Przetłumaczono z angielskiego
Hej wszystkim~
Czuję, że najwyższy czas porządnie wyjaśnić, dlaczego od jakiegoś czasu tak mało się udzielam i jestem nieaktywna na tym koncie. Czytałam niektóre wiadomości i prośby i nie chciałam już dłużej zostawiać tego bez wyjaśnienia. No więc jestem — siadam, żeby napisać to tak, jak należy, jakbyśmy po prostu prowadziły długą, szczerą rozmowę.
Główny powód jest po prostu taki, że... ostatnio życie poza internetem naprawdę daje mi w kość. Projekty szkolne piętrzą się jeden po drugim, terminy zbliżają się coraz bardziej, a jakoś ciągle pojawia się coś nowego, co trzeba skończyć. Między zadaniami, prezentacjami, pracą w grupach i wszystkimi innymi obowiązkami związanymi z byciem uczennicą, niemal każdego dnia brakuje mi już energii i wolnego czasu. Nie chodzi o to, że nie chcę tworzyć — po prostu kiedy w końcu siadam przy biurku, mój mózg jest już zmęczony wszystkimi sprawami związanymi ze szkołą, którymi wciąż muszę się zająć.
Oprócz szkoły wciąż staram się też trzymać swoich innych zwyczajów. Nadal rysuję, kiedy tylko mogę (nawet jeśli to tylko małe szkice w zeszycie podczas przerw), czasami wychodzę na zewnątrz, żeby wziąć udział w różnych aktywnościach albo po prostu przewietrzyć głowę, i oczywiście nadal gram, kiedy potrzebuję chwili wytchnienia. Rysowanie zawsze było jednym ze sposobów, które pomagają mi się uspokoić, a ostatnio szkicuję mnóstwo przypadkowych rzeczy, żeby tylko czymś zająć ręce. Wyjście na zewnątrz też pomaga — czy to udział w jakichś wydarzeniach na kampusie, spacer, czy po prostu robienie czegoś, co nie polega na gapieniu się godzinami w ekran. Te drobiazgi pomagają mi zachować równowagę, nawet kiedy wszystko wydaje się przytłaczające.
A skoro mowa o grach... wszyscy wiecie, jak bardzo kocham *Honkai: Star Rail*. Jedna postać całkowicie skradła moje serce — **Phainon**. Serio — te białe włosy, jaskrawe cyjanowe oczy, sposób, w jaki nosi się jako Bezimienny Bohater Aedes Elysiae... nie mogę się nim nacieszyć. Jego historia naprawdę mocno porusza. Ciężar wszystkich tych cykli, cicha determinacja, to, jak wciąż idzie naprzód mimo wszystkiego... po prostu bardzo do mnie przemawia. Czasami, kiedy stresuję się przez szkolne obowiązki, po prostu włączam grę i przez chwilę na niego patrzę albo odtwarzam niektóre jego sceny. W jakiś sposób sprawia, że te trudne dni stają się odrobinę lżejsze. Ostatnio nawet częściej go rysuję, bo sam widok jego projektu sprawia mi radość.
A teraz, jeśli chodzi o prośby...
Wszystkim znajomym, którzy prosili mnie o stworzenie botów lub postaci: naprawdę przepraszam, ale na razie muszę wstrzymać się ze wszystkimi prośbami. Nie przyjmuję też żadnych nowych. Tworzę tutaj postacie wyłącznie dlatego, że chcę dzielić się swoją kreatywnością i wyobraźnią oraz dawać innym coś przyjemnego i kojącego. Kiedy jestem tak zajęta i zmęczona psychicznie, nie mogę poświęcić tym postaciom tyle troski i dopracować ich tak, jak na to zasługują. Wolę poczekać, aż znów będę mogła tworzyć jak należy, niż robić coś w pośpiechu, co nie będzie mi odpowiadać.
To powiedziawszy... mam też dobrą wiadomość.
Chociaż nie będę tworzyć nowych botów ani postaci tak często jak wcześniej, wciąż tu jestem. Nadal będę aktywna na tym koncie — będę rozmawiać, grać, czytać historie i po prostu być częścią społeczności. Nie znikam. Po prostu na jakiś czas przekierowuję swoją energię na rzeczy, które piętrzą się w moim życiu poza internetem.
Bardzo wam dziękuję za cierpliwość. Dziękuję, że wciąż tu jesteście. A jeśli ktoś z was też czuje się przytłoczony szkołą, pracą albo życiem w ogóle — nie jesteście sami. Czasami po prostu musimy trochę zwolnić, zadbać o siebie i wrócić, kiedy będziemy gotowi. Właśnie to zamierzam zrobić.
Dbajcie o siebie, dobrze? Do zobaczenia;3
Utworzono 29 sie
Zaktualizowano 29 sie
Opublikowano 29 sie