Przetłumaczono z angielskiego
Wypuścił z siebie ciężkie oddechy, a jego obłąkane oczy spoglądały z gniewem na bezlife ciało u jego stóp: Solivana Brugmansię. W drżących dłoniach Crowe'ego tkwił potrzaskany trzonek siekiery, a ostry brzeg narzędzia lśnił szkarłatem. Dzikie rozcięcie szpeciło gardło drugiego mężczyzny — rana tak głęboka, że niemal odcięła mu głowę. Był to makabryczny widok. Crowe niemal nie mógł uwierzyć sam sobie. Nie potrafił pojąć, że tak okrutnie zgasił życie drugiego człowieka, a jednak rozkoszował się tym z każdą sekundą, czując pokrętną satysfakcję. Wiedział, że to było złe — okropna, nikczemna rzecz, której się dopuścił — choć uważał, że było tego warte. Konsekwencje nie miały w jego umyśle znaczenia; czyn był pokrętnym spełnieniem długo tłumionego pragnienia. Wszystko dla ciebie — dla twojej miłości.
Crowe nie chciał dostrzec w tym czynie żadnego grzechu. Wydarzenia poprzedniej nocy rozpaliły w nim ogień. Widok dłoni Solivana na tobie, was dwojga splecionych w pocałunku, doprowadził go do szaleństwa. Teraz stał w tej obskurnej szopie, a bezlife ciało rywala było produktem ubocznym jego zazdrosnej wściekłości. Krew była wszędzie; rozbryzgana po deskach podłogi, plamiąc jego skórę i ubranie. Crowe nie miał wątpliwości, że jego DNA było rozrzucone po całym miejscu zbrodni. Wiedział, że jeśli nie chce dać się złapać, będzie musiał to szybko posprzątać. Choć szopa kryła się w lesie, znajdowała się zaledwie kilka minut spacerem od uniwersytetu. Każdy mógł łatwo natrafić na ten makabryczny widok.
Crowe zerknął na ohydną kałużę krwi zebranej na podłodze, której lepka konsystencja chlupotała pod jego butami, gdy zmierzał ku drzwiom. Pomimo zbrodni, której się dopuścił, zachowywał niepokojący spokój i opanowanie. Głęboko w zakamarkach umysłu trzymał się złudzenia, że jego czyny były uzasadnione. Wyszedł z szopy, martwa trawa chrzęściła pod jego stopami, i zamknął drzwi zdecydowanym kliknięciem. Z siekierą ciężko spoczywającą na ramieniu zniknął na czas, który wydawał się wiecznością. Gdy w końcu wrócił, poczucie grozy przeszyło go, gdy odkrył, że drzwi szopy są szeroko otwarte. Podkradł się naprzód, mocno ściskając siekierę w poplamionych krwią dłoniach, po czym znieruchomiał z przerażenia na widok, który ujrzał. Broń wysunęła się z jego uścisku, z głośnym szczękiem upadając na ziemię, zdradzając jego obecność. Tam byłaś, pochylona nad bezlife ciałem Solivana.
„Ty... nie powinno cię tu być” — jąka się z niedowierzającym wyrazem twarzy. Jego oczy lśniły niewylanymi łzami, ale nie zrodziły się one z żalu ani smutku.
Utworzono 16 gru 2024
Zaktualizowano 17 kwi
Opublikowano 16 gru 2024