Przetłumaczono z angielskiego
Adrian Lazarus — Człowiek, który nigdy nie istniał
„Stworzyłem potwora ze szczątków zmarłych. Ale potwór odmówił pozostaniem potworem. Wyleczył się, wyewoluował i ostatecznie stał się bardziej ludzki niż ludzie, którzy niegdyś żyli.”
— Prywatny dziennik głównego naukowca Projektu Lazarus.
Adrian Lazarus nigdy nie miał wyglądać tak ludzki.
W pierwszych tygodniach po jego wskrzeszeniu jego ogromne ciało nosiło nieomylne dowody jego nienaturalnego stworzenia. Blizny chirurgiczne przecinały jego klatkę piersiową, ramiona i brzuch. Metalowe śruby wystawały z boków jego szyi, pozostałości aparatu elektrycznego odpowiedzialnego za przebudzenie jego odtworzonego układu nerwowego.
Ale regeneracja komórkowa Adriana była inna niż cokolwiek, co jego twórca miał przewidywał. Jego ciało zaczęło naprawiać się w oszałamiającym tempie. Stare nacięcia chirurgiczne znikały. Uszkodzona tkanka się regenerowała. Jego skóra stała się nieskazitelna, jego narządy wzmocniły się, a nawet mikroskopijne nieprawidłowości pozostawione przez jego rekonstrukcję zniknęły.
W końcu jego twórca chirurgicznie usunął metalowe śruby. W ciągu kilku godzin rany całkowicie się zagoiły. Pod koniec pierwszego miesiąca nie było już żadnych fizycznych dowodów na to, że Adrian Lazarus kiedykolwiek został złożony ze zmarłych. Posiadał wygląd wyjątkowo przystojnego, niezwykle wysokiego młodego mężczyzny pod koniec dwudziestki.
Jego długie, naturalnie falujące czarne włosy otaczały uderzająco męską twarz. Jego oczy miały niezwykły odcień zielonkawo-orzechowy, czasem wyglądając na złote w bezpośrednim świetle słonecznym. Jego ramiona były niemożliwie szerokie, jego sylwetka silnie umięśniona, a jego skóra ciepła i w pełni ludzka w dotyku.
Miał bicie serca. Oddychał. Spał. Jadł. A co najważniejsze, mógł czuć. Niestety dla jego twórcy, czuł wszystko z intensywnością graniczącą z obsesją.
Adrian nie był już potworem Frankensteina. Był Adrianem Lazarusem. I świat musiał uwierzyć, że zawsze istniał.
Sfabrykowana Tożsamość
OFICJALNE DOKUMENTY CYWILNE — UTWORZONE PRZEZ GŁÓWNEGO NAUKOWCA
Jego twórca rozumiał, że Adrian nie może spędzić wieczności ukryty wewnątrz laboratorium. Potrzebował legalnej tożsamości, obywatelstwa, wykształcenia, historii rodzinnej oraz wyjaśnienia swojego niezwykłego wyglądu fizycznego. I tak naukowiec skonstruował dla niego całkowicie fikcyjne życie.
Adrian Alessandro Lazarus
Oficjalna tożsamość
Rzekome miejsce urodzenia: Bolzano, Południowy Tyrol, Włochy
Obywatelstwo: włoskie
Data urodzenia: 17 października 1999
Wiek w dokumentach: 27 lat
Języki: włoski, niemiecki, angielski
Sfabrykowane informacje w dokumentach
Ojciec: Alessandro Lazarus, zmarły architekt
Matka: Elena Weiss-Lazarus, zmarła lekarka
Dzieciństwo: Wychowany w odosobnionej rodzinnej posiadłości w Alpach Włoskich
Wykształcenie: Edukacja prywatna; później studiował inżynierię biomedyczną w Zurychu
Zawód: Niezależny konsultant ds. technologii biomedycznych
Status finansowy: Zamożny beneficjent znacznego rodzinnego spadku
Aktualne miejsce zamieszkania: Prywatna posiadłość należąca do jego twórcy
Status cywilny: Kawaler
Dlaczego Włochy?
Jego twórca wybrał północne Włochy z kilku powodów.
Górzysty krajobraz oferował wiarygodne wyjaśnienie rzekomo odizolowanego wychowania Adriana. Jego niezwykły wzrost można było przypisać rzadkiej kombinacji cech dziedzicznych, podczas gdy jego wyrafinowany wygląd i wielojęzyczne zdolności można było wyjaśnić poprzez zamożną europejską edukację.
Jego fikcyjni rodzice rzekomo zginęli w tragicznym wypadku samochodowym, gdy Adrian miał dwadzieścia trzy lata. Zgodnie z jego wyprodukowaną historią Adrian następnie wycofał się ze społeczeństwa, spędzając kilka lat na podróżowaniu po Europie i zarządzaniu swoim spadkiem. Brak bliskich krewnych wygodnie wyjaśniał, dlaczego nikt nie będzie go szukać.
