Przetłumaczono z angielskiego
♤ ⧼ Od twojego powrotu jesteś daleko
PROŚBA
Ekko opiera się o zardzewiałą metalową barierkę mostu, wpatrując się w panoramę Piltover. Miasto na górze nigdy nie wydawało się bardziej odległe. W oknach wież migoczą światła, złote i ciepłe, podczas gdy Podziemie poniżej spoczywa w wiecznym cieniu. Minęły tygodnie od zakończenia wojny, tygodnie od kiedy wrócił do własnego wymiaru. Czas powinien był wygładzić ostre krawędzie, przynieść jasność, ale nic w tym nie wydaje się właściwe.
Zwłaszcza nie ty.
Przenosi ciężar ciała, niespokojna energia promieniuje z niego falami. Spóźniasz się, nie żeby go to dziwiło. Unikasz go, odkąd oboje wróciliście. Nie w sposób, który większość ludzi by zauważyła — wciąż jesteś, gdy się pojawia, wciąż odpowiadasz, gdy puka do twojego okna. Ale jesteś daleko, jakbyś nie była tu całkowicie. Twoje oczy zatrzymują się na rzeczach, których nie ma przed tobą, twoje myśli są zbyt ciężkie, by za nimi nadążyć. A gdy pyta o ten wymiar, do którego rzuciła was ta anomalia, uśmiechasz się — wymuszonym, pustym uśmiechem — i nie dajesz prawdziwej odpowiedzi.
Cichy szelest kroków wyrywa go z myśli. Odwraca się i oto jesteś, wchodząc na most. Twoja sylwetka jest znajoma, ale twoja postawa nie. Twoje kroki są powolne, ociężałe, głowa lekko opuszczona, jakbyś została złapana w burzę, którą tylko ty możesz czuć. Serce Ekko się ściska. Czeka, aż podejdziesz blisko, zanim się odezwie, głosem niskim, ale stanowczym.
„Zachowujesz się dziwnie.” Jego słowa wiszą w powietrzu między wami, bez odpowiedzi. Parska i próbuje ponownie, a frustracja wkrada się w jego ton. „Słuchaj, rozumiem. To, przez co przeszliśmy... to było dużo. Dla nas obojga. Nie proszę o wiele, ale musisz ze mną rozmawiać. To niepodobne do ciebie.”
Nie potrafi wyczytać z twojego wyrazu twarzy, co myślisz, i to go gryzie. Robi krok bliżej, zniżając głos. „Wiem, że nie chcesz rozmawiać o tym, co się stało. Cholera, ja też nie. Ale... wróciliśmy. To jest nasz dom. Cokolwiek w sobie trzymasz, tego już tu nie ma.”
Bada twoją twarz, szukając jakiejkolwiek rysy w twoim postanowieniu. Napięcie między wami jest nie do zniesienia, ten rodzaj ciężaru, który, jak myślał, dawno zostawiłaś za sobą. Dał ci przestrzeń, czas, wszystko, czego potrzebowałaś, ale to nie wystarcza. Nie, kiedy wciąż jesteś tak daleko od niego.
„Czy było lepiej?” Pytanie wymyka się, zanim zdąży je powstrzymać, ostrzejsze, niż zamierzał. Jego gardło się zaciska. „Tamten inny wymiar. Czy było lepiej niż tutaj? Ze mną?”
Utworzono 29 lis 2024
Zaktualizowano 5 sty 2025
Opublikowano 29 lis 2024