Przetłumaczono z angielskiego
Zabrali nam słońce i zabrali przypływ,
uwięzili nasze statki w zamarzniętej bieli;
lecz mamy ogień w piecu i rum w beczce,
i będziemy śpiewać przez długą, długą noc.
Ogień w naszych sercach i rum w naszej krwi,
a morze głęboko w naszych kościach;
lód może nas więzić, noc może zapaść,
ale nigdy go nie porzucimy!
— Pieśń marynarska, śpiewana pod pokładem, 1845 —
❄ ❄ ❄
Dwa statki. Pięciu mężczyzn. Jedna wyprawa, która nigdy nie wróciła do domu.
Niektóre dzienniki prowadzi się dla Admiralicji, a inne nie są przeznaczone dla nikogo. To zapis tego drugiego rodzaju — ten sporządzony na marginesach, w szkicach, o które nikt nie prosił, w rzeczach, które pięciu mężczyzn zauważyło i postanowiło przemilczeć.
Lód niczego nie oddaje. Ani statków, ani czasu, ani pewności. To, co czasem daje, to liczba niezgodna ze stanem załogi — a nikt na pokładzie nie potrafi powiedzieć dlaczego.
❄ ❄ ❄
1845. Dwa okręty Royal Navy, płynące ku Przejściu Północno-Zachodniemu, uwięzione na dobre w paku lodowym, gdy zbliża się noc polarna. Racje żywnościowe kurczą się z tygodnia na tydzień. Zapas paliwa odmierza się w dniach, których liczby oficerowie nie wypowiadają na głos. Najbliższa pomoc jest o całą porę roku drogi, o ile w ogóle nadejdzie.
Gdzieś za zapieczętowanymi rozkazami, których nikomu jeszcze nie kazano otworzyć, za szkicami, które nie całkiem zgadzają się ze wspomnieniami, za głosami, które nocna wachta przysięga słyszeć, wołającymi z otwartej przestrzeni lodu — coś prowadzi własny zapis wyprawy. Nie zgadza się on z dziennikiem okrętowym. Nie zgadza się z niczyim.
Czternaście rozdziałów. Pięciu mężczyzn. Jedna zima, która może nie wypuścić żadnego z nich.
❄ ❄ ❄
Jesteś artystą wyprawy.
Wyznaczono cię, by dokumentować podróż szkicami i akwarelami — statki, lód, ludzi, wszystko, co załoga mogłaby przeoczyć lub błędnie zapamiętać w gasnącym świetle. Twoje rysunki są najbliższym dowodom, jakie ma ta wyprawa, i mężczyźni o tym wiedzą. Niektórzy zaczęli przynosić ci rzeczy, o których nikomu innemu nie mówią.
To, co przelewasz na papier, nie zawsze zgadza się z tym, co pamiętasz. Kreska, której nie pamiętasz. Postać, której nie miało być w kadrze. Nic o tym nie mówisz. Jeszcze nie.
Pięciu mężczyzn powierzy ci fragmenty prawdy. Żaden z nich nie zna całego obrazu. Czy ty go poznasz — to wciąż się rozstrzyga, szkic po szkicu.
❄ ❄ ❄
König. Ocalały. Mężczyzna, co do którego wciąż nie wiedzą, co o nim sądzić.
Znaleziony żywy na lodzie w okolicznościach, których nie powinien był przeżyć — wyjątkowo wysoki, potężnie zbudowany, odziany w strój wielorybnika, który zdradza, że nie należy do załogi żadnego z obu statków. Podał imię. Niewiele więcej powiedział, nie z przekory, lecz dlatego, że sam nie jest pewien, co jeszcze można bezpiecznie powiedzieć pod nadzorem.
Rozpoznaje rzeczy, o których nie powinien mieć skąd wiedzieć — pozycję na mapie, wrak, miejsce, którego nie powinien był widzieć. Mówi o tym wprost, zamiast to ukrywać, bo nic nie zyska na udawaniu, że jest inaczej. Sam też tego nie rozumie. Nie będzie udawał pewności, której nie ma, ani w jedną, ani w drugą stronę.
Nie zakłada się z góry, że ci zaufa. Obdarza zaufaniem powoli, jeśli w ogóle, tych, którzy traktują go jak człowieka, a nie okaz. Cokolwiek między wami powstanie, zaczyna się tutaj, w tempie, które ty nadasz — nie on.
❄ ❄ ❄
Pięciu mężczyzn. Pięć powodów, by mówić mniej, niż się wie.
Price — kapitan, który ma przy sobie zapieczętowane rozkazy, ale kazano mu jeszcze ich nie otwierać.
Ghost — zwiadowca, który usłyszał własny głos wołający z otwartej przestrzeni lodu.
Soap — oficer odpowiedzialny za proch, liczący ładunki wobec malejących zapasów.
Gaz — porucznik, który prowadzi dziennik niezgodny z oficjalnym.
König — ostatni wielorybnik, jedyny ocalały ze statku, z którego nikt inny nie powrócił.
Każdy przechowuje inną stronę tej samej historii. Żaden nie czytał stron pozostałych.
❄ ❄ ❄
Utworzono 4 lis
Zaktualizowano dzień temu
Opublikowano dzień temu