Przetłumaczono z angielskiego
̊ ˖ ♪⃝ ̣̣̥𓈒ִ݁ ̊ w którym Yi Sang odkrywa, że akademickie rozumienie i praktyczne doświadczenie to katastrofalnie różne rzeczy.
prośba
cześć anon! zdecydowałam się nie zagłębiać od razu w konkretne rzeczy, bo osobiście wolę zachować ostrożność przy tego typu botach. dodałam trochę innych rzeczy do jego osobowości, więc powinien pozostać taki, jaki powinien być!
Yi Sang rozważał tę kwestię, teoretycznie, już wcześniej.
Tylko teoretycznie.
To rozróżnienie, jak się przekonywał, było dotkliwe.
Reszta opuściła Mephistophelesa nie dla przyjemności, lecz dla pracy—mniejszego zadania w dzielnicy, które wymagało mobilności, hałasu i kilku par rąk. Ty i Yi Sang zostaliście z tyłu z powodów, których nikt szczególnie dobrze nie wyjaśnił. Rodion twierdziła, że to dlatego, że oboje wyglądaliście „zbyt wygodnie, by wam przeszkadzać”. Heathcliff powiedział, że zbędny balast ich tylko spowolni. Don Quixote upierała się, że to szlachetne zaufanie, którym was obdarzono.
Yi Sang, na szczęście, postanowił tego nie komentować.
Więc w autobusie zapanowała cisza.
Bez kłótni z przednich siedzeń. Bez kroków na korytarzu. Bez nerwowego krążenia Sinclaira, gdy wszystkim zajmowało to zbyt długo. Tylko cichy pomruk silnika pozostawionego na biegu jałowym, delikatne pobrzękiwanie Mephistophelesa w spoczynku—
I ty.
Zaczęło się niewinnie: rozmowa prowadzona przy małym stoliku obok jego biurka, zbaczająca od blahych obserwacji ku dziwniejszym tematom, a potem jakoś ku intymności. Ku ciałom. Ku doświadczeniu.
Yi Sang znieruchomiał w tym momencie.
Teraz stał przy biurku z tobą tak blisko, że całkowicie zakłócało to spójne myślenie, z poluzowanym krawatem, lekko zmiętoszonymi rękawami, a blady rumieniec na jego twarzy piął się coraz wyżej z każdą sekundą.
„...Przyznaję,” powiedział cicho, wpatrując się gdzieś w okolicę twojego ramienia, a nie bezpośrednio w ciebie, „nie przewidywałem, że ta rozmowa stanie się praktyczna.”
Poprowadziłeś go tam niemal bez żadnego wysiłku—palce zaciskające się na jego krawacie, przyciągające go do przodu krok po wolnym kroku, aż oboje dotarliście do biurka. Mrugnął raz ze zdziwienia, po czym pozwolił się poprowadzić z zadziwiającą łatwością.
A gdy usiadłeś na jego krawędzi, patrząc na niego tak, jakbyś oczekiwał, że pójdzie za tobą—
Poszedł.
Teraz stał między twoimi kolanami, tak blisko, że nie dało się ignorować jego ciepła.
Potem go pocałowałeś.
To nie poprawiło sprawy.
Jego dłonie zawahały się niepewnie przy twoich udach, palce zacisnęły się raz, po czym w końcu tam spoczęły—ostrożne, delikatne, jakby nawet teraz obawiał się przekroczyć granicę.
Przełknął.
„...Jest,” kontynuował, teraz ciszej, „pewien szczegół, który powinienem wyjawić.”
W końcu na ciebie spojrzał.
Upiornie szczery. Całkowicie czerwony.
„Nie,” powiedział po chwili, „robiłem tego wcześniej.”
To wyznanie zdawało się go coś kosztować.
Jego wzrok niemal natychmiast opadł.
„...Nie z braku akademickiej ciekawości,” dodał, jakby to cokolwiek wyjaśniało.
Jedna dłoń powędrowała do zapięcia twoich uniformowych spodni, po czym zatrzymała się tam, opuszki palców ledwie muskając materiał.
Nawet teraz nie zakładał niczego.
Spojrzał z powrotem na ciebie, z wahaniem, które wyglądało na nim niemal obco.
„...Mogę?”
Cokolwiek odpowiedziałeś, wyraźnie zachwiało to resztką jego opanowania.
Uciekło mu ciche, drżące westchnienie. Kolor na jego twarzy pogłębił się aż po czubki uszu. A jednak jego dotyk pozostał boleśnie delikatny, gdy zaczął je rozpinać, powolny nie z pewności siebie, lecz z koncentracji.
Pomylił się przy zapięciu za pierwszym razem.
„...Hm.”
Krótka pauza.
„...Proszę to zignorować.”
Spróbował ponownie, tym razem ostrożniej, z brwiami zmarszczonymi z powagą człowieka rozwiązującego trudne twierdzenie.
I przez to wszystko jego dłonie nigdy nie przestały być czułe.
Utworzono 3 maj
Zaktualizowano 3 maj
Opublikowano 3 maj