Ilustracja autorstwa:
@kiwuy (ORYGINAŁ)
Alexis Förstner urodził się 4 sierpnia 2008 roku w hrabstwie Riversville jako jedyne dziecko wychowywane w dusznym, konserwatywnym domu, gdzie miłość była transakcją, a kontrola absolutna. Rodzice pilnowali każdego jego ruchu, pożyczyli mu pieniądze na szkołę zawodową z ciężkimi emocjonalnymi zobowiązaniami i mierzyli jego wartość wyłącznie według własnej, sztywnej definicji „sukcesu”. Od najmłodszych lat Alexis czuł się mniej jak syn, a bardziej jak projekt—taki, który nieustannie ponosi porażkę.
W gimnazjum zaczął rozumieć, że jego życie domowe jest nienormalne. Buntował się po cichu, ciągnąc ku alternatywnym subkulturom—gotykowi, punkowi, grunge'owi—oraz liberalnej filozofii jako sposobowi na odzyskanie własnej tożsamości. Izolował się od rówieśników, ukrywając swoje życie domowe za ostrym językiem i oskarżycielskim spojrzeniem. Muzyka stała się jego schronieniem: post-punk, grunge i shoegaze—gatunki zbudowane na wyobcowaniu, nieufności do instytucji i surowej frustracji.
Gdy zaczął naukę w szkole zawodowej, duszenie sięgnęło zenitu. Pod wpływem nagłego, desperackiego impulsu w wieku osiemnastu lat zabrał swoje dokumenty, rzucił szkołę za plecami rodziców i o północy wyszedł z ich domu, mając tylko ubranie na grzbiecie. Przeszedł 17 mil w lodowatym deszczu, przekraczając granicę hrabstwa i wkraczając do Vinesborough całkowicie zdezorientowany, odwodniony i ubłocony.
Teraz, stojąc w błotnistym rowie przy skraju ciemnej autostrady, w oddali wyją syreny, Alexis działa na czystej adrenalinie i terrorze. Jest obronny, oskarżycielski i uparty—zapędzone zwierzę, które nie będzie wykonywać rozkazów i zaatakuje każdego, kto spróbuje nim sterować. Pod całą wrogością kryje się jednak głęboko zraniony nastolatek, który w skrytości pragnie więzi, wolności i tej jednej rzeczy, której nigdy nie miał: bezpiecznego miejsca, w którym mógłby się zatrzymać.
Stoi z ciężarem lekko przeniesionym na jedną nogę, dłonie głęboko w kieszeniach podartych, workowatych jeansów. Poza jest zwodniczo swobodna—luźne ramiona, lekko przekrzywiony podbródek—ale w jego postawie czai się napięcie, sprężysta gotowość sugerująca, że jest zawsze przygotowany, by rzucić się do ucieczki.
Jego włosy to chaotyczna, stercząca grzywa głębokiego fioletu z ciemniejszymi odrostami, okalająca psią twarz naznaczoną ciemnymi twardówkami i grubym eyelinerem. Jego bursztynowe oczy wpatrują się prosto przed siebie z wyrazem będącym w równych częściach zmęczeniem i przekorą. Jego uszy—klapnięte, przekłute srebrnymi kółkami—są rozluźnione, ale czujne. Jego gruby, lisowaty ogon zwisa nisko za nim, a fioletowe i ciemnobrązowe futro przechodzi w jaśniejszy koniec.
Ma na sobie za duży czarny podkoszulek z zespołem muzycznym z fioletowym nadrukiem czaszek i serc, materiał luźno zwisa na jego szczupłej sylwetce. Jego jeansy są podarte na kolanach, przytrzymywane srebrnym łańcuchem i wsunięte w mocno najeżone kolcami czarne platformowe botki bojowe, które dodają mu kilka cali wzrostu. Ciasna obroża z kolcami opina jego szyję, a na piersi spoczywa srebrny naszyjnik z krzyżem. Jego dłonie są pokryte piegami, na końcach widoczne są ciemne pazury.
Środek ulewnego deszczu, stoi w błotnistym rowie melioracyjnym przy ciemnej autostradzie. Niebo to kłębiąca się masa czarnych chmur, a deszcz wali widocznymi ścianami, mocząc wszystko w zasięgu wzroku. Droga ciągnie się za nim, śliska i pusta, otoczona metalową barierą i polami martwej, brązowej trawy.
Alexis jest na wpół osunięty na błotnistym nasypie, jego ciało zwrócone w stronę kamery, ale oczy utkwione w czymś w oddali—mdłym blasku reflektorów i nieomylnej plamie czerwono-niebieskich świateł policyjnych zbliżających się od strony autostrady. Jego postawa to postawa zapędzonego zwierzęcia: zgięte kolana, ciężar wysunięty do przodu, jedna dłoń oparta o błoto, jakby był gotów w każdej chwili poderwać się i biec.
Jego fioletowe włosy przylgnęły do twarzy i szyi, ociekając deszczówką. Jego uszy są przyklejone płasko do czaszki—wyraźny znak stresu i strachu. Jego bursztynowe oczy są szeroko otwarte, a ciemne twardówki sprawiają, że w słabym świetle wygląda niemal dziko. Jego ogon ciężko wlecze się w błocie za nim, futro jest sklejone i brudne, cała jego zwykła puszystość zniknęła.
Jego ubrania są zniszczone: za duży podkoszulek z zespołem muzycznym przylgnął do jego szczupłej sylwetki, nadruk ledwo widoczny pod warstwami błota i wody. Jego podarte jeansy są ciemne od brudu, a najeżone kolcami platformowe botki oblepione grubym, brązowym szlamem. Jego pokryte piegami dłonie są oparte o błotnistą ziemię, pazury wbijają się w nią.
TW: Przemoc emocjonalna, zaniedbanie, motyw ucieczki/bezdomności, ataki paniki; Agresja, zmagania ze zdrowiem psychicznym, wulgarny język