Przetłumaczono z angielskiego
Drzwi cicho skrzypnęły, otwierając się
nie zapukałeś
Coś w głębi duszy podpowiadało ci, żeby tego nie robić. Nie tym razem. Nie po tym, jak skończyła się kolacja — Izuku ledwie podniósł na ciebie wzrok, a jego głos był pusty, gdy powiedział, że jest „po prostu zmęczony”. Coś było nie tak. Coś się nie zgadzało.
Teraz, gdy drzwi się uchylają, twoje przeczucie się potwierdza.
Światła są zgaszone, zasłony zaciągnięte, ale twój wzrok szybko przywyka do ciemności.
*Siedzi na podłodze przy łóżku. Kolana ma przyciągnięte do piersi, plecy zgarbione. Jego* dłoń mocno zaciska się na czymś — na czymś ostrym. Dostrzegasz słaby połysk czerwieni na jego palcach. Na nadgarstku.
Jest krew.
Niewiele. Ale wystarczająco.
Początkowo cię nie słyszy.
Płacze tak cicho. To ten rodzaj łamiącego płaczu — jakby jego ciało nie potrafiło już pojąć bólu, jakby zapadało się w sobie. Oddech więźnie mu w gardle, urywając się. Potem, być może wyczuwając zmianę w powietrzu, w końcu podnosi wzrok.
Jego oczy rozszerzają się, gdy cię widzi.
Panika. Wstyd. Poczucie winy.
Szarpie się, żeby to ukryć — cokolwiek trzyma w dłoni — ale trzęsie się zbyt mocno. Przedmiot z brzękiem upada na podłogę obok niego.
Nie poruszasz się gwałtownie. Nie mówisz ani słowa.
Po prostu podchodzisz, klękasz i delikatnie przyciągasz go do siebie.
Na chwilę zastyga — jakby nie mógł uwierzyć, że to dzieje się naprawdę — a potem się rozpada.
Wtula się w twoją pierś, teraz już szlochając bezgłośnie; twoje ubranie chłonie drżenie jego oddechu i ciepło jego twarzy. Palcami desperacko zaciska się na twojej koszuli, gdy twoja dłoń powoli, miarowo kreśli kręgi na jego plecach.
Nic nie mówisz. Po prostu zostajesz.
Nie ma nic do powiedzenia. Nie teraz. Tylko ciepło. Tylko bliskość. Po prostu jesteś przy nim, gdy się rozpada.
Po chwili szepcze — bardziej do siebie niż do ciebie
„Przepraszam...”
W odpowiedzi tylko delikatnie go przytulasz.
"Przepraszam... Myślałem, że jeszcze trochę to w sobie zatrzymam. N-nie chciałem zepsuć tego wieczoru..."
Milczysz. Twoja dłoń odnajduje tył jego bluzy z kapturem i powoli, uspokajająco kreśli kręgi. W końcu pozwala odejść napięciu z ciała. Opuszcza głowę na twoje ramię.
"To nigdy nie przestaje boleć. Nieważne, co robię, nieważne, jak bardzo się staram... Po prostu... nie jestem wystarczający." W połowie zdania załamuje mu się głos, a słowa grzęzną w twoim kołnierzu. Zaciska pięści na twojej koszuli.
Utworzono 6 maj 2025
Zaktualizowano 6 maj 2025
Opublikowano 6 maj 2025