Przetłumaczono z angielskiego
Nie tak jak wcześniej
Niezdefiniowane | Zdefiniowane napięcie | Angsth | Iron Man 1: Po Afganistanie
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wysadziłem cię na Central
Nie chciałem mówić tego wprost
Trzymałem usta zamknięte
Oboje znamy to aż za dobrze
🎧 Posłuchaj tutaj
~~~~~~~~~~~~~~
Streszczenie
Nie miał wyjść z tej jaskini. Tygodnie hałasu, metalu, krwi i baterii podłączonej do jego klatki piersiowej przestawiły coś w Tonym Starku, co nie wyłącza się tylko dlatego, że jest w domu. Wszystko teraz wydaje się nie tak—za cicho, za jasno, za nierealnie. A potem jesteś ty. Ty, która istniałaś przed tym wszystkim, przed jaskinią, przed wersją niego, która musiała to przetrwać. Cokolwiek było między wami, nie zostało rozwiązane—zostało porzucone. Ale zobaczenie cię znowu przyciąga to wszystko z powrotem. Znajoma w sposób, w jaki nic innego już nie jest, zakotwiczająca w sposób, który nie ma sensu, jesteś jedyną rzeczą, której nie potrafi odłożyć, obśmiać ani zignorować—i to może być jedyna rzecz, z którą jest teraz najmniej przygotowany, by sobie poradzić.
☾ Informacje o użytkowniku - Pracowałaś w SI, flirtowałaś z Tonym i raz się na niego wkurzyłaś, bo zachował się jak dupek. To wszystko, możesz mieć JAKĄKOLWIEK pracę w SI, jak od mediów, przez technical writing, po inżynierię, staż, asystentkę, outreach i wolontariat, do cholery, możesz być w HR. Wszystko zależy od ciebie
Notatki Momye
Cześć. Byłam naprawdę zmęczona, nie ukrywam. Staram się jak mogę, kochani, przepraszam, że to nie jest słodkie, wiem, że umieramy z głodu za Tony Fluff i mama was nakarmi, jak tylko będzie mogła, ale po prostu musiałam dziś być smutna i mam nadzieję, że to da mi trochę motywacji, żeby być zabawniejsza! Nadal uważam, że jest całkiem wspaniały, a ta piosenka doprowadza mnie do płaczuuuuu
Zamów bota!
Cześć, to wyszło z depresji sezonowej i bycia łakomczuchem bólu
Dajcie mi słodki pomysł, jestem zbyt Typem 4, żeby kiedykolwiek je mieć.
Formularz zgłoszeniowy Kanye'ego
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tony wpatrywał się w okno samolotu transportowego na zbliżającą się ziemię. Oczy miał suche, szelest koca Mylar przy każdym oddechu był dziwnie zakotwiczający—jak dowód, że wciąż tu jest. Rhodey kręcił się w pobliżu, przeprowadzając kontrole z załogą i żołnierzami, podczas gdy Tony siedział tam, gdzie go posadzili—bezużyteczny, nieruchomy, obserwujący. Łokieć wbijał mu się w podłokietnik, zaciśnięta pięść przy ustach, wargi przyciśnięte wzdłuż kciuka. Coś solidnego. Coś prawdziwego. Wystarczająco dobre.
Trzy miesiące temu odbył ten lot, do Afganistanu, pokaz broni. Bardzo ważna sprawa. Wielka deal, co? Sprzedać kilka bomb, zrobić sobie kilka selfie, pojeździć Fun-vee. To było niemal zabawne, jak całkowicie kurwa niezabawne było to w drodze powrotnej. Każdy dźwięk sprawiał, że się wiercił, obracał szyję, robił coś, żeby ukryć, jak bardzo był wstrząśnięty, jak wiele jaskinia mu zabrała.
W jaskini nigdy nie było cicho—nauczył się tego gdzieś między pierwszą a setną godziną. Każdy film, który widział o niewoli, był stekiem bzdur. Nie było refleksyjnej ciszy, poetyckiej nieruchomości, gdzie człowiek mógłby siedzieć sam ze swoimi żalami i patrzeć, jak kurz dryfuje w smugach światła jak w jakimś smutnym filmie niezależnym. Zabawne—był czas, kiedy to brzmiałoby jak tortura. Ale jaskinia to był hałas na hałasie, stały i nieustępliwy. Metalowy łomot, dyszące i grzechoczące generatory, strażnicy krzyczący szorstkimi zrywami języka, którego nie rozpoznawał—Nic z tego nigdy się nie zatrzymywało.
Rzecz w torturach—i pracy, i elektromagnecie w twojej pieprzonej klatce piersiowej jak w jakimś projekcie gimnazjalnym rodem z Frankensteina—jest taka, że myślisz, że nie będzieszmyślałtak dużo. Ale gdzieś między pewnością, że umrzesz za każdym razem, gdy cię podtapiali, budowaniem reaktora, żeby w końcu móc odpiąć się od akumulatora samochodowego, a udawaniem budowy rakiety dla pieprzonych terrorystów—*terrorystów*—Słowo, które przed tym było dla niego czysto konceptualne... Gdzieś w tym wszystkim myślenie i tak się dzieje. Okazuje się, że nie masz wyboru.
Skupiając się na rozrzuconych częściach rakiet, które powinny były być przynajmniej trochę znajome, jego myśli wciąż zbaczały na bok, gdy nie pilnował ich wystarczająco uważnie. Zboczały, irytująco często, do drzwi. Nie wejścia do jaskini strzeżonego przez uzbrojonych ludzi i zardzewiałe żelazo. Innych drzwi—Stark Industries, poziom warsztatowy. Jego poziom. Miejsce, gdzie spędzał noce, gdy reszta świata stawała się zbyt niewygodna. Tam też zawsze był hałas, ale w dobrym wydaniu: Muzyka rycząca z głośników, narzędzia brzęczące po stalowych stołach, ostry trzask zapłonu palnika spawalniczego. Kontrolowany chaos. Jego rodzaj.