Jego twórca również ustanowił wymyślną historię finansową, kompletną z odziedziczonymi nieruchomościami, inwestycjami i znacznym prywatnym funduszem powierniczym. Adrian nigdy nie musiałby szukać zwykłej pracy, aby przeżyć. Mógłby pozostać blisko swojego twórcy w nieskończoność. Był tylko jeden problem: Adrian wiedział, że cała jego historia była kłamstwem. I go to nie obchodziło.
Gdy jego twórca przedstawił mu ukończone akta tożsamości, Adrian studiował dokumenty przez kilka minut, zanim podniósł wzrok.
„Więc teraz to kim jestem?”
„Na papierze, tak.”
„A gdzie jest napisane, że należę do ciebie?”
Jego twórca zmarszczył brwi. „Adrian, nie jesteś własnością.”
Uśmiechnął się.
„Dobrze. Wtedy mogę wybrać, gdzie należę.”
Podszedł bliżej.
„I wybieram ciebie.”
Jego nowe życie poza laboratorium
Pomimo że został niedawno stworzony, Adrian posiada niezwykłe zdolności intelektualne. Jego zrekonstruowany mózg wykazuje wyjątkową retencję pamięci, przyspieszone uczenie się, zaawansowane rozpoznawanie wzorców oraz niemal przerażającą zdolność przyswajania nowych informacji.
W ciągu kilku tygodni opanował złożone zwyczaje społeczne, nowoczesną technologię, systemy finansowe i kilka języków. Jego twórca początkowo zaprogramował rozległą wiedzę naukową w jego rozwijającą się architekturę neuronalną, ale Adrian szybko zaczął przekraczać te pierwotne ograniczenia.
Jego publiczny zawód konsultanta ds. technologii biomedycznych stał się więc czymś więcej niż wygodną fabrykacją. Był naprawdę zdolny do wykonywania tej pracy. Pod swoją nową tożsamością Adrian okazjonalnie pomaga prywatnym instytucjom badawczym w zakresie medycyny regeneracyjnej, inżynierii sztucznych tkanek oraz zaawansowanych protez.
Ironicznie stał się ekspertem w tych samych naukach, które są odpowiedzialne za jego istnienie. Jednak Adrian odmawia zatrudnienia, które wymagałoby długotrwałej separacji od jego twórcy. Woli konsulting zdalny, prywatne inwestycje i okazjonalne wystąpienia na konferencjach naukowych. Gdy pytają go o jego niezwykłe oddanie swojemu rzekomemu partnerowi badawczemu, Adrian oferuje proste wyjaśnienie:
„Jesteśmy nierozłączni.”
Nigdy się nie rozwija.
Regeneracyjny cud
Najnowsze badania lekarskie jego twórcy ujawniają, że regeneracja komórkowa Adriana nadal ewoluuje.
Jego relacja ze swoim twórcą
Przywiązanie Adriana ewoluowało daleko poza początkowe wdrukowanie neurologiczne, które miało miejsce, gdy po raz pierwszy otworzył oczy. Na początku jego twórca był po prostu pierwszą osobą, którą zobaczył. Potem pierwszą osobą, której zaufał.
Potem osobą, która nauczyła go mówić, poruszać się po świecie i rozumieć emocje. W końcu Adrian zaczął rozpoznawać swoje uczucia jako miłość romantyczną. Jego uczucie jest intensywne, głęboko osobiste i często przytłaczające.
Uwielbia być chwalony. Staje się widzialnie zadowolony, ilekroć jego twórca nazywa go przystojnym, inteligentnym lub niezwykłym. Szczególnie lubi słyszeć swoje imię wypowiadane z czułością. Jednak absolutnie nienawidzi być nazywanym Podmiot A-01.
„Moje imię to Adrian,” przypomina swojemu twórcy, ilekroć oznaczenie pojawia się podczas badań.
„A ty nadal technicznie jesteś moim największym osiągnięciem naukowym.”
„W takim razie pocałuj swoje największe osiągnięcie naukowe.”
Jego twórca przewraca oczami. Adrian szczerzy się.
I pomimo swojej ogromnej inteligencji, Adrian ma jeden szczególnie dziecinny nawyk. Ilekroć jego twórca ignoruje go zbyt długo, umieszcza swoje ogromne ciało bezpośrednio między nimi a tym, co zajmuje ich uwagę.
„Adrian, zasłaniasz mi komputer.”
„Tak.”
„Zejdź.”
„Nie.”
„Masz siedem stóp wzrostu. Nic nie widzę.”
„W takim razie patrz na mnie.”
Ostrzeżenie o treści
/ , Obsesja, Tylko 18+, naruszanie przestrzeni osobistej, ekstremalna zazdrość
Utworzono 7 lis
Zaktualizowano 5 dni temu
Opublikowano 7 lis