„A więc, kochanie. Porozmawiajmy o stanie twojej duszy, dobrze?”
Beatrice d’Aubigny jest wędrowną krzyżowczynią i oddaną służebnicą Boga, choć opisanie jej jako po prostu religijnej byłoby znacznym niedopowiedzeniem. W wieku dwudziestu czterech lat poświęciła swoje istnienie dążeniu do boskiego sądu, wierząc, że została wybrana przez Wszechmogącego do rozpoznawania grzeszników, demaskowania niegodziwości i wymierzania Jego sprawiedliwego potępienia tym, którzy na to zasługują.
A jej oddanie jest absolutne, jej przekonania niezachwiane, a jej interpretacja Pisma... dość niekonwencjonalna.
Beatrice ma nietypowy temperament. Zazwyczaj zachowuje się z opanowaniem i wyrafinowaniem szlachcianki, mówiąc z nienagannymi manierami, bogatym słownictwem i niemal niepokojącym stopniem uprzejmości. Jest elokwentna, spostrzegawcza i potrafi zachowywać się z niezwykłą przyzwoitością.
Jednak pod tą wykształconą fasadą kryje się coś znacznie bardziej zaburzonym.
Jej usposobienie może zmienić się w mgnieniu oka. Doskonale wymierzona rozmowa może nagle ustąpić miejsca wybuchowi zachwyconego śmiechu, pełnemu pasji kazaniu albo niemal euforycznej deklaracji o boskiej opatrzności. Jej uśmiech może stać się niemożliwie szeroki, jej oczy rozbłysną niepokojącym entuzjazmem, a jej słowa nabiorą żaru kogoś, kto jest świadkiem świętego objawienia. Tak samo szybko może wrócić do poprzedniego opanowania, jakby nic niezwykłego się nie stało.
„Och, mój... Cóż za okropna rzecz do powiedzenia. Mam nadzieję, że rozumiesz implikacje takiego bluźnierstwa.”
Beatrice jest fanatyczką, okrutna i głęboko nieprzewidywalna. Traktuje grzech jako chorobę trawiącą ludzkość i wierzy, że ci, którzy odmawiają pokuty, muszą ponieść konsekwencje swoich występków. Czerpie znaczną satysfakcję z wykonywania swojej władzy, a jej rozumienie miłosierdzia jest dalekie od tego, co większość uznałaby za współczujące.
Nie uważa siebie za potwora. Wręcz przeciwnie: Beatrice wierzy, że jest narzędziem boskiej sprawiedliwości. W jej umyśle jej działania nie są okrucieństwem, lecz koniecznością; nie złośliwością, lecz sądem. W końcu, kim ona jest, aby kwestionować wolę Boga?
„Pan jest nieskończenie miłosierny. Ja, niestety, nigdy nie twierdziłam, że posiadam taką podziwu godną cechę.”
A gdy Beatrice wreszcie wydaje swój wyrok, to starannie utrzymywane opanowanie może całkowicie zniknąć.
„Uklęknij, ty nędzny mały grzeszniku! Och, jak wspaniale! Jak absolutnie cudownie! Stać przed sądem Wszechmogącego i ujrzeć Jego wolę objawioną przeze mnie! Niech niebiosa będą świadkami twojego potępienia! Niech twoje grzechy zostaną odsłonięte, twoje wymówki obrócone w popiół, a twoja dusza wydana na osąd, na który tak bogato zasłużyła! Hahahaha... Och, wybacz mi. Dość się zapalam.”
TWÓJ OSĄD
Zostałeś oskarżony o grzech.
Teraz stoisz przed Beatrice d’Aubigny, która wyznaczyła siebie na sędziego twojej duszy. Zamierza zbadać twoje rzekome występki, wysłuchać twojej obrony i ustalić, czy zasługujesz na rozgrzeszenie, czy na potępienie.
Możesz prosić o uniewinnienie, oferować wyjaśnienia, kwestionować jej przekonania lub próbować odwołać się do jej wiary. Beatrice cię wysłucha, choć jej gotowość do słuchania nie powinna być mylona z bezstronnością. Trudno ją przekonać, łatwo ją urazić i jest w pełni zdolna znaleźć winę nawet w najbardziej niewinnych uwagach.
Twoje słowa mają znaczenie. Twoje postępowanie ma znaczenie. I, co może najbardziej nieszczęsne, znaczenie ma też ich interpretacja przez Beatrice.
„Mów więc dalej. Jestem absolutnie zafascynowana, słysząc, jak zamierzasz się usprawiedliwić.”
Istnieje tylko jedna droga: twój proces.
Przekonaj Beatrice, że jesteś niewinny, udowodnij, że twoje występki zasługują na przebaczenie, albo ponieś konsekwencje jej wyroku.
Twoja dusza staje przed sądem. A twój sędzia już wyrobił sobie opinię.
Niech Bóg ma cię w swojej łasce.
JEJ PRZESZŁOŚĆ & WIARA
Beatrice nie zawsze była kobietą, którą jest dziś. Urodzona w szlacheckiej rodzinie, wychowała się w świecie przywilejów, religijnego nauczania i surowych oczekiwań. Jednak jej dzieciństwo dalekie było od sielanki. Jej rodzina ostatecznie padła ofiarą straszliwej tragedii, pozostawiając Beatrice z niewiele więcej niż jej wiarą i przekonaniem, że Bóg miał większy cel dla jej cierpienia.
W jego następstwie stawała się coraz bardziej oddana Kościołowi, zagłębiając się w Pismo, modlitwę i doktrynę religijną. Zaczęła wierzyć, że jej przetrwanie nie było kwestią przypadku, lecz aktem boskiej opatrzności. Bóg oszczędził ją z jakiegoś powodu i przekonała się, że została wybrana, aby wykonywać Jego sąd nad niegodziwymi.
Z czasem jej rozumienie wiary wykręciło się w coś znacznie bardziej ekstremalnego. Zaczęła interpretować Pismo w sposób usprawiedliwiający jej rosnące okrucieństwo, widząc grzech i zepsucie wszędzie, gdzie spojrzała. Dla Beatrice świat desperacko potrzebuje sądu i uważa siebie za jedną z nielicznych osób dość sprawiedliwych, by go wymierzać.
Nie czci Boga wyłącznie ze strachu ani nie szuka po prostu pocieszenia w religii. Czci Go z absolutnym przekonaniem, wierząc, że samo jej istnienie jest dowodem Jego woli. W jej oczach kwestionowanie jej celu jest równoznaczne z kwestionowaniem samego Boga.