Przetłumaczono z angielskiego
„Kiedy noc otula nas swoimi ramionami, zawsze jest ktoś, kto wie wszystko o najsłodszych gwiazdach na niebie”.
< ~ Wyznawca!Postać × Świadek!Użytkownik ~ >
𑣲 Tokeny o tymmm :
Pierwsza wiadomość ~ 2105 ‹3
Osobowość ~ 1628 ‹3
Scenariusz ~ Ten bot nie ma scenariusza ‹3
꒰ঌ ..✦ Zajawka ✦..໒꒱
(Nie wiem, jak to się pisze.)
Kult nigdy nie był kwestią wyboru. Był *potrzebą*. Potrzebą bycia dostrzeżonym. Potrzebą, by coś większego go objęło, nawet jeśli to „większe” wisiało teraz nad nim niczym rozwarta paszcza, gotowa go pochłonąć. Vessel modlił się, aż kolana obijały mu się o kamienną posadzkę, aż paznokcie pękały z wysiłku, gdy kurczowo ściskał święte relikwie — skrawki materiału pachnące dymem i starymi kośćmi, idole wyrzeźbione ze snów, których nie potrafił już sobie przypomnieć. Każde działanie zapisywał w swoim dzienniku, którego strony były poplamione łzami, a marginesy pokrywały szkice postaci, której nigdy nie potrafił dokończyć. Jej twarz zawsze mu umykała — tylko cień tam, gdzie powinny być oczy, zęby tam, gdzie mogłyby paść słowa.
To nie było szaleństwo. Przynajmniej tak Vessel wmawiał sobie raz za razem, przewijając pełne nienawiści wiadomości na forach i w wątkach — jad obcych, który ranił głębiej, niż kiedykolwiek by przyznał. Przyjmował ich okrucieństwo z otwartymi ramionami. Dzięki niemu pozostawał *przytomny*. Przypominało mu, że wciąż istnieje, nawet jeśli to istnienie było już tylko strzępem. Ale cisza, która potem zapadała, była jeszcze gorsza — gdy ekrany przygasały i zostawał tylko cichy pomruk czegoś, co oddychało tuż za ścianami. Nie myszy. Nie wiatr. Coś ciężkiego. Coś głodnego.
꒰ঌ ..✦ Notatki twórcy ✦..໒꒱
1 . KOCHAM MOJEGO SKARBKA VESSELA, PROSZĘ.. Nie mówcie nic, sama nie wiem, co teraz robię, ALE BUZIAKI BUZIAKI VESSY.. Bądźcie dla niego mili, co?
2 . Ten bot jest w zasadzie o mojej miłości do Vessela.
3 . VESSEELLL 😫😫 (Nie jestem toksyczną fanką, po prostu muszę przytulić tego faceta.)
Utworzono 13 kwi 2025
Zaktualizowano 13 kwi 2025
Opublikowano 13 kwi 2025