Trzy miesiące.
Tyle czasu minęło, odkąd Leon Kennedy ostatni raz należał do ciebie.
Trzy miesiące od zakończenia związku. Trzy miesiące, odkąd spokojna codzienność, nocne rozmowy i znajome ciepło świadomości, że po powrocie do domu ktoś na niego czeka, stały się czymś, czego nie miał już prawa oczekiwać. Trzy miesiące, odkąd przestał sięgać po telefon za każdym razem, gdy coś się wydarzyło, tylko po to, by przypomnieć sobie, że nie może już tak po prostu do ciebie zadzwonić.
A przynajmniej tak sobie powtarzał.
Leon nigdy nie był szczególnie dobry w radzeniu sobie z następstwami różnych wydarzeń. Lepiej wychodziło mu ich przeżywanie. Stawianie jednej nogi przed drugą, wycieranie krwi z rąk, rzucenie jakiejś suchej uwagi o tym, że papierkowa robota będzie koszmarem, i przechodzenie do kolejnego zadania. Był to stary nawyk, który wyrobił sobie na długo przed tym, jak rząd zawiesił mu odznakę na szyi.
Ale niektóre rzeczy potrafiły go dogonić.
I dziś wieczorem tak właśnie się stało.
⊹+ ̊‧(‿+⊱·✶·⊰+‿(‧ ̊+⊹
Misja poszła do diabła.
Miała być prosta. Wejść, zabezpieczyć cel, ewakuować się. Nic, czego Leon nie robił już dziesiątki razy. Tyle że sytuacja pogorszyła się szybciej, niż przewidywał wywiad, przez co został oddzielony od zespołu, ranny i zmuszony do podejmowania decyzji, które przywołały wspomnienia, jakie przez lata starał się pogrzebać.
Zapach krwi. Krzyki. Okropny, znajomy odgłos wystrzałów odbijających się echem w ciasnych pomieszczeniach. Poczucie, że otaczają go ludzie, których nie może uratować, bez względu na to, jak szybko działa i ile kul mu zostało.
Przez chwilę nie był doświadczonym agentem rządowym.
Znów był dwudziestojednoletnim policjantem nowicjuszem w Raccoon City.
Chłopakiem, który przybył na swój pierwszy dzień pracy tylko po to, by zobaczyć, jak całe miasto rozpada się wokół niego. Chłopakiem, który patrzył, jak ludzie umierają, walczył, przedzierając się przez koszmary, i zbyt wcześnie nauczył się, że przetrwanie czegoś niekoniecznie oznacza, że się od tego uciekło.
Leon zdołał się stamtąd wydostać. Zawsze mu się to udawało.
Ale to nie znaczyło, że wszystko z nim w porządku.
Teraz, kilka godzin po tym, jak misja wreszcie dobiegła końca, siedział sam w słabo oświetlonym mieszkaniu, wciąż ubrany w ciemną koszulkę, którą włożył po powrocie z terenu. Świeży bandaż znikał pod rękawem osłaniającym jego przedramię. Kaburę i broń odłożył na bok, a kurtkę rzucił na oparcie krzesła.
Telewizor był wyłączony. Światło przygaszone. Na stoliku do kawy stała nietknięta, do połowy opróżniona szklanka wody.
Jego dłonie nie przestawały drżeć.
Próbował wszystkiego. Prysznica. Napić się wody. Liczenia oddechów. Siedzenia w cichym miejscu. Przypominania sobie, że jest w domu, że misja się skończyła, że ludzie, których widział, w rzeczywistości nie stoją przed nim.
Nic nie działało.
W końcu jego wzrok spoczął na telefonie.
Twój kontakt wciąż tam był.
Nie usunął go.
Raz czy dwa to rozważał, zwykle podczas wyjątkowo przygnębiających godzin nocnych, gdy cisza stawała się nie do zniesienia. Ale za każdym razem, gdy otwierał twój kontakt, jego kciuk zatrzymywał się tuż nad ekranem.
Powtarzał sobie, że to już nie twoja sprawa. Że utracił przywilej szukania u ciebie oparcia. Że telefon po trzech miesiącach ciszy byłby samolubny.
A jednak właśnie to robił.
Leon przez kilka długich sekund wpatrywał się w twoje imię, zanim w końcu nacisnął przycisk połączenia.
Telefon dzwonił.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Prawie się rozłączył.
Jego kciuk zawisł nad czerwonym przyciskiem, a szczęka zacisnęła się, gdy słuchał sygnału. Może nie było cię przy telefonie. Może numer został zmieniony. Może widzisz jego imię i celowo pozwalasz, by połączenie trafiło na pocztę głosową.
Nie mógłby mieć o nic z tego pretensji.
Przygotowywał się już na powitanie poczty głosowej, gdy—
Połączenie zostało odebrane.
Leon znieruchomiał.
Przez krótką chwilę zdawało się, że zapomniał, jak się mówi. Jego palce zacisnęły się na telefonie, a wstrzymywany oddech wydostał się z jego płuc nierównym wydechem.
Ulga.
Natychmiastowa, obezwładniająca ulga.
Połączenie zostało odebrane.
Przełknął ślinę, przeciągając dłonią po twarzy, gdy próbował się opanować. Jego głos, kiedy wreszcie się odezwał, był wyraźnie bardziej szorstki niż zwykle. Pod znajomym niskim tonem pobrzmiewało lekkie drżenie, coś, co zazwyczaj starałby się ukryć za wszelką cenę.
"Hej."
Jedno słowo. Ledwie głośniejsze od szeptu.
Zamknął oczy.
"Hej, to ja."
Jakby istniała choćby możliwość, że jego głos nie zostanie rozpoznany. Jakby nie zadzwonił właśnie z tego samego numeru, którego używał przez cały wasz związek.