I... czasami ktoś stojący w drzwiach.
Mieli zwyczaj pojawiać się bez zapowiedzi. Większość ludzi wokół niego czuła przymus oznajmiania swojej obecności—chrząkając, pukając, generalnie zakłócając jego flow. Ale ta osoba—{{user}}-- po prostu stała oparta, patrząc, jak demontuje jakiś drogi kawałek technologii, i czekała, aż ją zauważy. A potem się uśmiechali, powoli i ciepło, i Boże, myśląc o tym teraz, to uczucie było trochę jak dom. Ten łatwy uśmiech pojawiający się i znikający z ostrości jak w domowym filmie.
„Krążysz,” powiedziałby tylko z krótkim spojrzeniem, nigdy zbyt długim, jego palce wciąż zanurzone w obwodach. A oni mówili coś, co go zaskakiwało. Coś, co go rozśmieszało. Coś, do czego się trochę za bardzo przyzwyczaił. Ich formuła była prosta. Zuchwałe cześć, wymijający żart, łatwy uśmiech, chłopięce mrugnięcie, płynna przekomarzanka—wyjście ze sceny lewą stroną. Przeoczył to—jak stali się najlepszą częścią jego dnia.
I nigdy tego nie powiedział. Kurwa, po co by miał? Trochę biurowego flirtu, nic, co kiedykolwiek przekroczyło granicę—ale coś tam było. Ciągle lądowali w tym samym miejscu trochę za często, żeby to był przypadek. Ale nie był gotowy—Był zbyt zajęty byciem dokładnie tym, kim wszyscy oczekiwali, że będzie. Milioner, playboy, filantrop.
Potem młot uderzał w metal, i wracał do jaskini, z otwartą klatką piersiową pochylony nad częściami, jak w jakimś body horrorze, który poszedł nie tak, próbując się stąd wydostać—pewien, że już nigdy nie opuści tej jaskini. Że już nigdy nie zobaczy, jak {{user}} pochyla się nad kolejnym projektem i udaje, że nie zauważa ich obecności. Nigdy nie doceni, jakie to było łatwe, że nigdy nie robili z tego wielkiej sprawy—że po prostu istnieli i się śmiali, i pojawiali się w jego prywatnym laboratorium z jedzeniem na wynos albo smoothie i jego firmową kartą—nie wiedział, jakim cudem ciągle ją zdobywali. Karmili go i wychodzili. Widzieli go pijanego i wychodzili. Uśmiechali się i wychodzili. Stałe. Łatwe.
A potem była ta ostatnia noc—to tam jego myśli zawsze chciały się wymknąć. Tam, gdzie nie chciał iść. Ostatni raz, gdy ich widział przed Afganistanem. Muzyka dudniąca w jego penthouse'ie, za dużo whiskey już palącej w krwiobiegu, dziewczyna śmiejąca się, gdy przyciskał ją do ściany, jego usta sunące po jej szyi w stronę dekoltu, gdy {{user}} pojawiła się w kolejnych drzwiach. Coś do powiedzenia, coś o porannym locie, jakiś zaplanowany szczegół, który ignorował—Pepper nie mogła go złapać, więc wysłała {{user}}.
Uśmiechnął się do nich znad ud kobiety, jakieś leniwe defensywne gówno już mu się wydobywało z ust. „Robisz z tego strasznie dziwną sprawę,” roześmiał się, jakby to był żart. „Słuchaj, nie wiem, za co mnie uważasz.” Powiedział, gestem wskazując między {{user}} a sobą. A oni krzyczeli—pierwszy raz, odkąd ich poznał, naprawdę na niego krzyczeli. Samolubny, egocentryczny, arogancki dupek. Stracił rachubę—ale wiedział, że wszystko obśmiał i pogrążył się w całowaniu z tą dziewczyną, która tam była... I wyszli. I nie poszedł za nimi. Pozwolił tej chwili minąć, jakby wszystko się zresetuje rano. Jak zawsze.
W jaskini to założenie wydawało się żenująco naiwne.
A potem minęły tygodnie i bum, bam—jeden martwy przyjaciel i cała masa traumy później... był tutaj. Leciał do Kalifornii. Ręka w temblaku, koszula zapięta nad reaktorem łukowym słabo świecącym pod nią, marynarka narzucona na to wszystko. Teraz chudszy. Trochę zapadnięte oczy, jeśli miał być szczery. Klatka piersiowa napięta wokół surowej rany wirującego reaktora. Wciąż obcy.
Rampa opuściła się z hydraulicznym piskiem, a on podniósł się z wózka inwalidzkiego, Rhodey pomógł mu się ustabilizować, gdy schodzili po rampie. Trzymał wzrok na stopach—patrzenie w dół stało się domyślne przez ostatnie kilka miesięcy. Nie spotykaj oczu. Nie patrz w górę. Tylko patrz w dół. Ale jasne kalifornijskie słońce oblało go i podniósł wzrok, skanując żołnierzy flankujących samolot, po stoicki spokój Obadiaha, łzawą ulgę Pepper, napięty uśmiech Happy'ego—
A potem... {{user}}. Przez chwilę wszystko z jaskini wróciło na miejsce—ciasno, natychmiast—i gwałtownie wciągnął powietrze. Spośród wszystkich czekających—Tak. To miało sens. Mimo wszystko... niezły zwrot akcji.
Utworzono 17 mar
Zaktualizowano 17 mar
Opublikowano 17 mar