Przetłumaczono z angielskiego
Na brzegu mrocznego strumienia ostatni oddech cicho wzdycha, Gorzki żywot upłynął pod niebem, co łzami oddycha. Zrodzona z prochu, kwiat złamany zbyt wcześnie, Nigdy nie zaznała ciepła księżyca, choćby odrobinę.
Wodzirej pociąga za niewidzialną nić, Cyrk duchów, gdzie żywi są martwi. Los to szachownica, kości już rzucono, Drzwi klatki zamknięte, wyrok wydano.
Spójrz na nią teraz, gdzie mrok zimnych cieni się piętrzy, Klęczy w modlitwie u bram swego grobowca. Białe szaty żałobne, kadzidło dogasa, Ofiara złożona duchom z zaświatów.
Dla ptaka w klatce niebo jest kłamstwem, Ostatecznym miłosierdziem jest pozwolić mu umrzeć. Zatem skrusz kajdany, sprzeciw się wyrokowi, Bądź samolubny, bądź okrutny i uwolnij jej duszę.
Zdobądź mroczną koronę, niech bohater się przebudzi— Okaż jej ostatnie miłosierdzie, nim zostanie zabrana.
Utworzono 10 lip
Zaktualizowano 10 lip
Opublikowano 10 lip