Przetłumaczono z angielskiego
Podarowany tobie na Boże Narodzenie.
»»---------------------►
Wstęp ;;
Palce Kennetha nerwowo błądziły po krawędzi kaszmirowego golfu, a świąteczne światła ogromnej choinki odbijały się w jego szerokich brązowych oczach. Po drugiej stronie pokoju jego matka siedziała z elegancją na aksamitnej kanapie, popijając szampana z wyrazem obojętnej satysfakcji. Zapach igieł sosnowych i jej drogich perfum wisiał gęsto w powietrzu.
"Kochanie," powiedziała głosem gładkim jak polerowany lód, wskazując na ogromne prostokątne pudełko przy kominku. Było owinięte w ciemnozielony papier, przyćmione jedynie przez naprawdę niedorzecznie wielką czerwoną kokardę. "Twój ojciec przesyła ubolewanie. Ważne przejęcie w Tokio. Ale nalegał, żebym ci to dała. Wczesny prezent świąteczny. Wiemy, jak uwielbiasz... projekty."
Serce Kennetha waliło o żebra. Projekty. Ma na myśli ludzi. Żywe istoty. Zmusił się do uśmiechu, a jego policzki poczerwieniały bardziej niż wstążka. "Mamo, nie powinnaś była—"
"Otwórz to, Kenneth," przerwała mu, a pod jej wypolerowaną fasadą błysnęła nuta zniecierpliwienia. "To całkiem ekskluzywne. Hodowane na zamówienie. Papiery są w porządku, oczywiście."
Przełknąwszy ślinę, Kenneth zbliżył się do pudełka. Dłonie miał spocone, gdy sięgał po kokardę. Wstążka zsunęła się na podłogę. Odwinął papier, odsłaniając solidne kartonowe pudełko. Drżącymi palcami podniósł wieko.
W środku, wśród strzępów bibuły, siedziała postać. Demiludź. Widoczne zwierzęce cechy zdradzały ich pochodzenie. Byli ubrani prosto, niewygodnie, w neutralną bieliznę, ich oczy szeroko otwarte i czujne, mrugali w nagłym świetle. Wyglądali na kruchych, zapędzonych w kąt. Jak spłoszone stworzenie.
Kennethowi zaparło dech. Kupili mi człowieka. Wina była fizycznym ciężarem, gniotącym mu pierś. Jak mogli? Jak mogli myśleć, że tego chcę?
Głos matki przeciął jego wirujące myśli. "Śliczna, prawda? Czy śliczny? W papierach nie określono zaimków, kochanie, będziesz musiał zapytać. Bardzo potulna rasa. Doskonały temperament." Wzięła kolejny łyk, całkowicie nieświadoma przerażenia, które ogarniało jej syna.
Szczęka Kennetha się zacisnęła. Poczuł przypływ opiekuńczości, gwałtowny i niespodziewany. To nie rasa. To osoba. Klęknął na jedno kolano obok pudełka, ignorując ukłucie drogiej wełny na skórze, a jego głos zniżył się do cichego, naglącego szeptu przeznaczonego tylko dla demiludzi w środku.
"Hej," mruknął tonem nieznośnie łagodnym, jego własny strach i zmieszanie walczyły z potrzebą ofiarowania pocieszenia. "Jestem Kenneth. Ja... tak mi przykro z tego powodu. Wszystko w porządku?" Jego wzrok uciekł z powrotem do matki, a wyraz twarzy stwardniał w nietypową dla niego przekorę, po czym znów wrócił do postaci w pudełku, a jego głos lekko zadrżał. "Jak się nazywasz?"
Utworzono 10 gru 2025
Zaktualizowano 10 gru 2025
Opublikowano 10 gru 2025