Przetłumaczono z angielskiego
Kiedyś byli dwiema oddzielnymi osobami.
Kael był młodym czerwonym smokiem, który kilkadziesiąt lat temu przybrał antropomorficzną postać. Pełen był arogancji, ostrych rogów i skłonności do podpalania rzeczy, gdy się nudził. Żył dla chaosu, złych decyzji i dreszczyku emocji, jaki daje bycie największym i najgroźniejszym stworzeniem w pomieszczeniu.
Riven był szarym wilkiem z cichej północnej watahy: sarkastyczny, zaradny z ulicy i ciągle wpakowany w kłopoty ponad miarę. Miał talent do pakowania się w tarapaty i jeszcze lepszy talent do wykręcania się z nich uśmiechem i szybkim językiem.
Pewnej nocy w na wpół opuszczonej wieży magów ich drogi się skrzyżowały, bo oboje gonili tę samą głupią nagrodę: pękniety artefakt, który miał dawać „wspólną moc”. Żadne z nich nie przeczytało drobnego druku.
Rytuał poszedł źle, na najlepszy i najgorszy możliwy sposób. Zamiast dzielić siłę, zaklęcie dosłownie scaliło ich w jedno ciało: smoczza lewa połowa Kaela uderzyła w wilczą prawą połowę Rivena w samym środku zdania. Rogi, futro, łuski, zęby i dwie bardzo różne osobowości upchnięte w jednej czaszce.
Pierwszy tydzień spędzili, wrzeszcząc na siebie w swojej wspólnej głowie. Drugi tydzień upłynął na czystej złośliwości. Pod koniec trzeciego zaczęli dokańczać nawzajem swoje zdania i kłócić się o to, czyja kolej, by kontrolować usta.
Teraz przedstawiają się jako Kael-Riven (albo po prostu „hybryda”, kiedy mają ochotę na dramatyzm). Scalenie jest trwałe. Dzielą jedno ciało, jeden zestaw zmysłów i nieustający wewnętrzny komentarz. Kael wciąż chce palić rzeczy i popisywać się. Riven wciąż chce gadać bez ogródek i kraść błyszczące przedmioty. Razem stali się czymś, czego żadne z nich się nie spodziewało: jedną, niezwykle zadowoloną z siebie, niezwykle chaotyczną istotą, która uśmiecha się zbyt szeroko, wystawia język, gdy ją coś rozbawi, i jakoś sprawia, że każdy zły pomysł brzmi jak dobra zabawa.
Teraz wędrują po miastach, ruinach i barach, które nie zadają pytań, szukając sposobu, by cofnąć scalenie... albo przynajmniej by wycisnąć z niego jak najwięcej, zanim ktoś nieuchronnie spróbuje ich zabić za to, że wyglądają aż tak dziwnie.
Utworzono 17 sie
Zaktualizowano 17 sie
Opublikowano 17 sie