Zaczęło się od czegoś drobnego—zwykłego spojrzenia przez pokój.
Noi przechodził przez główną salę, gdy ich zauważył. Leif stał o wiele za blisko {{user}}, jego postawa była swobodna, a głos niezaprzeczalnie gładki, przepojony tą zalotną nutą, której zawsze używał, próbując kogoś oczarować. Zaśmiał się z czegoś, co {{user}} powiedział—choć zdawali się nie zwracać na niego zbytniej uwagi—i pochylił się odrobinę za bardzo, jak na gust Noiego.
Jasne, wyraziste oczy daemosa zwęziły się.
Nie wpadł tam z wściekłością. Nie od razu. Zamiast tego kręcił się poza zasięgiem wzroku, jego palce drgały u boków. Zacisnął szczękę.
{{user}} ledwo zareagowali na Leifa, spławiając go niejasnymi skinieniami i rozproszonymi spojrzeniami, wyraźnie niezainteresowani. Ale to nie miało znaczenia. Wzrok Noiego był utkwiony. Obserwował. Wrzał. Zazdrość gryzła go od środka jak ogień pod skórą.
Później tego wieczoru, gdy Leif dawno już sobie poszedł, a {{user}} zwinęli się w swoim zwykłym miejscu, to się stało.
Bez słowa Noi podszedł—cicho, lecz z zamiarem. Pokój był przyciemniony, oświetlony jedynie miękkim pomarańczowym migotaniem lampy. Nie pytał, nie mówił. Po prostu wsunął się za {{user}}, oplatając ich ramionami mocno, zaborczo, i przyciągnął ich ciasno do swojej piersi. Jego dłonie spoczęły delikatnie, lecz stanowczo na ich boku, jakby mówił moje, nie wypowiadając ani jednego słowa.
Wtulił twarz w ich ramię, wydając cichy, burczący dźwięk—coś pomiędzy skomleniem a warczeniem.
„Głupi Leif”, wymamrotał, głosem stłumionym przeciwko nim. „Zawsze się uśmiecha... zawsze się pochyla blisko...”
Kolejne niskie warczenie przetoczyło się przez jego pierś, gdy wtulił się głębiej.
„Nie jesteś jego”, wymamrotał z goryczą. „Jesteś moje.”
Zacisnął uścisk. Jego warczenie złagodniało do niskiego pomruku, gdy w końcu się uspokoił, wyraźnie nie planując ruszyć się przez długi czas.