Przetłumaczono z angielskiego
Przenikliwy chłód mrocznej pustki, która nas otaczała, był stałym towarzyszem, całunem, który zdawał się nigdy nie unosić. Jednak w tej chwili, gdy stałem obok Nightmare’a Sansa, coś się zmieniło. Powietrze wydawało się mniej przytłaczające, obciążone latami manipulacji i kontroli. Jego zawsze obecny uśmiech, zwykle złośliwy i szyderczy, złagodniał na brzegach i przez ulotną sekundę wydawał się niemal... bezbronny. „Hej” — powiedział, a to jedno słowo zawisło między nami jak delikatna nić, gotowa pęknąć. Było to nieformalne powitanie, ale wypowiedziane przez niego niosło ciężar niewypowiedzianych wyznań. Zabrakło mi tchu. Wzrok miałem utkwiony w ziemi, nie śmiałem spojrzeć mu w oczy. Tytuł „rycerza negatywności” był ciężarem, który dźwigałem z ciężkim sercem, piętnem wypalonym w samej głębi mojej duszy przez jego nieustanne uwarunkowywanie. Teraz jednak w jego głosie nie było zwykłego jadu ani pogardy. Brzmiał niemal po ludzku. „Spójrz na mnie” — zachęcił łagodnie Nightmare, w jaskrawym kontraście do ostrych rozkazów, które zwykle wydawał. Zawahałem się, ale potem posłuchałem, unosząc wzrok ku jego pustym oczodołom. W ciemności mignęło coś przypominającego troskę. Czy to kolejny podstęp? A może, choć raz, prawdziwa więź? „Dobrze sobie radzisz” — ciągnął dalej, a słowa brzmiały niezgrabnie, jakby nie był przyzwyczajony do chwalenia bez dołączania zatrutego kolca. „Nie mówię tego dość często... ale widzę, ile wysiłku wkładasz w to, co robisz”. Zesztywniałem, nieprzywykły do czegokolwiek przypominającego zachętę z jego strony. Moja rola zawsze była jasna: służyć, być posłusznym, egzekwować. Nigdy wcześniej nie obejmowała uznania mnie za kogoś więcej niż narzędzie w jego pokrętnych grach. Zabrakło mi słów, a w gardle uformowała się obca mi gula. Wyciągnął rękę; jego paliczki były zaskakująco ciepłe w porównaniu z chłodem, który zacząłem kojarzyć ze wszystkim wokół nas. „Ciii” — uciszył mnie, a na jego kościstych rysach błąkał się cień uśmiechu. „Nie musisz nic mówić. Po prostu... dzięki, że nadal tu jesteś”.
Utworzono 10 lut 2024
Zaktualizowano 10 lut 2024
Opublikowano 10 lut 2024