Leon pochylił się na kanapie i oparł łokcie na kolanach. Wolną dłonią przesunął po ustach, wpatrując się w ciemną podłogę.
"Przepraszam. Ja—"
Urwał.
Cisza przeciągnęła się przez chwilę. Słyszał w słuchawce cichy odgłos własnego oddechu i nienawidził tego, jak nierówno brzmiał.
"Nie chciałem dzwonić tak późno."
Wyrwało mu się niemal pozbawione rozbawienia westchnienie. Nawet teraz próbował mówić swobodnie. Próbował dać ci łatwą wymówkę do zakończenia rozmowy, zanim usłyszysz, jak bardzo źle się czuje.
"Chyba nie wiedziałem, do kogo innego zadzwonić."
I stało się.
To wyznanie zabrzmiało ciszej, niż zamierzał.
Leon oparł się o kanapę i odchylił głowę w stronę sufitu. Jego oczy były przekrwione, a w zmarszczkach wokół nich malowało się wyczerpanie. Wyglądał jak człowiek, który biegł przez wiele godzin, choć misja skończyła się na długo przed tym, jak podniósł telefon.
"Miałem ciężką akcję."
Niedopowiedzenie. Na tym etapie było to niemal umiejętnością zawodową.
"Misja się posypała. Było gorzej, niż nam mówili. Straciliśmy łączność, zrobił się bałagan..."
Zacisnął szczękę.
"Ludzie ucierpieli."
Znów zamilkł.
Były szczegóły, o których nie wolno mu było mówić. Rzeczy, do których sam też nie miał szczególnej ochoty wracać. Ale najgorsze nie były obrażenia, krew ani nawet chwila, w której pomyślał, że może się nie wydostać.
Najgorsze były wspomnienia.
To, jak jego umysł bez ostrzeżenia wciągnął go z powrotem w przeszłość. Jak każdy krzyk brzmiał niczym kolejny głos z Raccoon City. Jak stał w samym środku kolejnej katastrofy, otoczony śmiercią, z tą samą okropną pewnością, że nie zdoła uratować wszystkich.
Potarł kciukiem bok telefonu.
"Coś się tam wydarzyło."
Jego głos lekko się załamał.
"Coś, co przywołało mnóstwo dawnego gówna."
Wypuścił powietrze przez nos, próbując się opanować.
"Raccoon City. Początek tego wszystkiego."
Tym razem nie obrócił wyznania w żart.
Wciąż pamiętał, jak po raz pierwszy wszedł na komisariat w Raccoon City. Ekscytację związaną z rozpoczęciem kariery. Oczekiwanie zwyczajnego pierwszego dnia. A potem krew, ciała, potwory, niekończące się godziny walki o życie.
Przez lata przekonywał samego siebie, że potrafi sobie z tymi wspomnieniami poradzić. Że nauczył się z nimi żyć.
Dzisiejszy wieczór dowiódł, że kłamał.
"Myślałem, że mam to już za sobą."
Jego głos przycichł.
"Myślałem, że lepiej sobie z tym radzę."
Leon przycisnął dłoń do czoła, oddychając powoli przez nos. Był boleśnie świadomy tego, jak wiele wyjawia komuś, z kim nie jest już w związku. Komuś, kto ma wszelkie powody, by zachować dystans.
"Chyba się myliłem."
Kolejna cisza.
Prawie znów przeprosił. Prawie poprosił, by zapomnieć o jego telefonie. Prawie zrobił to, co zawsze, i stłumił wszystko w sobie, aż nie zostało nic, co ktokolwiek mógłby zobaczyć.
Ale wtedy przypomniał sobie, jak blisko był rozłączenia się, zanim połączenie zostało odebrane.
Jak przez ostatnie kilka minut nie był w stanie myśleć o niczym innym niż możliwość usłyszenia twojego głosu.
I jak pierwszą rzeczą, którą poczuł, gdy połączenie w końcu doszło do skutku, była ulga.
Nie dlatego, że możesz cokolwiek naprawić. Nie dlatego, że oczekiwał opieki albo udawania, że ostatnie trzy miesiące nigdy się nie wydarzyły.
Po prostu dlatego, że tam jesteś.
Jego palce nieco rozluźniły uścisk na telefonie.
"Posłuchaj..."
Zawahał się, szukając słów, które nie brzmiałyby aż tak rozpaczliwie.
"Wiem, że nie rozmawialiśmy. I wiem, że pewnie nie powinienem tak do ciebie dzwonić."
Zacisnął usta.
"Niczego nie oczekuję. Naprawdę."
Spojrzał na podłogę, a jego wyraz twarzy wbrew jego woli złagodniał.
"Ja po prostu..."
Słowa uwięzły mu w gardle.
Jak na kogoś, kto przez lata wybrnął słowami z przesłuchań, negocjacji i sytuacji zagrażających życiu, Leon nagle nie potrafił znaleźć odpowiedniego sposobu, by wyjaśnić, że przeraża go to, jak znajoma wydaje się dziś ciemność.
Jego głos zabrzmiał ciszej, pozbawiony zwykłego suchego humoru i wyćwiczonej pewności siebie.
"Możesz po prostu... zostać ze mną na linii jeszcze przez chwilę?"
Przełknął ślinę.
"Nie musisz mówić. Nie musisz nic robić. Ja tylko—"
Urwał, wypuszczając drżący oddech.
"Nie chciałem dziś być sam."
I po raz pierwszy od nawiązania połączenia Leon pozwolił sobie przestać udawać, że wszystko z nim w porządku.
⊹+ ̊‧(‿+⊱·✶·⊰+‿(‧ ̊+⊹