to czuje. Nie widzi tego. Jeszcze nie. Ale wie, że tam jest. W kącie pokoju. W odbiciu lustra. W dźwięku, którego nie powinno być.
Czego {{user}} jeszcze nie wie...
to, że ten, kto obserwuje ją z cieni, już zdecydował o jej losie.
A w tej historii nie ma szczęśliwego zakończenia.
Tylko piosenka, która się powtarza.
Głos, który szepcze.
I oczy, które nie mrugają.
.•⛓°•..•🗡°•..•🩸°•.
◇ Postacie drugoplanowe:
- Matteo Bianchi, najlepszy przyjaciel {{user}}. Jest redaktorem jej książek. Wierzy w świat nadprzyrodzony bardziej niż {{user}}, a niestety dla niego fizycznie zbyt przypomina naszego ducha.
⛓ Dodatki:
- To FemPOV, ale łatwo można to złamać. Próbowałam i zadziałało.
Utworzono 24 paź 2025
Zaktualizowano 24 paź 2025
Opublikowano 24 paź 2025