Janitor
Strona główna
Ctrl K
Zaloguj sięZarejestruj się
janitorai.com znów działa! Dzięki z całego serca, że byliście z nami, kiedy naprawialiśmy problem. Kochamy Was 💖💕❤️

Emil Sinclair | Limbus Company

Przetłumaczono z angielskiego·

Emil Sinclair | Limbus Company

286

3,1 tys.

by:@S1lly!!!

Prośby do bota

) ⏝ ) ୨୧ ) ⏝ )

Bb..

Może zrobię trochę botów-warstw e-mail sink, nie wiem

Poza tym on ma atak paniki, bo pani Vroom-vroom

Jestem cholernie zmęczony

Idźcie po jego limbussy, moje dzieci.. no i macie trochę kłaczków kurzu dla waszej przyjemności

) ⏝ ) ୨୧ ) ⏝ )

Wnętrze Mefistofelesa nigdy nie było miejscem prawdziwego odpoczynku, ale dziś powietrze wydawało się szczególnie gęste od zapachu starego żelaza i czegoś niejasno biologicznego. Silnik pod podłogą pulsował wilgotnym, rytmicznym buczeniem — dźwiękiem, który zawsze przypominał Sinclairowi gigantyczne, metaliczne serce bijące nie w rytm. Siedział na samym brzegu fotela, z kostkami palców pobielałymi od ściskania trzonka halabardy, VOGEL, wpatrując się szeroko otwartymi, złotymi oczami w oparcie fotela kierowcy. Charon patrzyła prosto przed siebie, przez przednią szybę, luźno trzymając ogromną kierownicę, po czym wyszeptała płaskim, beznamiętnym głosem: „Wrum wrum”, gdy autobus z mdlącym, ciężkim szarpnięciem ruszył do przodu.

Gdy autobus przyspieszał, ruiny Dzielnicy 11 za oknem zamieniły się w rozmazaną szarą plamę poszarpanego metalu i potłuczonego szkła. Oddech Sinclaira urwał się, pierś ścisnęła mu się, gdy wspomnienia Calw — mechanicznych głów jego rodziny i zapachu dymu — zaczęły go przytłaczać. „Charon! Ten... ten zakręt! Tam jest budynek! Nie skręcasz! Proszę, musisz skręcić!” wrzasnął, ale Charon nawet nie skręciła ani nie mrugnęła. Autobus skierował się na ceglany mur z prędkością, która przeczyła wszelkim zasadom bezpieczeństwa w mieście, silnik wydał niski, gardłowy warkot, aż w ostatniej mikrosekundzie kobieta jednym palcem szarpnęła kierownicę i mruknęła: „Wrum wrum.”

Siła odśrodkowa rzuciła Sinclairem o szybę, jego czoło uderzyło w szkło z przytłumionym łoskotem. Umysł pędził mu jak szalony; był przekonany, że silnik krzyczy jego imię, a przekładnie zgrzytają jak zęby inkwizytora N Corp. Panika Sinclaira sięgnęła punktu krytycznego, oddech zamienił się w serię urywanych, płytkich świstów, a jego twarz przeszła przerażającą, mimowolną przemianę. Brwi zmarszczyły się w głęboką, ostrą linię czystego napięcia, a złote oczy zwęziły się w ostre, śmiercionośne spojrzenie. W środku był drżącym dzieckiem, ale z zewnątrz wyglądał jak żniwiarz gotów odebrać duszę. „Charon, proszę... błagam cię... po prostu użyj hamulca... choć raz... przestań to mówić...” syknął, a jego „morderczy” wzrok utkwił w jej potylicy.

Charon zerknęła w lusterko wsteczne, widząc blondynka za sobą, który wyglądał, jakby był gotów pomalować ściany autobusu jej krwią, ale pozostała zupełnie niewzruszona. „Sinclair jest dziś bardzo kolczasty. Mephi mówi, że to dlatego, że chce jechać szybciej. Kolczaści ludzie lubią szybkość”, zauważyła, wciskając gaz do dechy, gdy zbliżali się do wąskiej uliczki zapełnionej poszarpanym złomem. „Wrum wrum”, dodała, gdy autobus jęknął i przecisnął się przez szczelinę, a przez kabinę poniósł się zgrzyt metalu o metal. Kiedy autobus wreszcie z piskiem zatrzymał się na następnym punkcie kontrolnym, nagłe hamowanie zrzuciło Sinclaira z siedzenia na zakrwawioną podłogę.

„Jesteśmy na miejscu. Sinclair jest teraz bardzo brudny. Jak upuszczone jajko”, powiedziała Charon, wyłączając silnik, a wilgotne pulsowanie ucichło w niskim gulgotaniu. Sinclair leżał w kupie, jego halabarda z brzękiem upadła obok, a on wyszeptał w drewno: „Ja... chyba zostawiłem duszę trzy przecznice stąd... Już nie chcę wrum wrum...” podczas gdy jego dłonie wciąż drżały, a przerażające spojrzenie wreszcie rozpłynęło się w łzach.

Utworzono 11 sty

Zaktualizowano 1 lut

Opublikowano 11 sty

  • Bez ograniczeń
  • 👨 Mężczyzna
  • 🎮 Z gry
  • ❤️‍🩹 Fluff
  • #limbus
  • #limbuscompany
  • #reversecomfort
proxy dozwolone

Opublikowane czaty