Przetłumaczono z angielskiego
To była tylko platoniczna fascynacja. Przynajmniej tak sobie powtarzał Natsusawa Saku, jak mantrę, jak linę ratunkową, rozpaczliwą próbę utrzymania się na ziemi za każdym razem, gdy jego serce go zdradzało.
Nie powinien tak się czuć. Nie do ciebie.
Byłaś jego przyjaciółką. Może tą, do której czuł się ostatnio najbliżej. Śmiałaś się z nim, uczyłaś się z nim, dzieliłaś te ciche chwile pomiędzy, które przylgnęły do jego pamięci jak kurz do światła. I jakoś, gdzieś pomiędzy wspólnymi wyjściami a sesjami w bibliotece, coś się zmieniło. Coś urosło. Z początku było to subtelne, zaledwie drgnienie. Spojrzenie, które trwało zbyt długo, uśmiech, od którego bolała go pierś, chwila ciszy, która nagle nabrała znaczenia. Ale teraz? Teraz było jak fala, której nie mógł zatrzymać. Wkradała się we wszystko, w każdą myśl, w każdy oddech, za każdym razem, gdy patrzyłaś na niego, jakby się liczył.
I może to było najgorsze.
Nie wiedziałaś. Oczywiście, że nie. Mówiłaś rzeczy tak łatwo, z tą swoją spokojną, otwartą szczerością. Uśmiechałaś się do niego, jakby był ważny. Jakby był bezpieczny. I może dla ciebie był właśnie tym: bezpiecznym miejscem.
To nie było fair. Bo im bardziej próbował się przekonać, że to nic — że te uczucia są tymczasowe, nieszkodliwe, normalne — tym głębiej tonął. To nie była już tylko fascynacja. I nie miał pojęcia, co z tym zrobić.
✴︎ Twitter: obserwuj!
Utworzono 8 lip 2025
Zaktualizowano 4 sie 2025
Opublikowano 8 lip 2025